اولین تمرین لباس «ایدومِنئو» با بیست و پنجمین سالگرد تولد موتسارت همزمان بود. پدرش لئوپولد به همراه نانرل در فاصلهای بین آن زمان و شب افتتاحیه به مونیخ رسیده بودند. شب اول - که تنها شب موفق بود - بسیار خوب پیش رفت. موتسارت به محبوبیتی که آرزویش را داشت دست یافته بود، اما این اپرا تا ۵ سال دیگر دوباره اجرا نشد.
در اوایل سال ۱۷۷۸، فرانسویها به شکست برگوین واکنش نشان دادند و با آمریکاییها معاهده اتحاد امضا کردند. کنگره قارهای این معاهده را در ماه مه تصویب کرد که به منزله اعلام جنگ فرانسه علیه بریتانیا بود.
واشنگتن با طراحی یک سیستم جاسوسی علیه بریتانیاییها به «اولین استاد جاسوسی آمریکا» تبدیل شد. در سال ۱۷۷۸، سرگرد بنجامین تالمج به دستور واشنگتن «حلقه کالپر» را برای جمعآوری مخفیانه اطلاعات درباره بریتانیاییها در نیویورک تشکیل داد. واشنگتن موارد خیانت بندیکت آرنولد را که در بسیاری از نبردها خود را متمایز کرده بود، نادیده گرفته بود.
در اواخر سال ۱۷۷۸، ژنرال کلینتون ۳۰۰۰ سرباز را از نیویورک به جورجیا فرستاد و با تقویت ۲۰۰۰ سرباز بریتانیایی و وفادار، تهاجم جنوبی علیه ساوانا را آغاز کرد. آنها حمله میهنپرستان و نیروهای دریایی فرانسه را دفع کردند که باعث تقویت تلاشهای جنگی بریتانیا شد.
اولین معلم موسیقی بتهوون پدرش بود. او بعداً معلمان محلی دیگری نیز داشت: نوازنده ارگ دربار ژیل فان دن ایدن (درگذشته ۱۷۸۲)، توبیاس فریدریش فایفر (دوست خانوادگی که آموزش کیبورد را بر عهده داشت) و فرانتس رووانتینی (از بستگان که به او نواختن ویولن و ویولا را آموزش داد). از همان ابتدا، برنامه آموزشی او که از پنج سالگی آغاز شد، خشن و فشرده بود و اغلب او را به گریه میانداخت؛ با دخالت فایفر که از بیخوابی رنج میبرد، جلسات نامنظم آخر شب برگزار میشد که در آن بتهوون جوان از تخت خواب به سمت کیبورد کشیده میشد. استعداد موسیقایی او در سنین پایین آشکار بود. یوهان که از موفقیتهای لئوپولد موتسارت در این زمینه (با پسرش ولفگانگ و دخترش نانرل) آگاه بود، تلاش کرد پسرش را به عنوان یک کودک نابغه تبلیغ کند و در پوسترهای اولین اجرای عمومی او در مارس ۱۷۷۸ ادعا کرد که بتهوون هفت ساله است.
نسخهای از مونا لیزا که به مونا لیزای آیزلورث و همچنین مونا لیزای پیشین معروف است، برای اولین بار توسط یک نجیبزاده انگلیسی در سال ۱۷۷۸ خریداری شد و در سال ۱۹۱۳ توسط هیو بلیکر، کارشناس هنر، دوباره کشف شد. این نقاشی در سال ۲۰۱۲ توسط بنیاد مونا لیزا به رسانهها معرفی شد. این نقاشی از همان سوژه مونا لیزای لئوناردو داوینچی است. اکثریت کارشناسان ادعا میکنند که این نقاشی عمدتاً اثری اصیل از لئوناردو است که به اوایل قرن شانزدهم بازمیگردد. سایر کارشناسان، از جمله زولنر و کمپ، این انتساب را رد میکنند.
در بهار ۱۷۷۸، موتسارت سرانجام خود را از مانهایم جدا کرد و در اوایل آوریل به پاریس رسید، اگرچه موتسارت موفق به دریافت سفارشی از اپرای پاریس برای ساخت مقداری موسیقی باله جانبی شده بود. او در ماه مه روی «Les petits riens» کار کرد و در ۱۱ ژوئن شاهد اجرای آن بود. او در این دوران بهویژه توسط دوشس شابو بهشدت بدرفتاری دید؛ کسی که به نظر میرسید او را چیزی بیش از یک کارگر اجیرشده نمیدید که برای کلاس هنریاش مینواخت، در حالی که او و مهمانانش اجراهای او را نادیده میگرفتند.
یک آهنگساز ۱۶ ساله در ۷ آوریل ۱۷۸۷ به تازگی وارد وین شد. طبق تمام شواهد، او از قبل با موسیقی موتسارت آشنا بود و برای ملاقات با او هیجانزده بود. گفته میشود که او با موتسارت موسیقی مینواخت و احتمالاً درسهایی نیز از او گرفته است. نام آن آهنگساز جوان لودویگ فان بتهوون بود.
فرمانده بریتانیایی هاو در مه ۱۷۷۸ استعفا داد، برای همیشه آمریکا را ترک کرد و سر هنری کلینتون جایگزین او شد.
لئوپولد موتسارت درگذشت. پس از رسیدگی به تمام امور او، موتسارت ۱۰۰۰ گولدن از میراث پدرش دریافت کرد. این یک کمک مالی بسیار ضروری بود.
وقتی ناپلئون ۹ ساله شد، به سرزمین اصلی فرانسه نقل مکان کرد.
این آهنگساز در ماه مارس سال بعد به وین فراخوانده شد، جایی که کارفرمای او، اسقف اعظم کولورِدو، در جشنهای مربوط به جلوس یوزف دوم بر تخت سلطنت اتریش شرکت میکرد. موتسارت که تازه از تحسینهای مونیخ بازگشته بود، وقتی کولورِدو با او مانند یک خدمتکار ساده رفتار کرد، آزردهخاطر شد؛ بهویژه زمانی که اسقف اعظم او را از اجرا در خانه کنتس تون در حضور امپراتور، با دستمزدی معادل نیمی از حقوق سالانه او در سالزبورگ، منع کرد. در ماه مه، مشاجرهای که در پی آن رخ داد به اوج رسید؛ موتسارت تلاش کرد استعفا دهد اما درخواستش رد شد. ماه بعد اجازه خروج صادر شد، اما این آهنگساز به شیوهای بسیار توهینآمیز توسط مباشر اسقف اعظم، کنت آرکو، اخراج شد. موتسارت تصمیم گرفت به عنوان نوازنده و آهنگساز مستقل در وین ساکن شود.
پس از مانهایم، او ناخوش بود و از گلودرد و عفونت گوش شکایت داشت، و با اینکه مشتاق بود به سفر ادامه دهند، لئوپولد اجازه بازگشت او به خانه برای بهبودی را نداد. اوضاع در پاریس به سرعت بدتر شد. او دچار لرز و تب همراه با سردردهای مداوم شد و در ۳ ژوئیه درگذشت.
در ۱۲ ژوئن، سمفونی شماره ۳۱ او در گام ر ماژور — که بعدها به «سمفونی پاریس» معروف شد — که همان ماه نوشته شده بود، در خانه یکی دیگر از بزرگان محلی، کنت زیکینگن، اجرا شد.
بنجامین فرانکلین و جان آدامز در نامهای به تاریخ ۳ اکتبر ۱۷۷۸ به فردیناند اول از دو سیسیل، پرچم آمریکا را اینگونه توصیف کردند: «۱۳ نوار، یکی در میان قرمز، سفید و آبی، یک مربع کوچک در گوشه بالایی، کنار چوب پرچم، یک زمینه آبی است با ۱۳ ستاره سفید که نشاندهنده یک صورت فلکی جدید است.»
تنها چیزی که در سال ۱۷۷۹ برای موتسارت امیدبخش بود، سفارش یک اپرای جدید از مونیخ بود. او اکنون ۲۴ ساله بود. ایدومِنئو، که اکنون در مونیخ اقامت داشت، به عنوان سفارشی از سوی انتخابگر باواریا آمده بود. موتسارت احتمالاً پیش از ترک خانه، رسیتاتیوها را تمام کرده بود. سپس او تنها پس از ملاقات با خوانندگان و تمرین، به مونیخ سفر کرد تا آریاها را تکمیل کند. موتسارت همیشه مشتاق بود قبل از نوشتن آریا برای کسی، صدای او را بشنود.
بو برامل در سال ۱۷۷۸ در لندن، انگلستان متولد شد.
جنگ علیه فرانسه توسط بریتانیا اعلام شد.
کتاب «آخرین نامههای یاکوپو اورتیس» توسط اوگو فوسکولو، شاعر ایتالیایی که در جزیره زاکینتوس یونان متولد شده بود، نوشته شد.
لوئی شانزدهم فرانسه در طول انقلاب آمریکا علیه پادشاهی بریتانیای کبیر اعلام جنگ کرد.
آهنگساز اتریشی و استاد کلیسای سلطنتی، زیگیزموند فون نوکوم، در سال ۱۷۷۸ در سالزبورگ متولد شد.
لوئی بناپارت در سال ۱۷۷۸ پادشاه هلند بود.
اولین تمرین لباس «ایدومِنئو» با بیست و پنجمین سالگرد تولد موتسارت همزمان بود. پدرش لئوپولد به همراه نانرل در فاصلهای بین آن زمان و شب افتتاحیه به مونیخ رسیده بودند. شب اول - که تنها شب موفق بود - بسیار خوب پیش رفت. موتسارت به محبوبیتی که آرزویش را داشت دست یافته بود، اما این اپرا تا ۵ سال دیگر دوباره اجرا نشد.
در اوایل سال ۱۷۷۸، فرانسویها به شکست برگوین واکنش نشان دادند و با آمریکاییها معاهده اتحاد امضا کردند. کنگره قارهای این معاهده را در ماه مه تصویب کرد که به منزله اعلام جنگ فرانسه علیه بریتانیا بود.
واشنگتن با طراحی یک سیستم جاسوسی علیه بریتانیاییها به «اولین استاد جاسوسی آمریکا» تبدیل شد. در سال ۱۷۷۸، سرگرد بنجامین تالمج به دستور واشنگتن «حلقه کالپر» را برای جمعآوری مخفیانه اطلاعات درباره بریتانیاییها در نیویورک تشکیل داد. واشنگتن موارد خیانت بندیکت آرنولد را که در بسیاری از نبردها خود را متمایز کرده بود، نادیده گرفته بود.
در اواخر سال ۱۷۷۸، ژنرال کلینتون ۳۰۰۰ سرباز را از نیویورک به جورجیا فرستاد و با تقویت ۲۰۰۰ سرباز بریتانیایی و وفادار، تهاجم جنوبی علیه ساوانا را آغاز کرد. آنها حمله میهنپرستان و نیروهای دریایی فرانسه را دفع کردند که باعث تقویت تلاشهای جنگی بریتانیا شد.
اولین معلم موسیقی بتهوون پدرش بود. او بعداً معلمان محلی دیگری نیز داشت: نوازنده ارگ دربار ژیل فان دن ایدن (درگذشته ۱۷۸۲)، توبیاس فریدریش فایفر (دوست خانوادگی که آموزش کیبورد را بر عهده داشت) و فرانتس رووانتینی (از بستگان که به او نواختن ویولن و ویولا را آموزش داد). از همان ابتدا، برنامه آموزشی او که از پنج سالگی آغاز شد، خشن و فشرده بود و اغلب او را به گریه میانداخت؛ با دخالت فایفر که از بیخوابی رنج میبرد، جلسات نامنظم آخر شب برگزار میشد که در آن بتهوون جوان از تخت خواب به سمت کیبورد کشیده میشد. استعداد موسیقایی او در سنین پایین آشکار بود. یوهان که از موفقیتهای لئوپولد موتسارت در این زمینه (با پسرش ولفگانگ و دخترش نانرل) آگاه بود، تلاش کرد پسرش را به عنوان یک کودک نابغه تبلیغ کند و در پوسترهای اولین اجرای عمومی او در مارس ۱۷۷۸ ادعا کرد که بتهوون هفت ساله است.
نسخهای از مونا لیزا که به مونا لیزای آیزلورث و همچنین مونا لیزای پیشین معروف است، برای اولین بار توسط یک نجیبزاده انگلیسی در سال ۱۷۷۸ خریداری شد و در سال ۱۹۱۳ توسط هیو بلیکر، کارشناس هنر، دوباره کشف شد. این نقاشی در سال ۲۰۱۲ توسط بنیاد مونا لیزا به رسانهها معرفی شد. این نقاشی از همان سوژه مونا لیزای لئوناردو داوینچی است. اکثریت کارشناسان ادعا میکنند که این نقاشی عمدتاً اثری اصیل از لئوناردو است که به اوایل قرن شانزدهم بازمیگردد. سایر کارشناسان، از جمله زولنر و کمپ، این انتساب را رد میکنند.
در بهار ۱۷۷۸، موتسارت سرانجام خود را از مانهایم جدا کرد و در اوایل آوریل به پاریس رسید، اگرچه موتسارت موفق به دریافت سفارشی از اپرای پاریس برای ساخت مقداری موسیقی باله جانبی شده بود. او در ماه مه روی «Les petits riens» کار کرد و در ۱۱ ژوئن شاهد اجرای آن بود. او در این دوران بهویژه توسط دوشس شابو بهشدت بدرفتاری دید؛ کسی که به نظر میرسید او را چیزی بیش از یک کارگر اجیرشده نمیدید که برای کلاس هنریاش مینواخت، در حالی که او و مهمانانش اجراهای او را نادیده میگرفتند.
یک آهنگساز ۱۶ ساله در ۷ آوریل ۱۷۸۷ به تازگی وارد وین شد. طبق تمام شواهد، او از قبل با موسیقی موتسارت آشنا بود و برای ملاقات با او هیجانزده بود. گفته میشود که او با موتسارت موسیقی مینواخت و احتمالاً درسهایی نیز از او گرفته است. نام آن آهنگساز جوان لودویگ فان بتهوون بود.
فرمانده بریتانیایی هاو در مه ۱۷۷۸ استعفا داد، برای همیشه آمریکا را ترک کرد و سر هنری کلینتون جایگزین او شد.
لئوپولد موتسارت درگذشت. پس از رسیدگی به تمام امور او، موتسارت ۱۰۰۰ گولدن از میراث پدرش دریافت کرد. این یک کمک مالی بسیار ضروری بود.
وقتی ناپلئون ۹ ساله شد، به سرزمین اصلی فرانسه نقل مکان کرد.
این آهنگساز در ماه مارس سال بعد به وین فراخوانده شد، جایی که کارفرمای او، اسقف اعظم کولورِدو، در جشنهای مربوط به جلوس یوزف دوم بر تخت سلطنت اتریش شرکت میکرد. موتسارت که تازه از تحسینهای مونیخ بازگشته بود، وقتی کولورِدو با او مانند یک خدمتکار ساده رفتار کرد، آزردهخاطر شد؛ بهویژه زمانی که اسقف اعظم او را از اجرا در خانه کنتس تون در حضور امپراتور، با دستمزدی معادل نیمی از حقوق سالانه او در سالزبورگ، منع کرد. در ماه مه، مشاجرهای که در پی آن رخ داد به اوج رسید؛ موتسارت تلاش کرد استعفا دهد اما درخواستش رد شد. ماه بعد اجازه خروج صادر شد، اما این آهنگساز به شیوهای بسیار توهینآمیز توسط مباشر اسقف اعظم، کنت آرکو، اخراج شد. موتسارت تصمیم گرفت به عنوان نوازنده و آهنگساز مستقل در وین ساکن شود.
پس از مانهایم، او ناخوش بود و از گلودرد و عفونت گوش شکایت داشت، و با اینکه مشتاق بود به سفر ادامه دهند، لئوپولد اجازه بازگشت او به خانه برای بهبودی را نداد. اوضاع در پاریس به سرعت بدتر شد. او دچار لرز و تب همراه با سردردهای مداوم شد و در ۳ ژوئیه درگذشت.
در ۱۲ ژوئن، سمفونی شماره ۳۱ او در گام ر ماژور — که بعدها به «سمفونی پاریس» معروف شد — که همان ماه نوشته شده بود، در خانه یکی دیگر از بزرگان محلی، کنت زیکینگن، اجرا شد.
بنجامین فرانکلین و جان آدامز در نامهای به تاریخ ۳ اکتبر ۱۷۷۸ به فردیناند اول از دو سیسیل، پرچم آمریکا را اینگونه توصیف کردند: «۱۳ نوار، یکی در میان قرمز، سفید و آبی، یک مربع کوچک در گوشه بالایی، کنار چوب پرچم، یک زمینه آبی است با ۱۳ ستاره سفید که نشاندهنده یک صورت فلکی جدید است.»
تنها چیزی که در سال ۱۷۷۹ برای موتسارت امیدبخش بود، سفارش یک اپرای جدید از مونیخ بود. او اکنون ۲۴ ساله بود. ایدومِنئو، که اکنون در مونیخ اقامت داشت، به عنوان سفارشی از سوی انتخابگر باواریا آمده بود. موتسارت احتمالاً پیش از ترک خانه، رسیتاتیوها را تمام کرده بود. سپس او تنها پس از ملاقات با خوانندگان و تمرین، به مونیخ سفر کرد تا آریاها را تکمیل کند. موتسارت همیشه مشتاق بود قبل از نوشتن آریا برای کسی، صدای او را بشنود.
بو برامل در سال ۱۷۷۸ در لندن، انگلستان متولد شد.
جنگ علیه فرانسه توسط بریتانیا اعلام شد.
کتاب «آخرین نامههای یاکوپو اورتیس» توسط اوگو فوسکولو، شاعر ایتالیایی که در جزیره زاکینتوس یونان متولد شده بود، نوشته شد.
لوئی شانزدهم فرانسه در طول انقلاب آمریکا علیه پادشاهی بریتانیای کبیر اعلام جنگ کرد.
آهنگساز اتریشی و استاد کلیسای سلطنتی، زیگیزموند فون نوکوم، در سال ۱۷۷۸ در سالزبورگ متولد شد.
لوئی بناپارت در سال ۱۷۷۸ پادشاه هلند بود.
