Σπούτνικ 1

Συνολικά, η υποστήριξη του Αϊζενχάουερ στο νεοσύστατο διαστημικό πρόγραμμα του έθνους ήταν επισήμως μετριοπαθής μέχρι την εκτόξευση του Σπούτνικ από τους Σοβιετικούς το 1957, η οποία προσέδωσε στον εχθρό του Ψυχρού Πολέμου τεράστιο κύρος σε όλο τον κόσμο. Στη συνέχεια ξεκίνησε μια εθνική εκστρατεία που χρηματοδότησε όχι μόνο τη διαστημική εξερεύνηση αλλά και μια σημαντική ενίσχυση της επιστήμης και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η κυβέρνηση Αϊζενχάουερ αποφάσισε να υιοθετήσει μια μη επιθετική πολιτική που θα επέτρεπε στα «διαστημικά σκάφη οποιουδήποτε κράτους να υπερίπτανται όλων των κρατών, μια περιοχή ελεύθερη από στρατιωτικούς ελιγμούς και την εκτόξευση δορυφόρων της Γης για την εξερεύνηση του διαστήματος». Η Πολιτική Ανοιχτών Ουρανών του επιχείρησε να νομιμοποιήσει τις παράνομες υπερπτήσεις των Lockheed U-2 και το Project Genetrix, ανοίγοντας παράλληλα τον δρόμο για την τεχνολογία κατασκοπευτικών δορυφόρων σε τροχιά πάνω από κυρίαρχο έδαφος, ωστόσο, ο Νικολάι Μπουλγκάνιν και ο Νικήτα Χρουστσόφ απέρριψαν την πρόταση του Αϊζενχάουερ στη διάσκεψη της Γενεύης τον Ιούλιο του 1955.

Ενδέχεται να περιέχει σφάλματα.