امروز - چه اتفاقی افتاد؟ 1 July 1944 م

صندوق بین‌المللی پول در ابتدا به عنوان بخشی از توافق‌نامه ارزی سیستم برتون وودز در سال ۱۹۴۴ طراحی شد. در طول رکود بزرگ، کشورها در تلاش برای بهبود اقتصادهای رو به زوال خود، موانع تجاری را به شدت افزایش دادند. این امر منجر به کاهش ارزش پول ملی و کاهش تجارت جهانی شد. این فروپاشی در همکاری‌های پولی بین‌المللی، نیاز به نظارت را ایجاد کرد. نمایندگان ۴۵ دولت در کنفرانس برتون وودز در هتل مونت واشینگتن در برتون وودز، نیوهمپشایر، در ایالات متحده گرد هم آمدند تا در مورد چارچوبی برای همکاری‌های اقتصادی بین‌المللی پس از جنگ و چگونگی بازسازی اروپا بحث کنند.

Gold Room Bretton Woods Participating Nations Display Case - Bretton Woods ConferenceMount Washington Hotel

ادامه در داستان‌گو

در اوایل جنگ جهانی دوم، جان مینارد کینز از خزانه‌داری بریتانیا و هری دکستر وایت از وزارت خزانه‌داری ایالات متحده به‌طور مستقل شروع به توسعه ایده‌هایی درباره نظم مالی جهان پس از جنگ کردند. (به پیشنهاد کینز برای یک اتحادیه پایاپای بین‌المللی در زیر مراجعه کنید.) پس از مذاکره بین مقامات ایالات متحده و بریتانیا و مشورت با برخی دیگر از متفقین، «بیانیه مشترک کارشناسان در مورد تأسیس صندوق بین‌المللی پول» در ۲۱ آوریل ۱۹۴۴ به‌طور همزمان در تعدادی از کشورهای متفقین منتشر شد. در ۲۵ مه ۱۹۴۴، دولت ایالات متحده از کشورهای متفقین دعوت کرد تا نمایندگانی را به یک کنفرانس پولی بین‌المللی بفرستند، «به منظور تدوین پیشنهادهای قطعی برای یک صندوق بین‌المللی پول و احتمالاً یک بانک برای بازسازی و توسعه.» (کلمه «بین‌المللی» تنها در اواخر کنفرانس برتون وودز به عنوان بانک اضافه شد.) ایالات متحده همچنین از گروه کوچکتری از کشورها دعوت کرد تا کارشناسانی را به یک کنفرانس مقدماتی در آتلانتیک سیتی، نیوجرسی بفرستند تا پیش‌نویس پیشنهادهایی را برای کنفرانس برتون وودز تهیه کنند. کنفرانس آتلانتیک سیتی از ۱۵ تا ۳۰ ژوئن ۱۹۴۴ برگزار شد.

این کنفرانس از ۱ تا ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۴ برگزار شد. توافق‌نامه‌هایی امضا شد که پس از تصویب قانونی توسط دولت‌های عضو، منجر به تأسیس بانک بین‌المللی ترمیم و توسعه (IBRD) و صندوق بین‌المللی پول (IMF) گردید.

صندوق بین‌المللی پول در ابتدا به عنوان بخشی از توافق‌نامه ارزی سیستم برتون وودز در سال ۱۹۴۴ طراحی شد. در طول رکود بزرگ، کشورها در تلاش برای بهبود اقتصادهای رو به زوال خود، موانع تجاری را به شدت افزایش دادند. این امر منجر به کاهش ارزش پول ملی و کاهش تجارت جهانی شد. این فروپاشی در همکاری‌های پولی بین‌المللی، نیاز به نظارت را ایجاد کرد. نمایندگان ۴۵ دولت در کنفرانس برتون وودز در هتل مونت واشینگتن در برتون وودز، نیوهمپشایر، در ایالات متحده گرد هم آمدند تا در مورد چارچوبی برای همکاری‌های اقتصادی بین‌المللی پس از جنگ و چگونگی بازسازی اروپا بحث کنند.

Gold Room Bretton Woods Participating Nations Display Case - Bretton Woods ConferenceMount Washington Hotel

ادامه در داستان‌گو

در اوایل جنگ جهانی دوم، جان مینارد کینز از خزانه‌داری بریتانیا و هری دکستر وایت از وزارت خزانه‌داری ایالات متحده به‌طور مستقل شروع به توسعه ایده‌هایی درباره نظم مالی جهان پس از جنگ کردند. (به پیشنهاد کینز برای یک اتحادیه پایاپای بین‌المللی در زیر مراجعه کنید.) پس از مذاکره بین مقامات ایالات متحده و بریتانیا و مشورت با برخی دیگر از متفقین، «بیانیه مشترک کارشناسان در مورد تأسیس صندوق بین‌المللی پول» در ۲۱ آوریل ۱۹۴۴ به‌طور همزمان در تعدادی از کشورهای متفقین منتشر شد. در ۲۵ مه ۱۹۴۴، دولت ایالات متحده از کشورهای متفقین دعوت کرد تا نمایندگانی را به یک کنفرانس پولی بین‌المللی بفرستند، «به منظور تدوین پیشنهادهای قطعی برای یک صندوق بین‌المللی پول و احتمالاً یک بانک برای بازسازی و توسعه.» (کلمه «بین‌المللی» تنها در اواخر کنفرانس برتون وودز به عنوان بانک اضافه شد.) ایالات متحده همچنین از گروه کوچکتری از کشورها دعوت کرد تا کارشناسانی را به یک کنفرانس مقدماتی در آتلانتیک سیتی، نیوجرسی بفرستند تا پیش‌نویس پیشنهادهایی را برای کنفرانس برتون وودز تهیه کنند. کنفرانس آتلانتیک سیتی از ۱۵ تا ۳۰ ژوئن ۱۹۴۴ برگزار شد.

این کنفرانس از ۱ تا ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۴ برگزار شد. توافق‌نامه‌هایی امضا شد که پس از تصویب قانونی توسط دولت‌های عضو، منجر به تأسیس بانک بین‌المللی ترمیم و توسعه (IBRD) و صندوق بین‌المللی پول (IMF) گردید.