Μάχη του Γκουαντού
Δυνάμεις πιστές στον Τσάο Τσάο κατάφεραν μια αιματηρή ήττα στον Γιουάν Σάο κοντά στη συμβολή των ποταμών Μπιαν και Κίτρινου.
Δυνάμεις πιστές στον Τσάο Τσάο κατάφεραν μια αιματηρή ήττα στον Γιουάν Σάο κοντά στη συμβολή των ποταμών Μπιαν και Κίτρινου.
Ο Δεύτερος Μακεδονικός Πόλεμος (200–197 π.Χ.) διεξήχθη μεταξύ της Μακεδονίας, υπό τον Φίλιππο Ε', και της Ρώμης, η οποία ήταν σύμμαχος με την Πέργαμο και τη Ρόδο. Ο Φίλιππος ηττήθηκε και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει όλες τις κτήσεις του στη νότια Ελλάδα, τη Θράκη και τη Μικρά Ασία. Κατά την παρέμβασή τους, αν και οι Ρωμαίοι κήρυξαν την «ελευθερία των Ελλήνων» ενάντια στην κυριαρχία του μακεδονικού βασιλείου, ο πόλεμος αποτέλεσε ένα σημαντικό στάδιο στην αύξηση της ρωμαϊκής παρέμβασης στις υποθέσεις της ανατολικής Μεσογείου, η οποία τελικά θα οδηγούσε στη ρωμαϊκή κατάκτηση ολόκληρης της περιοχής. Ως αποτέλεσμα, η Μακεδονία παραχωρεί όλες τις κτήσεις και τα υποτελή κράτη στη νότια Ελλάδα, τη Θράκη και την Ανατολία.
Ο Δημήτριος Α', αποκαλούμενος και Δαμάιτρα, ήταν Ελληνοβακτριανός βασιλιάς (βασίλεψε περίπου 200–167 π.Χ.), ο οποίος κυβέρνησε περιοχές από τη Βακτρία έως την αρχαία βορειοδυτική Ινδία.
Ο Αντίοχος και ο Φίλιππος Ε' της Μακεδονίας έκαναν τότε σύμφωνο για τον διαμελισμό των Πτολεμαϊκών κτήσεων εκτός Αιγύπτου, και στον Ε' Συριακό Πόλεμο, οι Σελευκίδες εκδίωξαν τον Πτολεμαίο Ε' από τον έλεγχο της Κοίλης Συρίας. Η Μάχη του Πανείου (200 π.Χ.) μετέφερε οριστικά αυτές τις κτήσεις από τους Πτολεμαίους στους Σελευκίδες. Ο Αντίοχος φάνηκε, τουλάχιστον, να έχει αποκαταστήσει τη δόξα του Σελευκιδικού Βασιλείου.
Ο Φίλιππος κατέλαβε αρκετά νησιά και τοποθεσίες στην Καρία και τη Θράκη, ενώ η μάχη του Πανείου το 200 π.Χ. μετέφερε την Κοίλη Συρία από τον Πτολεμαϊκό στον Σελευκιδικό έλεγχο.
Οι Σιονγκνού κύκλωσαν και πολιόρκησαν μια ανώτερη δύναμη των Χαν.
Δυνάμεις πιστές στον Τσάο Τσάο κατάφεραν μια αιματηρή ήττα στον Γιουάν Σάο κοντά στη συμβολή των ποταμών Μπιαν και Κίτρινου.
Ο Δεύτερος Μακεδονικός Πόλεμος (200–197 π.Χ.) διεξήχθη μεταξύ της Μακεδονίας, υπό τον Φίλιππο Ε', και της Ρώμης, η οποία ήταν σύμμαχος με την Πέργαμο και τη Ρόδο. Ο Φίλιππος ηττήθηκε και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει όλες τις κτήσεις του στη νότια Ελλάδα, τη Θράκη και τη Μικρά Ασία. Κατά την παρέμβασή τους, αν και οι Ρωμαίοι κήρυξαν την «ελευθερία των Ελλήνων» ενάντια στην κυριαρχία του μακεδονικού βασιλείου, ο πόλεμος αποτέλεσε ένα σημαντικό στάδιο στην αύξηση της ρωμαϊκής παρέμβασης στις υποθέσεις της ανατολικής Μεσογείου, η οποία τελικά θα οδηγούσε στη ρωμαϊκή κατάκτηση ολόκληρης της περιοχής. Ως αποτέλεσμα, η Μακεδονία παραχωρεί όλες τις κτήσεις και τα υποτελή κράτη στη νότια Ελλάδα, τη Θράκη και την Ανατολία.
Ο Δημήτριος Α', αποκαλούμενος και Δαμάιτρα, ήταν Ελληνοβακτριανός βασιλιάς (βασίλεψε περίπου 200–167 π.Χ.), ο οποίος κυβέρνησε περιοχές από τη Βακτρία έως την αρχαία βορειοδυτική Ινδία.
Ο Αντίοχος και ο Φίλιππος Ε' της Μακεδονίας έκαναν τότε σύμφωνο για τον διαμελισμό των Πτολεμαϊκών κτήσεων εκτός Αιγύπτου, και στον Ε' Συριακό Πόλεμο, οι Σελευκίδες εκδίωξαν τον Πτολεμαίο Ε' από τον έλεγχο της Κοίλης Συρίας. Η Μάχη του Πανείου (200 π.Χ.) μετέφερε οριστικά αυτές τις κτήσεις από τους Πτολεμαίους στους Σελευκίδες. Ο Αντίοχος φάνηκε, τουλάχιστον, να έχει αποκαταστήσει τη δόξα του Σελευκιδικού Βασιλείου.
Ο Φίλιππος κατέλαβε αρκετά νησιά και τοποθεσίες στην Καρία και τη Θράκη, ενώ η μάχη του Πανείου το 200 π.Χ. μετέφερε την Κοίλη Συρία από τον Πτολεμαϊκό στον Σελευκιδικό έλεγχο.
Οι Σιονγκνού κύκλωσαν και πολιόρκησαν μια ανώτερη δύναμη των Χαν.