ناپلئون در ۱۷ آوریل به دوناوورت رسید و ارتش بزرگ را در موقعیت خطرناکی یافت، در حالی که دو جناح آن ۱۲۰ کیلومتر (۷۵ مایل) از هم جدا شده و توسط یک خط نازک از نیروهای باواریایی به هم متصل بودند. چارلز به جناح چپ ارتش فرانسه فشار آورد و مردان خود را به سمت سپاه سوم مارشال داووت پرتاب کرد. در پاسخ، ناپلئون نقشهای برای قطع راه اتریشیها در مانور معروف لاندسهوت طراحی کرد.
در جنگهای علیه تایپینگ (۱۸۵۱–۶۴)، نیان (۱۸۵۱–۶۸)، یوننان (۱۸۵۶–۶۸) و شمال غربی (۱۸۶۲–۷۷)، نیروهای سنتی امپراتوری بیکفایتی خود را ثابت کردند و دربار به ارتشهای محلی متکی شد. در سال ۱۸۹۵، چین شکست دیگری را در طول جنگ اول چین و ژاپن متحمل شد. این نشان داد که اگر پیشرفتهای فناوری و تجاری بخواهند موفق شوند، جامعه فئودالی سنتی چین نیز باید مدرن شود.
داو به اوج ثانویه (یعنی رالی بازار نزولی) ۲۹۴.۰۷ میرسد و به دنبال آن رکود طولانی تا آغاز کاهش شدید در آوریل ۱۹۳۱ رخ میدهد. این اوج با سطوح اوایل ۱۹۲۹ مطابقت دارد، اما ۳۰ درصد پایینتر از اوج سپتامبر ۱۹۲۹ است.
در ۱۷ آوریل، پس از آنکه تمام گزینههای قانونی لوچیانو به پایان رسید، مقامات آرکانزاس او را به سه کارآگاه پلیس نیویورک تحویل دادند تا با قطار برای محاکمه به نیویورک منتقل شود. هنگامی که قطار به سنت لوئیس، میزوری رسید، کارآگاهان و لوچیانو قطار خود را عوض کردند. در طول این جابجایی، آنها توسط ۲۰ پلیس محلی محافظت میشدند تا از هرگونه تلاش برای نجات توسط اوباش جلوگیری شود.
در ۱۷ آوریل ۱۹۴۱، پس از آنکه پادشاه پیتر دوم و سایر اعضای دولت از کشور گریختند، نمایندگان باقیمانده دولت و ارتش با مقامات آلمانی در بلگراد دیدار کردند.
در ساعات اولیه ۱۷ آوریل ۱۹۴۳، جسد مایکل به عنوان مارتین لباس پوشانده شد، اگرچه یک مشکل لحظه آخری وجود داشت: پاها یخ زده بودند. پرچیس، مونتاگو و چولموندلی نتوانستند پوتینها را بپوشانند، بنابراین یک بخاری برقی پیدا شد و پاها به اندازه کافی گرم شدند تا پوتینها به درستی پوشانده شوند. وسایل جیبی روی جسد قرار گرفت و کیف به آن متصل شد.
نیروهای آلمانی در تهاجم دنیپر-کارپات که از ۲۴ دسامبر ۱۹۴۳ تا ۱۷ آوریل ۱۹۴۴ در جریان بود، از شوروی شکست خوردند.
در طول شب ۱۶/۱۷ آوریل، یک فرود انحرافی ساختگی توسط عوامل سیا در نزدیکی باهیا هوندا، استان پینار دل ریو سازماندهی شد. ناوگانی حاوی تجهیزاتی که صداها و جلوههای دیگر یک تهاجم دریایی را پخش میکرد، منبع گزارشهای کوبایی شد که برای مدت کوتاهی فیدل کاسترو را از منطقه جبهه نبرد خلیج خوکها دور کرد.
در ۱۷ آوریل ۱۹۶۱، ۱۴۰۰ تبعیدی کوبایی آموزشدیده توسط آمریکا در جریان تهاجم خلیج خوکها به کوبا حمله کردند. گوارا نقش کلیدی در نبرد نداشت، زیرا یک روز قبل از تهاجم، یک کشتی جنگی حامل تفنگداران دریایی، تهاجمی ساختگی را در سواحل غربی پینار دل ریو انجام داد و نیروهای تحت فرمان گوارا را به آن منطقه کشاند.
سیا و «جبهه انقلابی دموکراتیک» یک ارتش ۱۴۰۰ نفری به نام «تیپ ۲۵۰۶» را در نیکاراگوئه مستقر کرده بودند. در شب ۱۶ تا ۱۷ آوریل، تیپ ۲۵۰۶ در امتداد خلیج خوکهای کوبا پیاده شد و با یک شبهنظامی انقلابی محلی درگیر شد.
تهاجم به خلیج خوکها در ۱۷ آوریل ۱۹۶۱ آغاز شد.
در حدود ساعت ۰۰:۰۰ روز ۱۷ آوریل ۱۹۶۱، دو کشتی LCI سازمان سیا به نامهای «بلاگار» (Blagar) و «باربارا جی» (Barbara J)، که هر کدام حامل یک «افسر عملیاتی» سیا و یک تیم تخریب زیرآبی (UDT) متشکل از پنج غواص بودند، وارد خلیج خوکها (Bahía de Cochinos) در ساحل جنوبی کوبا شدند. آنها هدایت چهار کشتی ترابری (هیوستون، ریو اسکوندیدو، کاریبه و آتلانتیکو) را بر عهده داشتند که حدود ۱۴۰۰ نیروی زمینی تبعیدی کوبایی از «تیپ ۲۵۰۶» به همراه تانکهای M41 واکر بولداگ تیپ و سایر وسایل نقلیه را در شناورهای پیادهسازی حمل میکردند.
در ۱۷ آوریل ۱۹۶۱، اسوالدو رامیرز (رهبر مقاومت روستایی علیه کاسترو) توسط نیروهای کاسترو در «آروماس د ولازکز» دستگیر و بلافاصله اعدام شد.
در حدود ساعت ۰۱:۰۰، کشتی «بلاگار» به عنوان کشتی فرماندهی میدان نبرد، هدایت پیادهسازی اصلی در «پلایا خیرون» (با نام رمز ساحل آبی) را بر عهده گرفت. این عملیات توسط غواصان در قایقهای لاستیکی آغاز شد و به دنبال آن نیروهای کشتی «کاریبه» در قایقهای کوچک آلومینیومی و سپس شناورهای LCVP و LCU حامل تانکهای M41 واکر بولداگ وارد عمل شدند. کشتی «باربارا جی» که کشتی «هیوستون» را هدایت میکرد، به طور مشابه نیروها را در ۳۵ کیلومتری شمال غربیتر در «پلایا لارگا» (با نام رمز ساحل قرمز) با استفاده از قایقهای کوچک فایبرگلاس پیاده کرد. تخلیه نیروها در شب به دلیل خرابی موتور و آسیب دیدن قایقها توسط صخرههای مرجانی پیشبینینشده با تأخیر مواجه شد؛ سیا در ابتدا تصور میکرد که صخرههای مرجانی، جلبک دریایی هستند. هنگامی که غواصان وارد شدند، با تعجب دیدند که ساحل قرمز با نورافکن روشن شده است که منجر به تغییر فوری محل پیادهسازی شد. با ورود غواصان، درگیری مسلحانهای رخ داد، زیرا یک جیپ حامل شبهنظامیان کوبایی به طور اتفاقی از آنجا عبور میکرد. تعداد کمی از شبهنظامیان در منطقه موفق شدند بلافاصله پس از اولین پیادهسازی، از طریق رادیو به نیروهای مسلح کوبا هشدار دهند، پیش از آنکه مهاجمان مقاومت نمادین آنها را درهم بشکنند.
تا ساعت ۵ صبح، اولیوا شروع به دستور عقبنشینی به نیروهایش کرد، زیرا تقریباً هیچ مهمات یا گلوله خمپارهای برایشان باقی نمانده بود.
در سپیدهدم حدود ساعت ۰۶:۳۰ صبح، سه هواپیمای «سی فیوری» (Sea Fury) نیروی هوایی انقلابی (FAR)، یک بمبافکن B-26 و دو جت جنگنده «لاکهید تی-۳۳» شروع به حمله به کشتیهای CEF کردند که هنوز در حال تخلیه نیرو بودند.
تانکهای M41 واکر بولداگ تیپ ۲۵۰۶ تا ساعت ۷:۳۰ صبح در ساحل آبی و تمام نیروها تا ساعت ۸:۳۰ صبح پیاده شده بودند. نه سان رومان در ساحل آبی و نه ارنیدو اولیوا در ساحل قرمز نمیتوانستند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، زیرا تمام رادیوها در حین پیادهسازی در آب خیس شده بودند.
در حدود ساعت ۱۱:۰۰ صبح، دولت کوبا تهاجمی را برای تصرف «سن بلاس» آغاز کرد. سان رومان به تمام چتربازان دستور داد برای حفظ سن بلاس بازگردند و آنها تهاجم را متوقف کردند. در طول بعدازظهر، کاسترو بریگادیستها را تحت حمله هوایی و آتش توپخانه مداوم قرار داد، اما دستور هیچ حمله بزرگ جدیدی را صادر نکرد.
در ساعت ۱۴:۰۰، پرزیدنت کندی تلگرامی از نیکیتا خروشچف در مسکو دریافت کرد که در آن آمده بود روسها به ایالات متحده اجازه ورود به کوبا را نخواهند داد و در صورت عدم توجه به هشدارهایشان، تلویحاً به انتقام هستهای سریع علیه خاک اصلی ایالات متحده اشاره کرده بود.
در طول شب ۱۷ تا ۱۸ آوریل، نیروهای مستقر در ساحل قرمز تحت ضدحملات مکرر ارتش و شبهنظامیان کوبا قرار گرفتند. با افزایش تلفات و اتمام مهمات، بریگادیستها به تدریج عقبنشینی کردند. پرتابهای هوایی از چهار هواپیمای C-54 و ۲ هواپیمای C-46 تنها موفقیت محدودی در رساندن مهمات بیشتر داشتند.
هنگامی که مردان از ساحل قرمز به خیرون رسیدند، سان رومان و اولیوا برای بحث در مورد وضعیت با هم ملاقات کردند. با کمبود مهمات، اولیوا پیشنهاد کرد که تیپ ۲۵۰۶ برای انجام جنگ چریکی به کوههای اسکامبرای عقبنشینی کند، اما سان رومان تصمیم گرفت که سرپل ساحلی را حفظ کند.
فورد موستانگ در ۱۷ آوریل ۱۹۶۴ در جریان نمایشگاه جهانی نیویورک معرفی شد.
در ۱۷ آوریل، سوزان الین رانکورت در مسیر بازگشت به اتاق خوابگاهش پس از یک جلسه عصرانه مشاوران در کالج ایالتی واشنگتن مرکزی در النزبورگ، واقع در ۱۱۰ مایلی (۱۷۵ کیلومتری) شرق-جنوب شرقی سیاتل، ناپدید شد. دو دانشجوی زن کالج واشنگتن مرکزی بعداً برای گزارش برخوردهایی پیش آمدند - یکی در شب ناپدید شدن رانکورت و دیگری سه شب قبل از آن - با مردی که آتل دست داشت و از آنها برای حمل تعدادی کتاب به سمت فولکسواگن بیتل قهوهای یا برنزیاش کمک میخواست.
در ۱۷ آوریل ۱۹۸۸، عراق عملیات رمضان مبارک را به عنوان یک حمله غافلگیرانه علیه ۱۵۰۰۰ نیروی بسیجی در شبهجزیره فاو آغاز کرد و در عرض ۴۸ ساعت، تمام نیروهای ایرانی کشته یا از شبهجزیره فاو بیرون رانده شدند.
در ۱۷ آوریل، دانشجویان دانشگاه علوم سیاسی و حقوق چین (CUPL) تاج گلی بزرگ برای بزرگداشت هو یائوبانگ ساختند. مراسم اهدای آن در ۱۷ آوریل برگزار شد و جمعیتی بیش از حد انتظار گرد هم آمدند. در ساعت ۵ بعدازظهر، ۵۰۰ دانشجوی CUPL به دروازه شرقی تالار بزرگ خلق، در نزدیکی میدان تیانآنمن، رسیدند تا برای هو سوگواری کنند. این تجمع شامل سخنرانانی از پیشینههای مختلف بود که سخنرانیهای عمومی در بزرگداشت هو و بحث درباره مشکلات اجتماعی ایراد کردند. با این حال، این تجمع بهزودی مانعی برای فعالیت تالار بزرگ تلقی شد، بنابراین پلیس تلاش کرد دانشجویان را به متفرق شدن ترغیب کند.
از شب ۱۷ آوریل، سه هزار دانشجوی دانشگاه پکن (PKU) از پردیس دانشگاه به سمت میدان تیانآنمن راهپیمایی کردند و بهزودی نزدیک به هزار دانشجو از دانشگاه چینهوا به آنها پیوستند. پس از رسیدن، آنها بهسرعت با کسانی که قبلاً در میدان جمع شده بودند، متحد شدند. با افزایش اندازه جمعیت، این تجمع بهتدریج به یک اعتراض تبدیل شد، زیرا دانشجویان شروع به تدوین فهرستی از درخواستها و پیشنهادات (هفت تقاضا) برای دولت کردند.
در ۱۷ آوریل ۲۰۱۲، پس از بیش از یک دهه خدمت به عنوان سفیر حسن نیت کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، جولی به مقام فرستاده ویژه کمیسر عالی، آنتونیو گوترش، ارتقا یافت و اولین کسی بود که چنین سمتی را در این سازمان بر عهده گرفت. در نقش گستردهتر خود، به او اختیار داده شد تا به نمایندگی از گوترش و کمیساریای عالی پناهندگان در سطح دیپلماتیک، با تمرکز بر بحرانهای بزرگ پناهندگان فعالیت کند.
جزئیات مراسم تشییع جنازه تاچر از قبل با او توافق شده بود. او یک مراسم تشییع جنازه تشریفاتی، شامل افتخارات کامل نظامی، با مراسم کلیسایی در کلیسای جامع سنت پل در ۱۷ آوریل دریافت کرد. ملکه الیزابت دوم و دوک ادینبورگ در مراسم او شرکت کردند که تنها دومین باری در دوران سلطنت ملکه بود که او در مراسم تشییع جنازه یکی از نخستوزیران سابق خود شرکت میکرد.
قهرمان فصل ۱۳-۲۰۱۲ با میامی هیت
در ۱۷ آوریل ۲۰۱۸، به سناتورهای برزیلی که عضو کمیسیون حقوق بشر مجلس بودند، آدولفو پرز اسکویول، برنده جایزه نوبل آرژانتینی، و خوزه پپه موخیکا، رئیسجمهور سابق اروگوئه، اجازه داده نشد که برای کسب اطلاعات در مورد نقض حقوق بشر لولا، با او در زندان ملاقات کنند.
در هشتاد و هشتمین گزارش وضعیت سازمان جهانی بهداشت در ۱۷ آوریل ۲۰۲۰، تعداد موارد ابتلا از مرز ۲ میلیون گذشت و به ۲,۰۷۴,۵۲۹ مورد با آمار مرگومیر ۱۳۹,۳۷۸ نفر رسید.
مراسم خاکسپاری در ۱۷ آوریل ۲۰۲۱ در کلیسای سنت جورج، قلعه وینزر برگزار شد و او در سردابه سلطنتی داخل سنت جورج به خاک سپرده شد.
جورج ریشدار، دوک ساکسونی، در ۶۷ سالگی درگذشت.
آهنگساز آلمانی، یوهان گوتلیب ناومان، در سال ۱۷۴۱ در آلمان متولد شد.
استیمر، نقاش سوئیسی، در سال ۱۵۳۹ در شافهاوزن، سوئیس متولد شد.
ناپلئون در ۱۷ آوریل به دوناوورت رسید و ارتش بزرگ را در موقعیت خطرناکی یافت، در حالی که دو جناح آن ۱۲۰ کیلومتر (۷۵ مایل) از هم جدا شده و توسط یک خط نازک از نیروهای باواریایی به هم متصل بودند. چارلز به جناح چپ ارتش فرانسه فشار آورد و مردان خود را به سمت سپاه سوم مارشال داووت پرتاب کرد. در پاسخ، ناپلئون نقشهای برای قطع راه اتریشیها در مانور معروف لاندسهوت طراحی کرد.
در جنگهای علیه تایپینگ (۱۸۵۱–۶۴)، نیان (۱۸۵۱–۶۸)، یوننان (۱۸۵۶–۶۸) و شمال غربی (۱۸۶۲–۷۷)، نیروهای سنتی امپراتوری بیکفایتی خود را ثابت کردند و دربار به ارتشهای محلی متکی شد. در سال ۱۸۹۵، چین شکست دیگری را در طول جنگ اول چین و ژاپن متحمل شد. این نشان داد که اگر پیشرفتهای فناوری و تجاری بخواهند موفق شوند، جامعه فئودالی سنتی چین نیز باید مدرن شود.
داو به اوج ثانویه (یعنی رالی بازار نزولی) ۲۹۴.۰۷ میرسد و به دنبال آن رکود طولانی تا آغاز کاهش شدید در آوریل ۱۹۳۱ رخ میدهد. این اوج با سطوح اوایل ۱۹۲۹ مطابقت دارد، اما ۳۰ درصد پایینتر از اوج سپتامبر ۱۹۲۹ است.
در ۱۷ آوریل، پس از آنکه تمام گزینههای قانونی لوچیانو به پایان رسید، مقامات آرکانزاس او را به سه کارآگاه پلیس نیویورک تحویل دادند تا با قطار برای محاکمه به نیویورک منتقل شود. هنگامی که قطار به سنت لوئیس، میزوری رسید، کارآگاهان و لوچیانو قطار خود را عوض کردند. در طول این جابجایی، آنها توسط ۲۰ پلیس محلی محافظت میشدند تا از هرگونه تلاش برای نجات توسط اوباش جلوگیری شود.
در ۱۷ آوریل ۱۹۴۱، پس از آنکه پادشاه پیتر دوم و سایر اعضای دولت از کشور گریختند، نمایندگان باقیمانده دولت و ارتش با مقامات آلمانی در بلگراد دیدار کردند.
در ساعات اولیه ۱۷ آوریل ۱۹۴۳، جسد مایکل به عنوان مارتین لباس پوشانده شد، اگرچه یک مشکل لحظه آخری وجود داشت: پاها یخ زده بودند. پرچیس، مونتاگو و چولموندلی نتوانستند پوتینها را بپوشانند، بنابراین یک بخاری برقی پیدا شد و پاها به اندازه کافی گرم شدند تا پوتینها به درستی پوشانده شوند. وسایل جیبی روی جسد قرار گرفت و کیف به آن متصل شد.
نیروهای آلمانی در تهاجم دنیپر-کارپات که از ۲۴ دسامبر ۱۹۴۳ تا ۱۷ آوریل ۱۹۴۴ در جریان بود، از شوروی شکست خوردند.
در طول شب ۱۶/۱۷ آوریل، یک فرود انحرافی ساختگی توسط عوامل سیا در نزدیکی باهیا هوندا، استان پینار دل ریو سازماندهی شد. ناوگانی حاوی تجهیزاتی که صداها و جلوههای دیگر یک تهاجم دریایی را پخش میکرد، منبع گزارشهای کوبایی شد که برای مدت کوتاهی فیدل کاسترو را از منطقه جبهه نبرد خلیج خوکها دور کرد.
در ۱۷ آوریل ۱۹۶۱، ۱۴۰۰ تبعیدی کوبایی آموزشدیده توسط آمریکا در جریان تهاجم خلیج خوکها به کوبا حمله کردند. گوارا نقش کلیدی در نبرد نداشت، زیرا یک روز قبل از تهاجم، یک کشتی جنگی حامل تفنگداران دریایی، تهاجمی ساختگی را در سواحل غربی پینار دل ریو انجام داد و نیروهای تحت فرمان گوارا را به آن منطقه کشاند.
سیا و «جبهه انقلابی دموکراتیک» یک ارتش ۱۴۰۰ نفری به نام «تیپ ۲۵۰۶» را در نیکاراگوئه مستقر کرده بودند. در شب ۱۶ تا ۱۷ آوریل، تیپ ۲۵۰۶ در امتداد خلیج خوکهای کوبا پیاده شد و با یک شبهنظامی انقلابی محلی درگیر شد.
تهاجم به خلیج خوکها در ۱۷ آوریل ۱۹۶۱ آغاز شد.
در حدود ساعت ۰۰:۰۰ روز ۱۷ آوریل ۱۹۶۱، دو کشتی LCI سازمان سیا به نامهای «بلاگار» (Blagar) و «باربارا جی» (Barbara J)، که هر کدام حامل یک «افسر عملیاتی» سیا و یک تیم تخریب زیرآبی (UDT) متشکل از پنج غواص بودند، وارد خلیج خوکها (Bahía de Cochinos) در ساحل جنوبی کوبا شدند. آنها هدایت چهار کشتی ترابری (هیوستون، ریو اسکوندیدو، کاریبه و آتلانتیکو) را بر عهده داشتند که حدود ۱۴۰۰ نیروی زمینی تبعیدی کوبایی از «تیپ ۲۵۰۶» به همراه تانکهای M41 واکر بولداگ تیپ و سایر وسایل نقلیه را در شناورهای پیادهسازی حمل میکردند.
در ۱۷ آوریل ۱۹۶۱، اسوالدو رامیرز (رهبر مقاومت روستایی علیه کاسترو) توسط نیروهای کاسترو در «آروماس د ولازکز» دستگیر و بلافاصله اعدام شد.
در حدود ساعت ۰۱:۰۰، کشتی «بلاگار» به عنوان کشتی فرماندهی میدان نبرد، هدایت پیادهسازی اصلی در «پلایا خیرون» (با نام رمز ساحل آبی) را بر عهده گرفت. این عملیات توسط غواصان در قایقهای لاستیکی آغاز شد و به دنبال آن نیروهای کشتی «کاریبه» در قایقهای کوچک آلومینیومی و سپس شناورهای LCVP و LCU حامل تانکهای M41 واکر بولداگ وارد عمل شدند. کشتی «باربارا جی» که کشتی «هیوستون» را هدایت میکرد، به طور مشابه نیروها را در ۳۵ کیلومتری شمال غربیتر در «پلایا لارگا» (با نام رمز ساحل قرمز) با استفاده از قایقهای کوچک فایبرگلاس پیاده کرد. تخلیه نیروها در شب به دلیل خرابی موتور و آسیب دیدن قایقها توسط صخرههای مرجانی پیشبینینشده با تأخیر مواجه شد؛ سیا در ابتدا تصور میکرد که صخرههای مرجانی، جلبک دریایی هستند. هنگامی که غواصان وارد شدند، با تعجب دیدند که ساحل قرمز با نورافکن روشن شده است که منجر به تغییر فوری محل پیادهسازی شد. با ورود غواصان، درگیری مسلحانهای رخ داد، زیرا یک جیپ حامل شبهنظامیان کوبایی به طور اتفاقی از آنجا عبور میکرد. تعداد کمی از شبهنظامیان در منطقه موفق شدند بلافاصله پس از اولین پیادهسازی، از طریق رادیو به نیروهای مسلح کوبا هشدار دهند، پیش از آنکه مهاجمان مقاومت نمادین آنها را درهم بشکنند.
تا ساعت ۵ صبح، اولیوا شروع به دستور عقبنشینی به نیروهایش کرد، زیرا تقریباً هیچ مهمات یا گلوله خمپارهای برایشان باقی نمانده بود.
در سپیدهدم حدود ساعت ۰۶:۳۰ صبح، سه هواپیمای «سی فیوری» (Sea Fury) نیروی هوایی انقلابی (FAR)، یک بمبافکن B-26 و دو جت جنگنده «لاکهید تی-۳۳» شروع به حمله به کشتیهای CEF کردند که هنوز در حال تخلیه نیرو بودند.
تانکهای M41 واکر بولداگ تیپ ۲۵۰۶ تا ساعت ۷:۳۰ صبح در ساحل آبی و تمام نیروها تا ساعت ۸:۳۰ صبح پیاده شده بودند. نه سان رومان در ساحل آبی و نه ارنیدو اولیوا در ساحل قرمز نمیتوانستند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، زیرا تمام رادیوها در حین پیادهسازی در آب خیس شده بودند.
در حدود ساعت ۱۱:۰۰ صبح، دولت کوبا تهاجمی را برای تصرف «سن بلاس» آغاز کرد. سان رومان به تمام چتربازان دستور داد برای حفظ سن بلاس بازگردند و آنها تهاجم را متوقف کردند. در طول بعدازظهر، کاسترو بریگادیستها را تحت حمله هوایی و آتش توپخانه مداوم قرار داد، اما دستور هیچ حمله بزرگ جدیدی را صادر نکرد.
در ساعت ۱۴:۰۰، پرزیدنت کندی تلگرامی از نیکیتا خروشچف در مسکو دریافت کرد که در آن آمده بود روسها به ایالات متحده اجازه ورود به کوبا را نخواهند داد و در صورت عدم توجه به هشدارهایشان، تلویحاً به انتقام هستهای سریع علیه خاک اصلی ایالات متحده اشاره کرده بود.
در طول شب ۱۷ تا ۱۸ آوریل، نیروهای مستقر در ساحل قرمز تحت ضدحملات مکرر ارتش و شبهنظامیان کوبا قرار گرفتند. با افزایش تلفات و اتمام مهمات، بریگادیستها به تدریج عقبنشینی کردند. پرتابهای هوایی از چهار هواپیمای C-54 و ۲ هواپیمای C-46 تنها موفقیت محدودی در رساندن مهمات بیشتر داشتند.
هنگامی که مردان از ساحل قرمز به خیرون رسیدند، سان رومان و اولیوا برای بحث در مورد وضعیت با هم ملاقات کردند. با کمبود مهمات، اولیوا پیشنهاد کرد که تیپ ۲۵۰۶ برای انجام جنگ چریکی به کوههای اسکامبرای عقبنشینی کند، اما سان رومان تصمیم گرفت که سرپل ساحلی را حفظ کند.
فورد موستانگ در ۱۷ آوریل ۱۹۶۴ در جریان نمایشگاه جهانی نیویورک معرفی شد.
در ۱۷ آوریل، سوزان الین رانکورت در مسیر بازگشت به اتاق خوابگاهش پس از یک جلسه عصرانه مشاوران در کالج ایالتی واشنگتن مرکزی در النزبورگ، واقع در ۱۱۰ مایلی (۱۷۵ کیلومتری) شرق-جنوب شرقی سیاتل، ناپدید شد. دو دانشجوی زن کالج واشنگتن مرکزی بعداً برای گزارش برخوردهایی پیش آمدند - یکی در شب ناپدید شدن رانکورت و دیگری سه شب قبل از آن - با مردی که آتل دست داشت و از آنها برای حمل تعدادی کتاب به سمت فولکسواگن بیتل قهوهای یا برنزیاش کمک میخواست.
در ۱۷ آوریل ۱۹۸۸، عراق عملیات رمضان مبارک را به عنوان یک حمله غافلگیرانه علیه ۱۵۰۰۰ نیروی بسیجی در شبهجزیره فاو آغاز کرد و در عرض ۴۸ ساعت، تمام نیروهای ایرانی کشته یا از شبهجزیره فاو بیرون رانده شدند.
در ۱۷ آوریل، دانشجویان دانشگاه علوم سیاسی و حقوق چین (CUPL) تاج گلی بزرگ برای بزرگداشت هو یائوبانگ ساختند. مراسم اهدای آن در ۱۷ آوریل برگزار شد و جمعیتی بیش از حد انتظار گرد هم آمدند. در ساعت ۵ بعدازظهر، ۵۰۰ دانشجوی CUPL به دروازه شرقی تالار بزرگ خلق، در نزدیکی میدان تیانآنمن، رسیدند تا برای هو سوگواری کنند. این تجمع شامل سخنرانانی از پیشینههای مختلف بود که سخنرانیهای عمومی در بزرگداشت هو و بحث درباره مشکلات اجتماعی ایراد کردند. با این حال، این تجمع بهزودی مانعی برای فعالیت تالار بزرگ تلقی شد، بنابراین پلیس تلاش کرد دانشجویان را به متفرق شدن ترغیب کند.
از شب ۱۷ آوریل، سه هزار دانشجوی دانشگاه پکن (PKU) از پردیس دانشگاه به سمت میدان تیانآنمن راهپیمایی کردند و بهزودی نزدیک به هزار دانشجو از دانشگاه چینهوا به آنها پیوستند. پس از رسیدن، آنها بهسرعت با کسانی که قبلاً در میدان جمع شده بودند، متحد شدند. با افزایش اندازه جمعیت، این تجمع بهتدریج به یک اعتراض تبدیل شد، زیرا دانشجویان شروع به تدوین فهرستی از درخواستها و پیشنهادات (هفت تقاضا) برای دولت کردند.
در ۱۷ آوریل ۲۰۱۲، پس از بیش از یک دهه خدمت به عنوان سفیر حسن نیت کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، جولی به مقام فرستاده ویژه کمیسر عالی، آنتونیو گوترش، ارتقا یافت و اولین کسی بود که چنین سمتی را در این سازمان بر عهده گرفت. در نقش گستردهتر خود، به او اختیار داده شد تا به نمایندگی از گوترش و کمیساریای عالی پناهندگان در سطح دیپلماتیک، با تمرکز بر بحرانهای بزرگ پناهندگان فعالیت کند.
جزئیات مراسم تشییع جنازه تاچر از قبل با او توافق شده بود. او یک مراسم تشییع جنازه تشریفاتی، شامل افتخارات کامل نظامی، با مراسم کلیسایی در کلیسای جامع سنت پل در ۱۷ آوریل دریافت کرد. ملکه الیزابت دوم و دوک ادینبورگ در مراسم او شرکت کردند که تنها دومین باری در دوران سلطنت ملکه بود که او در مراسم تشییع جنازه یکی از نخستوزیران سابق خود شرکت میکرد.
قهرمان فصل ۱۳-۲۰۱۲ با میامی هیت
در ۱۷ آوریل ۲۰۱۸، به سناتورهای برزیلی که عضو کمیسیون حقوق بشر مجلس بودند، آدولفو پرز اسکویول، برنده جایزه نوبل آرژانتینی، و خوزه پپه موخیکا، رئیسجمهور سابق اروگوئه، اجازه داده نشد که برای کسب اطلاعات در مورد نقض حقوق بشر لولا، با او در زندان ملاقات کنند.
در هشتاد و هشتمین گزارش وضعیت سازمان جهانی بهداشت در ۱۷ آوریل ۲۰۲۰، تعداد موارد ابتلا از مرز ۲ میلیون گذشت و به ۲,۰۷۴,۵۲۹ مورد با آمار مرگومیر ۱۳۹,۳۷۸ نفر رسید.
مراسم خاکسپاری در ۱۷ آوریل ۲۰۲۱ در کلیسای سنت جورج، قلعه وینزر برگزار شد و او در سردابه سلطنتی داخل سنت جورج به خاک سپرده شد.
جورج ریشدار، دوک ساکسونی، در ۶۷ سالگی درگذشت.
آهنگساز آلمانی، یوهان گوتلیب ناومان، در سال ۱۷۴۱ در آلمان متولد شد.
استیمر، نقاش سوئیسی، در سال ۱۵۳۹ در شافهاوزن، سوئیس متولد شد.
