در حدود سال ۱۵۰۵، رافائل یک طرح با قلم و مرکب اجرا کرد که در آن ستونهای کناری سوژه واضحتر هستند. کارشناسان به اتفاق آرا توافق دارند که این طرح بر اساس پرتره لئوناردو است. نسخههای بعدی مونا لیزا، مانند نسخههای موجود در موزه ملی هنر، معماری و طراحی و موزه هنر والترز، نیز ستونهای بزرگ کناری را نشان میدهند. در نتیجه، تصور میشد که مونا لیزا برش خورده است.
لئوناردو سپس دو سال را در فلورانس صرف طراحی و نقاشی دیواری «نبرد آنگیاری» برای سینیوریا کرد، در حالی که میکلآنژ اثر مکمل آن، «نبرد کاشینا» را طراحی میکرد.
در قرن شانزدهم، سیکستوس پنجم کورتلی دل بلودره اثر برامانته را با یک بال عرضی تقسیم کرد تا کتابخانه آپوستولیک را در شکوهی مناسب جای دهد.
در حدود سال ۱۵۰۵، رافائل یک طرح با قلم و مرکب اجرا کرد که در آن ستونهای کناری سوژه واضحتر هستند. کارشناسان به اتفاق آرا توافق دارند که این طرح بر اساس پرتره لئوناردو است. نسخههای بعدی مونا لیزا، مانند نسخههای موجود در موزه ملی هنر، معماری و طراحی و موزه هنر والترز، نیز ستونهای بزرگ کناری را نشان میدهند. در نتیجه، تصور میشد که مونا لیزا برش خورده است.
لئوناردو سپس دو سال را در فلورانس صرف طراحی و نقاشی دیواری «نبرد آنگیاری» برای سینیوریا کرد، در حالی که میکلآنژ اثر مکمل آن، «نبرد کاشینا» را طراحی میکرد.
در قرن شانزدهم، سیکستوس پنجم کورتلی دل بلودره اثر برامانته را با یک بال عرضی تقسیم کرد تا کتابخانه آپوستولیک را در شکوهی مناسب جای دهد.
