لشکرکشی هزار نفر رویدادی از دوران ریسورجیمنتو ایتالیا بود که در سال ۱۸۶۰ رخ داد. سپاهی از داوطلبان به رهبری جوزپه گاریبالدی از کوارتو، نزدیک جنوا حرکت کردند و در مارسالا، سیسیل پیاده شدند تا پادشاهی دو سیسیل را که توسط خاندان بوربون-دو سیسیل اداره میشد، فتح کنند. میلان، ایتالیا.
فرانسه یک متحد بالقوه بود و میهنپرستان متوجه شدند که باید تمام توجه خود را ابتدا بر اخراج اتریش متمرکز کنند و مایل بودند در ازای مداخله نظامی ضروری، هر چه فرانسویها میخواستند به آنها بدهند.
تا اوایل سال ۱۸۶۰، تنها پنج ایالت در ایتالیا باقی مانده بود: اتریشیها در ونتو، ایالات پاپی، پادشاهی تازه گسترشیافته پیمونت-ساردنی، پادشاهی دو سیسیل و سان مارینو.
اگرچه بیشتر کارها تا سال ۱۸۶۰ انجام شده بود، اما ساختوساز تا یک دهه بعد به پایان نرسید.
در ژانویه ۱۸۶۰، لینکلن به گروهی از متحدان سیاسی خود گفت که در صورت پیشنهاد، نامزدی را میپذیرد و در ماههای بعد چندین روزنامه محلی از نامزدی او حمایت کردند.
در ۲۷ فوریه ۱۸۶۰، جمهوریخواهان قدرتمند نیویورک از لینکلن دعوت کردند تا در «کوپر یونیون» سخنرانی کند. او در آنجا استدلال کرد که بنیانگذاران کشور اعتقادی به «حاکمیت مردمی» نداشتند و بارها به دنبال محدود کردن بردهداری بودند. او تأکید کرد که اخلاق حکم میکند با بردهداری مخالفت شود و هرگونه «تلاش برای یافتن راه میانه بین حق و باطل» را رد کرد. بسیاری از حضار فکر میکردند که او ناشیانه و حتی زشت به نظر میرسد. اما لینکلن رهبری فکری خود را نشان داد که او را به یک مدعی جدی تبدیل کرد. نوآ بروکس، روزنامهنگار، گزارش داد: «هیچکس تا به حال در اولین درخواست خود از مخاطبان نیویورکی چنین تأثیری نگذاشته بود.»
ساردنی لمباردی را از اتریش ضمیمه کرد؛ این کشور بعداً در ۲۲ مارس ۱۸۶۰، ایالات متحده ایتالیای مرکزی متشکل از دوکنشین بزرگ توسکانی، دوکنشین پارما، دوکنشین مودنا و رجیو و نمایندگان پاپی را اشغال و ضمیمه کرد.
ساردنی در معاهده تورین در ۲۴ مارس ۱۸۶۰، ساووی و نیس را به فرانسه واگذار کرد؛ تصمیمی که پیامد توافق پلومبیر بود و منجر به مهاجرت یکچهارم ایتالیاییهای نیس به ایتالیا شد.
در آوریل ۱۸۶۰، شورشهای جداگانهای در مسینا و پالرمو در سیسیل آغاز شد که هر دو سابقه مخالفت با حکومت ناپلی را داشتند. این شورشها به راحتی توسط نیروهای وفادار سرکوب شدند.
در ۶ مه ۱۸۶۰، گاریبالدی و کادر حدود هزار نفری داوطلبان ایتالیاییاش از کوارتو در نزدیکی جنوا حرکت کردند و پس از توقفی در تالامونه در ۱۱ مه، در نزدیکی مارسالا در ساحل غربی سیسیل پیاده شدند.
در ۹ تا ۱۰ مه ۱۸۶۰، کنوانسیون ایالتی جمهوریخواهان ایلینوی در دکاتور برگزار شد. پیروان لینکلن یک تیم انتخاباتی به رهبری دیوید دیویس، نورمن جاد، لئونارد سوت و جسی دوبوآ تشکیل دادند و لینکلن اولین حمایت خود را دریافت کرد.
در ۱۴ مه، گاریبالدی به نام ویکتور امانوئل، خود را دیکتاتور سیسیل اعلام کرد. پس از انجام نبردهای موفقیتآمیز اما سخت، گاریبالدی به سمت پایتخت سیسیل، پالرمو، پیشروی کرد و ورود خود را با روشن کردن آتشهای راهنما در شب اعلام کرد.
نبرد کالاتافیمی در ۱۵ مه ۱۸۶۰ بین داوطلبان جوزپه گاریبالدی و نیروهای پادشاهی دو سیسیل در کالاتافیمی، سیسیل، به عنوان بخشی از لشکرکشی هزار نفر انجام شد.
در ۱۸ مه، در کنوانسیون ملی جمهوریخواهان در شیکاگو، لینکلن در دور سوم رأیگیری با شکست دادن نامزدهایی مانند سیوارد و چیس، نامزدی حزب را به دست آورد. هانیبال هملین از مین، که یک دموکرات سابق بود، برای معاونت ریاستجمهوری نامزد شد تا توازن در فهرست انتخاباتی ایجاد شود. موفقیت لینکلن به تیم انتخاباتیاش، شهرتش به عنوان فردی میانهرو در مسئله بردهداری، و حمایت قویاش از اصلاحات داخلی و تعرفهها بستگی داشت.
ویلم اینتهوون در سمارانگ در جاوه در هند شرقی هلند (اندونزی کنونی) به دنیا آمد. او فرزند لوئیز ماری ماتیلد کارولین (دو ووگل) و یاکوب اینتهوون بود.
در ۲۷ مه، این نیرو پورتو ترمینی پالرمو را محاصره کرد، در حالی که قیام گستردهای از مبارزات خیابانی و سنگربندی در داخل شهر آغاز شد.
سومین جنگ استقلال ایتالیا، جنگی بین پادشاهی ایتالیا و امپراتوری اتریش بود که بین ژوئن و اوت ۱۸۶۶ رخ داد. این درگیری همزمان با جنگ اتریش و پروس بود و منجر به واگذاری منطقه ونتو توسط اتریش به فرانسه شد که بعداً پس از یک همهپرسی توسط ایتالیا ضمیمه شد. دستیابی ایتالیا به این قلمرو ثروتمند و پرجمعیت، گام مهمی در روند اتحاد ایتالیا بود.
زمانی قبل از سال ۱۸۶۰، آلفرد دو بویز به ایالات متحده مهاجرت کرد و در ماساچوست ساکن شد.
اگرچه اکثر آنها در مناطق روستایی زندگی میکردند، اما تا سال ۱۸۶۰ بیش از ۱۰۰۰ نفر در گالوستون و هیوستون و چند صد نفر دیگر در شهرهای بزرگ دیگر ساکن بودند. کاشتکاران و سایر بردهداران که از نظر جغرافیایی منزویتر بودند، برای فرار از جنگ از ایالتهای شرقی به تگزاس مهاجرت کردند و بسیاری از آنها افراد بردهشده را با خود آوردند که باعث شد جمعیت بردگان در این ایالت در پایان جنگ داخلی هزاران نفر افزایش یابد.
گاریبالدی به سمت سرزمین اصلی پیشروی کرد و از تنگه مسینا در حالی که ناوگان ناپلی در دسترس بود، عبور کرد. پادگان رجیو کالابریا فوراً تسلیم شد. همانطور که او به سمت شمال حرکت میکرد، مردم همه جا از او استقبال کردند و مقاومت نظامی محو شد: در ۱۸ و ۲۱ اوت، مردم بازیلیکاتا و پولیا، دو منطقه از پادشاهی ناپل، به طور مستقل الحاق خود را به پادشاهی ایتالیا اعلام کردند.
در پایان اوت، گاریبالدی در کوزنتسا بود و در ۵ سپتامبر در ابولی، نزدیکی سالرنو حضور داشت. در همین حال، ناپل وضعیت محاصره اعلام کرده بود و در ۶ سپتامبر، پادشاه ۴۰۰۰ سرباز وفادار به خود را جمع کرد و به آن سوی رودخانه ولتورنو عقبنشینی کرد.
در سپتامبر ۱۸۶۰، مندلیف در یک کنگره بینالمللی شیمی شرکت کرد که برای بحث در مورد مسائل حیاتی مانند وزنهای اتمی، نمادهای شیمیایی و فرمولهای شیمیایی برگزار شده بود و در آنجا با بسیاری از شیمیدانان برجسته اروپا ملاقات کرد. در سالهای بعد، آن کنگره به دلیل مقاله مهمی که توسط شیمیدان ایتالیایی استانیسلاو کانیزارو توزیع شد و مفهوم وزنهای اتمی را توضیح میداد، در ذهن مندلیف ماندگار شد.
در ۹ اکتبر، ویکتور امانوئل وارد شد و فرماندهی را بر عهده گرفت. دیگر ارتش پاپی برای مقابله با او وجود نداشت و حرکت به سمت جنوب بدون مانع ادامه یافت.
اگرچه گاریبالدی به راحتی پایتخت را گرفته بود، ارتش ناپل به شورش نپیوسته بود و در امتداد رودخانه ولتورنو محکم ایستاده بود. گروههای نامنظم گاریبالدی متشکل از حدود ۲۵۰۰۰ نفر نمیتوانستند بدون کمک ارتش ساردنی، پادشاه را بیرون کنند یا قلعههای کاپوا و گائتا را بگیرند.
به دنبال شکست در جنگ دوم تریاک در سال ۱۸۶۰، چینگ تلاش کرد با اتخاذ برخی فناوریهای غربی از طریق «جنبش خودتقویتی» از سال ۱۸۶۱، مدرنسازی کند.
در ۶ نوامبر ۱۸۶۰، لینکلن به عنوان شانزدهمین رئیسجمهور انتخاب شد. او اولین رئیسجمهور جمهوریخواه بود و پیروزیاش کاملاً مدیون حمایت او در شمال و غرب بود؛ در ۱۰ ایالت از ۱۵ ایالت بردهدار جنوبی، هیچ رأیی به نفع او به صندوق ریخته نشد و او تنها در دو شهرستان از ۹۹۶ شهرستان در تمام ایالتهای جنوبی پیروز شد. لینکلن ۱,۸۶۶,۴۵۲ رأی، یا ۳۹.۸٪ از کل آرا را در یک رقابت چهارجانبه به دست آورد و ایالتهای آزاد شمالی، و همچنین کالیفرنیا و اورگن را برد. پیروزی او در کالج انتخاباتی قاطع بود: لینکلن ۱۸۰ رأی در برابر ۱۲۳ رأی رقبایش به دست آورد.
تلاشهایی برای سازش صورت گرفت، اما لینکلن و جمهوریخواهان سازش پیشنهادی کریتندن را به دلیل مغایرت با پلتفرم حزب مبنی بر عدم گسترش بردهداری در قلمروها رد کردند. لینکلن گفت: «من پیش از آنکه به هرگونه امتیاز یا سازشی تن دهم که به نظر میرسد خرید امتیاز تصاحب این دولتی است که ما حق قانونی آن را داریم، مرگ را تحمل خواهم کرد.»
انتخاب لینکلن باعث شد مجلس قانونگذاری کارولینای جنوبی برای بررسی جدایی، یک کنوانسیون ایالتی تشکیل دهد. پیش از جنگ، کارولینای جنوبی بیش از هر ایالت جنوبی دیگری برای پیشبرد این ایده که یک ایالت حق دارد قوانین فدرال را لغو کند و حتی از ایالات متحده جدا شود، تلاش کرد. این کنوانسیون در ۲۰ دسامبر ۱۸۶۰ به اتفاق آرا به جدایی رأی داد و اعلامیه جدایی را تصویب کرد.
در ۲۰ دسامبر ۱۸۶۰، کارولینای جنوبی با تصویب حکم جدایی، پیشگام شد.
لشکرکشی هزار نفر رویدادی از دوران ریسورجیمنتو ایتالیا بود که در سال ۱۸۶۰ رخ داد. سپاهی از داوطلبان به رهبری جوزپه گاریبالدی از کوارتو، نزدیک جنوا حرکت کردند و در مارسالا، سیسیل پیاده شدند تا پادشاهی دو سیسیل را که توسط خاندان بوربون-دو سیسیل اداره میشد، فتح کنند. میلان، ایتالیا.
فرانسه یک متحد بالقوه بود و میهنپرستان متوجه شدند که باید تمام توجه خود را ابتدا بر اخراج اتریش متمرکز کنند و مایل بودند در ازای مداخله نظامی ضروری، هر چه فرانسویها میخواستند به آنها بدهند.
تا اوایل سال ۱۸۶۰، تنها پنج ایالت در ایتالیا باقی مانده بود: اتریشیها در ونتو، ایالات پاپی، پادشاهی تازه گسترشیافته پیمونت-ساردنی، پادشاهی دو سیسیل و سان مارینو.
اگرچه بیشتر کارها تا سال ۱۸۶۰ انجام شده بود، اما ساختوساز تا یک دهه بعد به پایان نرسید.
در ژانویه ۱۸۶۰، لینکلن به گروهی از متحدان سیاسی خود گفت که در صورت پیشنهاد، نامزدی را میپذیرد و در ماههای بعد چندین روزنامه محلی از نامزدی او حمایت کردند.
در ۲۷ فوریه ۱۸۶۰، جمهوریخواهان قدرتمند نیویورک از لینکلن دعوت کردند تا در «کوپر یونیون» سخنرانی کند. او در آنجا استدلال کرد که بنیانگذاران کشور اعتقادی به «حاکمیت مردمی» نداشتند و بارها به دنبال محدود کردن بردهداری بودند. او تأکید کرد که اخلاق حکم میکند با بردهداری مخالفت شود و هرگونه «تلاش برای یافتن راه میانه بین حق و باطل» را رد کرد. بسیاری از حضار فکر میکردند که او ناشیانه و حتی زشت به نظر میرسد. اما لینکلن رهبری فکری خود را نشان داد که او را به یک مدعی جدی تبدیل کرد. نوآ بروکس، روزنامهنگار، گزارش داد: «هیچکس تا به حال در اولین درخواست خود از مخاطبان نیویورکی چنین تأثیری نگذاشته بود.»
ساردنی لمباردی را از اتریش ضمیمه کرد؛ این کشور بعداً در ۲۲ مارس ۱۸۶۰، ایالات متحده ایتالیای مرکزی متشکل از دوکنشین بزرگ توسکانی، دوکنشین پارما، دوکنشین مودنا و رجیو و نمایندگان پاپی را اشغال و ضمیمه کرد.
ساردنی در معاهده تورین در ۲۴ مارس ۱۸۶۰، ساووی و نیس را به فرانسه واگذار کرد؛ تصمیمی که پیامد توافق پلومبیر بود و منجر به مهاجرت یکچهارم ایتالیاییهای نیس به ایتالیا شد.
در آوریل ۱۸۶۰، شورشهای جداگانهای در مسینا و پالرمو در سیسیل آغاز شد که هر دو سابقه مخالفت با حکومت ناپلی را داشتند. این شورشها به راحتی توسط نیروهای وفادار سرکوب شدند.
در ۶ مه ۱۸۶۰، گاریبالدی و کادر حدود هزار نفری داوطلبان ایتالیاییاش از کوارتو در نزدیکی جنوا حرکت کردند و پس از توقفی در تالامونه در ۱۱ مه، در نزدیکی مارسالا در ساحل غربی سیسیل پیاده شدند.
در ۹ تا ۱۰ مه ۱۸۶۰، کنوانسیون ایالتی جمهوریخواهان ایلینوی در دکاتور برگزار شد. پیروان لینکلن یک تیم انتخاباتی به رهبری دیوید دیویس، نورمن جاد، لئونارد سوت و جسی دوبوآ تشکیل دادند و لینکلن اولین حمایت خود را دریافت کرد.
در ۱۴ مه، گاریبالدی به نام ویکتور امانوئل، خود را دیکتاتور سیسیل اعلام کرد. پس از انجام نبردهای موفقیتآمیز اما سخت، گاریبالدی به سمت پایتخت سیسیل، پالرمو، پیشروی کرد و ورود خود را با روشن کردن آتشهای راهنما در شب اعلام کرد.
نبرد کالاتافیمی در ۱۵ مه ۱۸۶۰ بین داوطلبان جوزپه گاریبالدی و نیروهای پادشاهی دو سیسیل در کالاتافیمی، سیسیل، به عنوان بخشی از لشکرکشی هزار نفر انجام شد.
در ۱۸ مه، در کنوانسیون ملی جمهوریخواهان در شیکاگو، لینکلن در دور سوم رأیگیری با شکست دادن نامزدهایی مانند سیوارد و چیس، نامزدی حزب را به دست آورد. هانیبال هملین از مین، که یک دموکرات سابق بود، برای معاونت ریاستجمهوری نامزد شد تا توازن در فهرست انتخاباتی ایجاد شود. موفقیت لینکلن به تیم انتخاباتیاش، شهرتش به عنوان فردی میانهرو در مسئله بردهداری، و حمایت قویاش از اصلاحات داخلی و تعرفهها بستگی داشت.
ویلم اینتهوون در سمارانگ در جاوه در هند شرقی هلند (اندونزی کنونی) به دنیا آمد. او فرزند لوئیز ماری ماتیلد کارولین (دو ووگل) و یاکوب اینتهوون بود.
در ۲۷ مه، این نیرو پورتو ترمینی پالرمو را محاصره کرد، در حالی که قیام گستردهای از مبارزات خیابانی و سنگربندی در داخل شهر آغاز شد.
سومین جنگ استقلال ایتالیا، جنگی بین پادشاهی ایتالیا و امپراتوری اتریش بود که بین ژوئن و اوت ۱۸۶۶ رخ داد. این درگیری همزمان با جنگ اتریش و پروس بود و منجر به واگذاری منطقه ونتو توسط اتریش به فرانسه شد که بعداً پس از یک همهپرسی توسط ایتالیا ضمیمه شد. دستیابی ایتالیا به این قلمرو ثروتمند و پرجمعیت، گام مهمی در روند اتحاد ایتالیا بود.
زمانی قبل از سال ۱۸۶۰، آلفرد دو بویز به ایالات متحده مهاجرت کرد و در ماساچوست ساکن شد.
اگرچه اکثر آنها در مناطق روستایی زندگی میکردند، اما تا سال ۱۸۶۰ بیش از ۱۰۰۰ نفر در گالوستون و هیوستون و چند صد نفر دیگر در شهرهای بزرگ دیگر ساکن بودند. کاشتکاران و سایر بردهداران که از نظر جغرافیایی منزویتر بودند، برای فرار از جنگ از ایالتهای شرقی به تگزاس مهاجرت کردند و بسیاری از آنها افراد بردهشده را با خود آوردند که باعث شد جمعیت بردگان در این ایالت در پایان جنگ داخلی هزاران نفر افزایش یابد.
گاریبالدی به سمت سرزمین اصلی پیشروی کرد و از تنگه مسینا در حالی که ناوگان ناپلی در دسترس بود، عبور کرد. پادگان رجیو کالابریا فوراً تسلیم شد. همانطور که او به سمت شمال حرکت میکرد، مردم همه جا از او استقبال کردند و مقاومت نظامی محو شد: در ۱۸ و ۲۱ اوت، مردم بازیلیکاتا و پولیا، دو منطقه از پادشاهی ناپل، به طور مستقل الحاق خود را به پادشاهی ایتالیا اعلام کردند.
در پایان اوت، گاریبالدی در کوزنتسا بود و در ۵ سپتامبر در ابولی، نزدیکی سالرنو حضور داشت. در همین حال، ناپل وضعیت محاصره اعلام کرده بود و در ۶ سپتامبر، پادشاه ۴۰۰۰ سرباز وفادار به خود را جمع کرد و به آن سوی رودخانه ولتورنو عقبنشینی کرد.
در سپتامبر ۱۸۶۰، مندلیف در یک کنگره بینالمللی شیمی شرکت کرد که برای بحث در مورد مسائل حیاتی مانند وزنهای اتمی، نمادهای شیمیایی و فرمولهای شیمیایی برگزار شده بود و در آنجا با بسیاری از شیمیدانان برجسته اروپا ملاقات کرد. در سالهای بعد، آن کنگره به دلیل مقاله مهمی که توسط شیمیدان ایتالیایی استانیسلاو کانیزارو توزیع شد و مفهوم وزنهای اتمی را توضیح میداد، در ذهن مندلیف ماندگار شد.
در ۹ اکتبر، ویکتور امانوئل وارد شد و فرماندهی را بر عهده گرفت. دیگر ارتش پاپی برای مقابله با او وجود نداشت و حرکت به سمت جنوب بدون مانع ادامه یافت.
اگرچه گاریبالدی به راحتی پایتخت را گرفته بود، ارتش ناپل به شورش نپیوسته بود و در امتداد رودخانه ولتورنو محکم ایستاده بود. گروههای نامنظم گاریبالدی متشکل از حدود ۲۵۰۰۰ نفر نمیتوانستند بدون کمک ارتش ساردنی، پادشاه را بیرون کنند یا قلعههای کاپوا و گائتا را بگیرند.
به دنبال شکست در جنگ دوم تریاک در سال ۱۸۶۰، چینگ تلاش کرد با اتخاذ برخی فناوریهای غربی از طریق «جنبش خودتقویتی» از سال ۱۸۶۱، مدرنسازی کند.
در ۶ نوامبر ۱۸۶۰، لینکلن به عنوان شانزدهمین رئیسجمهور انتخاب شد. او اولین رئیسجمهور جمهوریخواه بود و پیروزیاش کاملاً مدیون حمایت او در شمال و غرب بود؛ در ۱۰ ایالت از ۱۵ ایالت بردهدار جنوبی، هیچ رأیی به نفع او به صندوق ریخته نشد و او تنها در دو شهرستان از ۹۹۶ شهرستان در تمام ایالتهای جنوبی پیروز شد. لینکلن ۱,۸۶۶,۴۵۲ رأی، یا ۳۹.۸٪ از کل آرا را در یک رقابت چهارجانبه به دست آورد و ایالتهای آزاد شمالی، و همچنین کالیفرنیا و اورگن را برد. پیروزی او در کالج انتخاباتی قاطع بود: لینکلن ۱۸۰ رأی در برابر ۱۲۳ رأی رقبایش به دست آورد.
تلاشهایی برای سازش صورت گرفت، اما لینکلن و جمهوریخواهان سازش پیشنهادی کریتندن را به دلیل مغایرت با پلتفرم حزب مبنی بر عدم گسترش بردهداری در قلمروها رد کردند. لینکلن گفت: «من پیش از آنکه به هرگونه امتیاز یا سازشی تن دهم که به نظر میرسد خرید امتیاز تصاحب این دولتی است که ما حق قانونی آن را داریم، مرگ را تحمل خواهم کرد.»
انتخاب لینکلن باعث شد مجلس قانونگذاری کارولینای جنوبی برای بررسی جدایی، یک کنوانسیون ایالتی تشکیل دهد. پیش از جنگ، کارولینای جنوبی بیش از هر ایالت جنوبی دیگری برای پیشبرد این ایده که یک ایالت حق دارد قوانین فدرال را لغو کند و حتی از ایالات متحده جدا شود، تلاش کرد. این کنوانسیون در ۲۰ دسامبر ۱۸۶۰ به اتفاق آرا به جدایی رأی داد و اعلامیه جدایی را تصویب کرد.
در ۲۰ دسامبر ۱۸۶۰، کارولینای جنوبی با تصویب حکم جدایی، پیشگام شد.
