افتتاح دومین کارخانه خمیر کاغذ
دومین کارخانه خمیر کاغذ در سال ۱۸۶۸ در نزدیکی شهر همسایه نوکیا افتتاح شد که منابع برقآبی بهتری را ارائه میداد.
دومین کارخانه خمیر کاغذ در سال ۱۸۶۸ در نزدیکی شهر همسایه نوکیا افتتاح شد که منابع برقآبی بهتری را ارائه میداد.
در سال ۱۸۶۸، بریتانیا پس از درخواست موشِش، رهبر گروهی مختلط از پناهندگان آفریقایی جنگهای زولو که به دنبال حمایت بریتانیا در برابر بوئرها بودند، باسوتولند را در کوههای دراکنزبرگ ضمیمه کرد.
در سال ۱۸۶۸، برخی از چهرههای عمومی جنوبی شروع به افزودن برچسب «کنفدراسیون» به مراسم بزرگداشت خود کردند و ادعا کردند که شمالیها این تعطیلات را تصاحب کردهاند.
ایالتهای شمالی به سرعت این تعطیلات را پذیرفتند. در سال ۱۸۶۸، مراسم یادبود در ۱۸۳ گورستان در ۲۷ ایالت و در سال ۱۸۶۹ در ۳۳۶ گورستان برگزار شد. یک نویسنده ادعا میکند که این تاریخ انتخاب شد زیرا سالگرد هیچ نبرد خاصی نبود. طبق سخنرانی کاخ سفید در سال ۲۰۱۰، این تاریخ به عنوان تاریخ بهینه برای شکوفایی گلها در شمال انتخاب شد.
کدبری تا سال ۱۸۶۸ در انگلستان شکلاتهای جعبهای تولید میکرد.
برخلاف باور جانسون که گرانت موافقت کرده بود در سمت خود باقی بماند، هنگامی که سنا در ژانویه ۱۸۶۸ رأی داد و استنتون را به کار بازگرداند، گرانت بلافاصله قبل از اینکه رئیسجمهور فرصتی برای تعیین جایگزین داشته باشد، استعفا داد.
مخالفان جانسون در کنگره از اقدامات او خشمگین بودند؛ به عقیده آنها، به چالش کشیدن اقتدار کنگره توسط رئیسجمهور - هم در مورد قانون تصدی مناصب و هم در مورد بازسازی پس از جنگ - به اندازه کافی تحمل شده بود.
در ۲۱ فوریه ۱۸۶۸، رئیسجمهور لورنزو توماس، سرلشکر ارتش را به عنوان وزیر جنگ موقت منصوب کرد. جانسون سپس تصمیم خود را به سنا اطلاع داد.
ویلیام دی. کلی، نماینده مجلس (در ۲۲ فوریه ۱۸۶۸)، با بیان احساسات گسترده در میان جمهوریخواهان مجلس، اعلام کرد: آقا، مزارع خونین و شخمنخورده ده ایالت بازسازینشده، ارواح بیکفن دو هزار سیاهپوست به قتل رسیده در تگزاس، اگر مردگان هرگز انتقامجویی کنند، برای مجازات اندرو جانسون فریاد میزنند.
ویلیام ادوارد بورگارت دو بویز در ۲۳ فوریه ۱۸۶۸ در گریت بارینگتون، ماساچوست، از آلفرد و مری سیلوینا (نام خانوادگی پیش از ازدواج: بورگارت) دو بویز متولد شد.
در ۲۴ فوریه ۱۸۶۸، سه روز پس از برکناری استنتون توسط جانسون، مجلس نمایندگان با ۱۲۶ رأی موافق در برابر ۴۷ رأی مخالف (با ۱۷ عضو که رأی ندادند) به نفع قطعنامهای برای استیضاح رئیسجمهور به دلیل جرایم و تخلفات سنگین رأی داد.
استیضاح اندرو جانسون در ۲۴ فوریه ۱۸۶۸ آغاز شد، زمانی که مجلس نمایندگان ایالات متحده تصمیم به استیضاح اندرو جانسون، هفدهمین رئیسجمهور ایالات متحده، به دلیل «جرایم و تخلفات سنگین» گرفت که در یازده ماده استیضاح شرح داده شده بود.
در ۴ مارس ۱۸۶۸، در میان توجه عظیم عمومی و پوشش رسانهای، یازده ماده استیضاح به سنا ارائه شد. سنا روز بعد به عنوان دادگاه استیضاح، به ریاست قاضیالقضات سالمون چیس، تشکیل جلسه داد و شروع به تدوین مجموعهای از قوانین برای محاکمه و مسئولان آن کرد.
از سال ۱۸۵۷ تا ۱۸۶۷، تروث در روستای هارمونیا، میشیگان، که یک آرمانشهر معنویگرا بود، زندگی میکرد. او سپس به بتل کریک، میشیگان در همان نزدیکی نقل مکان کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۸۸۳ در خانهاش در خیابان کالج شماره ۳۸ زندگی کرد.
در سال ۱۸۶۸، قیامهای مردمی منجر به سرنگونی ملکه ایزابل دوم از خاندان بوربون شد. دو عامل متمایز منجر به این قیامها شد: مجموعهای از شورشهای شهری و یک جنبش لیبرال در میان طبقات متوسط و ارتش (به رهبری ژنرال خوان پریم) که نگران محافظهکاری افراطی سلطنت بودند.
جانسون از گرانت خشمگین بود و او را در یک جلسه طوفانی کابینه به دروغگویی متهم کرد. انتشار چندین پیام تند میان جانسون و گرانت در مارس ۱۸۶۸ منجر به گسست کامل میان این دو شد. در نتیجه این نامهها، گرانت جایگاه خود را به عنوان پیشتاز نامزدی ریاستجمهوری حزب جمهوریخواه در سال ۱۸۶۸ تثبیت کرد.
محاکمه عمدتاً در جلسه علنی برگزار شد و گالریهای تالار سنا در تمام مدت مملو از جمعیت بود. علاقه عمومی چنان زیاد بود که سنا برای اولین بار در تاریخ خود، کارتهای ورود صادر کرد. برای هر روز از محاکمه، ۱۰۰۰ بلیت با کد رنگی چاپ شد که اجازه ورود برای یک روز را میداد.
کمیته استیضاح مجلس متشکل بود از: جان بینگهام، جورج اس. بوتول، بنجامین باتلر، جان ای. لوگان، تادئوس استیونز، جیمز اف. ویلسون و توماس ویلیامز. تیم دفاعی رئیسجمهور متشکل بود از هنری استنبری، ویلیام ام. اوارتس، بنجامین آر. کرتیس، توماس ای. آر. نلسون و ویلیام اس. گروسبک. به توصیه وکلا، رئیسجمهور در دادگاه حاضر نشد.
در روز اول، کمیته دفاع جانسون درخواست ۴۰ روز زمان برای جمعآوری مدارک و شهود کرد، زیرا دادستان زمان بیشتری برای این کار داشت، اما تنها ۱۰ روز به آنها داده شد. رسیدگیها در ۲۳ مارس آغاز شد.
موسم بارانهای موسمی سال ۱۸۶۸ با تأخیر آغاز شد. وقتی هم که آمد، ضعیف و کوتاه بود و تنها تا اوت ۱۸۶۸ ادامه داشت.
پس از طرح اتهامات علیه رئیسجمهور، هنری استنبری درخواست ۳۰ روز دیگر برای جمعآوری مدارک و احضار شهود کرد و گفت که در ۱۰ روزی که قبلاً داده شده بود، تنها زمان کافی برای آمادهسازی پاسخ رئیسجمهور وجود داشت.
جان ای. لوگان استدلال کرد که محاکمه باید فوراً آغاز شود و استنبری فقط سعی در وقتکشی دارد. این درخواست با ۴۱ رأی مخالف در برابر ۱۲ رأی موافق رد شد. با این حال، سنا روز بعد رأی داد که شش روز دیگر به تیم دفاع برای آمادهسازی مدارک فرصت داده شود که مورد پذیرش قرار گرفت.
باتلر چندین روز علیه نقض «قانون تصدی مناصب» توسط جانسون سخنرانی کرد و همچنین متهم کرد که رئیسجمهور بدون ارسال دستورات از طریق ژنرال گرانت، مستقیماً به افسران ارتش دستور داده است. تیم دفاع استدلال کرد که جانسون قانون تصدی مناصب را نقض نکرده است، زیرا پرزیدنت لینکلن در آغاز دوره دوم ریاستجمهوری خود در سال ۱۸۶۵، استانتون را به عنوان وزیر جنگ منصوب نکرد و بنابراین او یک انتصاب باقیمانده از کابینه ۱۸۶۰ بود که محافظت او توسط قانون تصدی مناصب را از بین میبرد.
دادستانی در طول رسیدگیها چندین شاهد را احضار کرد تا اینکه در ۹ آوریل، به ارائه پرونده خود پایان داد.
بنجامین کرتیس به این واقعیت اشاره کرد که پس از تصویب قانون تصدی مناصب در مجلس، سنا آن را اصلاح کرده بود، به این معنی که باید برای حل اختلافات به کمیته مشترک سنا و مجلس بازگردانده میشد. او در ادامه صورتجلسات آن نشستها را نقل کرد که نشان میداد در حالی که اعضای مجلس هیچ یادداشتی در این مورد نداشتند، تنها هدف آنها نگه داشتن استانتون در سمت خود بود و سنا با آن مخالفت کرده بود.
شاهد بعدی ژنرال ویلیام تی. شرمن بود که شهادت داد پرزیدنت جانسون پیشنهاد کرده بود شرمن جانشین استانتون به عنوان وزیر جنگ شود تا اطمینان حاصل شود که وزارتخانه به طور مؤثر اداره میشود. شرمن اساساً تأیید کرد که جانسون فقط میخواست او وزارتخانه را مدیریت کند و نه اینکه دستوراتی به ارتش بدهد که برخلاف خواست کنگره باشد.
سپس تیم دفاع اولین شاهد خود، ژنرال آجودان لورنزو توماس را احضار کرد. او اطلاعات کافی برای پرونده دفاع ارائه نکرد و باتلر تلاش کرد از اطلاعات او به نفع دادستانی استفاده کند.
در ۵ مه ۱۸۶۸، ژنرال جان ای. لوگان بیانیهای صادر کرد که خواستار برگزاری سالانه و سراسری «روز تزئین» شد؛ او فرمانده کل ارتش بزرگ جمهوری (GAR) بود، سازمانی از و برای کهنهسربازان جنگ داخلی اتحادیه که در دکاتور، ایلینوی تأسیس شد. لوگان با بیانیه خود، عمل روز یادبود را که سه سال پیش در ایالتهای جنوبی آغاز شده بود، پذیرفت.
اولین رأیگیری در ۱۶ مه برای ماده یازدهم انجام شد. پیش از رأیگیری، ساموئل پومروی، سناتور ارشد کانزاس، به سناتور جوانتر کانزاس، راس، گفت که اگر راس به تبرئه رأی دهد، موضوع تحقیقات رشوه قرار خواهد گرفت. پس از آن، به امید متقاعد کردن حداقل یک سناتور که به «بیگناه» رأی داده بود تا رأی خود را تغییر دهد، سنا ۱۰ روز قبل از ادامه رأیگیری در مورد سایر مواد، تنفس اعلام کرد.
همه جمهوریخواهان به گناهکار بودن (۳۵ رأی)، اکثریت دموکراتها نیز به گناهکار بودن (۱۰ رأی) و ۹ دموکرات به بیگناه بودن در ماده یازدهم رأی دادند.
در طول وقفه، تحت رهبری باتلر، مجلس قطعنامهای را برای تحقیق درباره «وسایل نامناسب یا فاسد استفاده شده برای تأثیرگذاری بر تصمیم سنا» تصویب کرد. با وجود تلاشهای شدید رهبری جمهوریخواهان رادیکال برای تغییر نتیجه، هنگامی که در ۲۶ مه برای مواد دوم و سوم رأیگیری شد، نتایج همانند اولین بار بود.
همه جمهوریخواهان به گناهکار بودن (۳۵ رأی)، اکثریت دموکراتها نیز به گناهکار بودن (۱۰ رأی) و ۹ دموکرات به بیگناه بودن در ماده دوم رأی دادند.
همه جمهوریخواهان به گناهکار بودن (۳۵ رأی)، اکثریت دموکراتها نیز به گناهکار بودن (۱۰ رأی) و ۹ دموکرات به بیگناه بودن در ماده سوم رأی دادند.
در آغاز دوران تدریس به عنوان استاد، او نتوانست کتاب درسیای پیدا کند که نیازهای دورههایش را برآورده کند. بنابراین، او کتاب درسی قطعی زمان خود، اصول شیمی (دو جلد، ۱۸۶۸–۱۸۷۰) را نوشت. این کتابها ویرایشها و ترجمههای بسیاری داشتهاند. همچنین، این کتابها به مندلیف در اکتشافات بعدیاش کمک کردند.
زمینلرزه ۱۸۶۸ آریکا در ۱۳ اوت ۱۸۶۸، نزدیک آریکا، که در آن زمان بخشی از پرو و اکنون بخشی از شیلی است، در ساعت ۲۱:۳۰ به وقت هماهنگ جهانی (UTC) رخ داد. بزرگی تخمینی آن بین ۸.۵ تا ۹.۰ بود. یک سونامی (یا چندین سونامی) در اقیانوس آرام توسط این زمینلرزه ایجاد شد که در هاوایی، ژاپن، استرالیا و نیوزیلند ثبت شد. این زمینلرزه باعث تخریب تقریباً کامل در بخش جنوبی پرو، از جمله آریکا، تاکنا، موکگوا، مویِندو، ایلو، ایکیک، توراتا و آرکیپا شد و منجر به حدود ۲۵,۰۰۰ تلفات گردید.
زمینلرزههای ۱۸۶۸ اکوادور در ساعت ۱۹:۳۰ به وقت هماهنگ جهانی (UTC) در ۱۵ اوت و ۰۶:۳۰ در ۱۶ اوت ۱۸۶۸ رخ دادند. آنها خسارات شدیدی در بخش شمال شرقی اکوادور و جنوب غربی کلمبیا ایجاد کردند. بزرگی تخمینی آنها ۶.۳ و ۶.۷ بود و در مجموع تا ۷۰,۰۰۰ تلفات به همراه داشتند.
در سال ۱۸۶۸ رولی ترنر، نماینده فروش شرکت چرخ خیاطی کاونتری، که به زودی به شرکت ماشینسازی کاونتری تبدیل شد، یک دوچرخه میشو را به کاونتری انگلستان آورد. عمویش، جوزایا ترنر، و شریک تجاریاش جیمز استارلی از این به عنوان پایهای برای «مدل کاونتری» در آنچه اولین کارخانه دوچرخهسازی بریتانیا شد، استفاده کردند.
آنها به همراه دوستشان ژرژ دو لا بوگلیز، در سال ۱۸۶۸ شراکتی را با پیر میشو به نام «میشو و شرکا» (Michaux et Cie) تشکیل دادند و از استفاده از نام خانوادگی اولیویه اجتناب کردند و پشت صحنه ماندند تا مبادا این سرمایهگذاری با شکست مواجه شود.
در تلاشی برای مبارزه با این اقدامات، داگلاس در سال ۱۸۶۸ از کمپین ریاستجمهوری یولیسیز اس. گرانت حمایت کرد.
جانسون از بازگشت استانتون به سمت خود شکایت کرد و به شدت به دنبال کسی برای جایگزینی استانتون بود که مورد قبول سنا باشد. او ابتدا این سمت را به ژنرال ویلیام تکومسه شرمن، دشمن استانتون، پیشنهاد کرد که پیشنهاد او را رد کرد.
توماس شخصاً حکم برکناری رئیسجمهور را به استانتون تحویل داد، اما استانتون مشروعیت این تصمیم را رد کرد. استانتون به جای ترک دفتر خود، در آنجا سنگربندی کرد و دستور بازداشت توماس را به اتهام نقض «قانون تصدی مناصب» صادر نمود. او همچنین اسکایلر کولفکس، رئیس مجلس نمایندگان، و بنجامین وید، رئیس موقت سنا، را از وضعیت پیشآمده مطلع کرد.
در پایان، سناتورها در مورد سه مورد از مواد استیضاح رأیگیری کردند. در هر نوبت، نتیجه رأیگیری ۳۵ به ۱۹ بود؛ ۳۵ سناتور رأی به گناهکاری و ۱۹ سناتور رأی به بیگناهی دادند. از آنجایی که حد نصاب قانونی برای محکومیت در دادگاه استیضاح، اکثریت دوسوم آرا (در این مورد ۳۶ رأی) بود، جانسون محکوم نشد. او تا پایان دوره ریاستجمهوری خود در ۴ مارس سال بعد در مقامش باقی ماند، هرچند به عنوان یک رئیسجمهور در دوره گذار، دیگر نفوذی بر سیاستهای عمومی نداشت.
پس از پایان دادگاه، باتلر جلسات استماعی را در مورد گزارشهای گستردهای برگزار کرد که ادعا میکردند سناتورهای جمهوریخواه برای رأی دادن به تبرئه جانسون رشوه دریافت کردهاند. در جلسات باتلر و تحقیقات بعدی، شواهد فزایندهای به دست آمد که نشان میداد برخی از آرای تبرئه با وعده مشاغل دولتی و کارتهای نقدی به دست آمدهاند. همچنین توافقات سیاسی نیز صورت گرفته بود.
علاوه بر این، شواهدی وجود دارد که دادستانی تلاش کرده بود به سناتورهایی که به تبرئه رأی داده بودند رشوه بدهد تا رأی خود را به محکومیت تغییر دهند. به سناتور فسندن از ایالت مِین، پیشنهاد مقام سفارت در بریتانیای کبیر داده شده بود.
تحقیقات باتلر نتیجه معکوس داد، زیرا مشخص شد که سناتور پومروی از کانزاس، که به محکومیت رأی داده بود، نامهای به وزیر پست جانسون نوشته و برای رأی تبرئه خود و سه یا چهار نفر دیگر از همحزبیهایش، درخواست رشوه ۴۰ هزار دلاری کرده است. خود باتلر نیز از وید شنیده بود که اگر جانسون محکوم شود و وید به ریاستجمهوری برسد، او را به عنوان وزیر امور خارجه منصوب خواهد کرد.
در اواخر سال ۱۸۶۸، اپیدمیهای وبا در میان جمعیت آسیبپذیر شیوع پیدا کرد و در بهار ۱۸۶۹ هیچ محصولی برداشت نشد. بسیاری از ساکنان مناطق قحطیزده راجپوتانا (برای مثال، دو سوم جمعیت ماروار) به همراه دامها یا گلههای خود مهاجرت کردند. در ابتدا، آنها به قلمرو بریتانیایی اجمیر که در آن اقدامات امدادی تدارک دیده شده بود، نرفتند؛ بسیاری در جستجوی غذا سرگردان شدند تا اینکه بر اثر گرسنگی جان باختند.
دومین کارخانه خمیر کاغذ در سال ۱۸۶۸ در نزدیکی شهر همسایه نوکیا افتتاح شد که منابع برقآبی بهتری را ارائه میداد.
در سال ۱۸۶۸، بریتانیا پس از درخواست موشِش، رهبر گروهی مختلط از پناهندگان آفریقایی جنگهای زولو که به دنبال حمایت بریتانیا در برابر بوئرها بودند، باسوتولند را در کوههای دراکنزبرگ ضمیمه کرد.
در سال ۱۸۶۸، برخی از چهرههای عمومی جنوبی شروع به افزودن برچسب «کنفدراسیون» به مراسم بزرگداشت خود کردند و ادعا کردند که شمالیها این تعطیلات را تصاحب کردهاند.
ایالتهای شمالی به سرعت این تعطیلات را پذیرفتند. در سال ۱۸۶۸، مراسم یادبود در ۱۸۳ گورستان در ۲۷ ایالت و در سال ۱۸۶۹ در ۳۳۶ گورستان برگزار شد. یک نویسنده ادعا میکند که این تاریخ انتخاب شد زیرا سالگرد هیچ نبرد خاصی نبود. طبق سخنرانی کاخ سفید در سال ۲۰۱۰، این تاریخ به عنوان تاریخ بهینه برای شکوفایی گلها در شمال انتخاب شد.
کدبری تا سال ۱۸۶۸ در انگلستان شکلاتهای جعبهای تولید میکرد.
برخلاف باور جانسون که گرانت موافقت کرده بود در سمت خود باقی بماند، هنگامی که سنا در ژانویه ۱۸۶۸ رأی داد و استنتون را به کار بازگرداند، گرانت بلافاصله قبل از اینکه رئیسجمهور فرصتی برای تعیین جایگزین داشته باشد، استعفا داد.
مخالفان جانسون در کنگره از اقدامات او خشمگین بودند؛ به عقیده آنها، به چالش کشیدن اقتدار کنگره توسط رئیسجمهور - هم در مورد قانون تصدی مناصب و هم در مورد بازسازی پس از جنگ - به اندازه کافی تحمل شده بود.
در ۲۱ فوریه ۱۸۶۸، رئیسجمهور لورنزو توماس، سرلشکر ارتش را به عنوان وزیر جنگ موقت منصوب کرد. جانسون سپس تصمیم خود را به سنا اطلاع داد.
ویلیام دی. کلی، نماینده مجلس (در ۲۲ فوریه ۱۸۶۸)، با بیان احساسات گسترده در میان جمهوریخواهان مجلس، اعلام کرد: آقا، مزارع خونین و شخمنخورده ده ایالت بازسازینشده، ارواح بیکفن دو هزار سیاهپوست به قتل رسیده در تگزاس، اگر مردگان هرگز انتقامجویی کنند، برای مجازات اندرو جانسون فریاد میزنند.
ویلیام ادوارد بورگارت دو بویز در ۲۳ فوریه ۱۸۶۸ در گریت بارینگتون، ماساچوست، از آلفرد و مری سیلوینا (نام خانوادگی پیش از ازدواج: بورگارت) دو بویز متولد شد.
در ۲۴ فوریه ۱۸۶۸، سه روز پس از برکناری استنتون توسط جانسون، مجلس نمایندگان با ۱۲۶ رأی موافق در برابر ۴۷ رأی مخالف (با ۱۷ عضو که رأی ندادند) به نفع قطعنامهای برای استیضاح رئیسجمهور به دلیل جرایم و تخلفات سنگین رأی داد.
استیضاح اندرو جانسون در ۲۴ فوریه ۱۸۶۸ آغاز شد، زمانی که مجلس نمایندگان ایالات متحده تصمیم به استیضاح اندرو جانسون، هفدهمین رئیسجمهور ایالات متحده، به دلیل «جرایم و تخلفات سنگین» گرفت که در یازده ماده استیضاح شرح داده شده بود.
در ۴ مارس ۱۸۶۸، در میان توجه عظیم عمومی و پوشش رسانهای، یازده ماده استیضاح به سنا ارائه شد. سنا روز بعد به عنوان دادگاه استیضاح، به ریاست قاضیالقضات سالمون چیس، تشکیل جلسه داد و شروع به تدوین مجموعهای از قوانین برای محاکمه و مسئولان آن کرد.
از سال ۱۸۵۷ تا ۱۸۶۷، تروث در روستای هارمونیا، میشیگان، که یک آرمانشهر معنویگرا بود، زندگی میکرد. او سپس به بتل کریک، میشیگان در همان نزدیکی نقل مکان کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۸۸۳ در خانهاش در خیابان کالج شماره ۳۸ زندگی کرد.
در سال ۱۸۶۸، قیامهای مردمی منجر به سرنگونی ملکه ایزابل دوم از خاندان بوربون شد. دو عامل متمایز منجر به این قیامها شد: مجموعهای از شورشهای شهری و یک جنبش لیبرال در میان طبقات متوسط و ارتش (به رهبری ژنرال خوان پریم) که نگران محافظهکاری افراطی سلطنت بودند.
جانسون از گرانت خشمگین بود و او را در یک جلسه طوفانی کابینه به دروغگویی متهم کرد. انتشار چندین پیام تند میان جانسون و گرانت در مارس ۱۸۶۸ منجر به گسست کامل میان این دو شد. در نتیجه این نامهها، گرانت جایگاه خود را به عنوان پیشتاز نامزدی ریاستجمهوری حزب جمهوریخواه در سال ۱۸۶۸ تثبیت کرد.
محاکمه عمدتاً در جلسه علنی برگزار شد و گالریهای تالار سنا در تمام مدت مملو از جمعیت بود. علاقه عمومی چنان زیاد بود که سنا برای اولین بار در تاریخ خود، کارتهای ورود صادر کرد. برای هر روز از محاکمه، ۱۰۰۰ بلیت با کد رنگی چاپ شد که اجازه ورود برای یک روز را میداد.
کمیته استیضاح مجلس متشکل بود از: جان بینگهام، جورج اس. بوتول، بنجامین باتلر، جان ای. لوگان، تادئوس استیونز، جیمز اف. ویلسون و توماس ویلیامز. تیم دفاعی رئیسجمهور متشکل بود از هنری استنبری، ویلیام ام. اوارتس، بنجامین آر. کرتیس، توماس ای. آر. نلسون و ویلیام اس. گروسبک. به توصیه وکلا، رئیسجمهور در دادگاه حاضر نشد.
در روز اول، کمیته دفاع جانسون درخواست ۴۰ روز زمان برای جمعآوری مدارک و شهود کرد، زیرا دادستان زمان بیشتری برای این کار داشت، اما تنها ۱۰ روز به آنها داده شد. رسیدگیها در ۲۳ مارس آغاز شد.
موسم بارانهای موسمی سال ۱۸۶۸ با تأخیر آغاز شد. وقتی هم که آمد، ضعیف و کوتاه بود و تنها تا اوت ۱۸۶۸ ادامه داشت.
پس از طرح اتهامات علیه رئیسجمهور، هنری استنبری درخواست ۳۰ روز دیگر برای جمعآوری مدارک و احضار شهود کرد و گفت که در ۱۰ روزی که قبلاً داده شده بود، تنها زمان کافی برای آمادهسازی پاسخ رئیسجمهور وجود داشت.
جان ای. لوگان استدلال کرد که محاکمه باید فوراً آغاز شود و استنبری فقط سعی در وقتکشی دارد. این درخواست با ۴۱ رأی مخالف در برابر ۱۲ رأی موافق رد شد. با این حال، سنا روز بعد رأی داد که شش روز دیگر به تیم دفاع برای آمادهسازی مدارک فرصت داده شود که مورد پذیرش قرار گرفت.
باتلر چندین روز علیه نقض «قانون تصدی مناصب» توسط جانسون سخنرانی کرد و همچنین متهم کرد که رئیسجمهور بدون ارسال دستورات از طریق ژنرال گرانت، مستقیماً به افسران ارتش دستور داده است. تیم دفاع استدلال کرد که جانسون قانون تصدی مناصب را نقض نکرده است، زیرا پرزیدنت لینکلن در آغاز دوره دوم ریاستجمهوری خود در سال ۱۸۶۵، استانتون را به عنوان وزیر جنگ منصوب نکرد و بنابراین او یک انتصاب باقیمانده از کابینه ۱۸۶۰ بود که محافظت او توسط قانون تصدی مناصب را از بین میبرد.
دادستانی در طول رسیدگیها چندین شاهد را احضار کرد تا اینکه در ۹ آوریل، به ارائه پرونده خود پایان داد.
بنجامین کرتیس به این واقعیت اشاره کرد که پس از تصویب قانون تصدی مناصب در مجلس، سنا آن را اصلاح کرده بود، به این معنی که باید برای حل اختلافات به کمیته مشترک سنا و مجلس بازگردانده میشد. او در ادامه صورتجلسات آن نشستها را نقل کرد که نشان میداد در حالی که اعضای مجلس هیچ یادداشتی در این مورد نداشتند، تنها هدف آنها نگه داشتن استانتون در سمت خود بود و سنا با آن مخالفت کرده بود.
شاهد بعدی ژنرال ویلیام تی. شرمن بود که شهادت داد پرزیدنت جانسون پیشنهاد کرده بود شرمن جانشین استانتون به عنوان وزیر جنگ شود تا اطمینان حاصل شود که وزارتخانه به طور مؤثر اداره میشود. شرمن اساساً تأیید کرد که جانسون فقط میخواست او وزارتخانه را مدیریت کند و نه اینکه دستوراتی به ارتش بدهد که برخلاف خواست کنگره باشد.
سپس تیم دفاع اولین شاهد خود، ژنرال آجودان لورنزو توماس را احضار کرد. او اطلاعات کافی برای پرونده دفاع ارائه نکرد و باتلر تلاش کرد از اطلاعات او به نفع دادستانی استفاده کند.
در ۵ مه ۱۸۶۸، ژنرال جان ای. لوگان بیانیهای صادر کرد که خواستار برگزاری سالانه و سراسری «روز تزئین» شد؛ او فرمانده کل ارتش بزرگ جمهوری (GAR) بود، سازمانی از و برای کهنهسربازان جنگ داخلی اتحادیه که در دکاتور، ایلینوی تأسیس شد. لوگان با بیانیه خود، عمل روز یادبود را که سه سال پیش در ایالتهای جنوبی آغاز شده بود، پذیرفت.
اولین رأیگیری در ۱۶ مه برای ماده یازدهم انجام شد. پیش از رأیگیری، ساموئل پومروی، سناتور ارشد کانزاس، به سناتور جوانتر کانزاس، راس، گفت که اگر راس به تبرئه رأی دهد، موضوع تحقیقات رشوه قرار خواهد گرفت. پس از آن، به امید متقاعد کردن حداقل یک سناتور که به «بیگناه» رأی داده بود تا رأی خود را تغییر دهد، سنا ۱۰ روز قبل از ادامه رأیگیری در مورد سایر مواد، تنفس اعلام کرد.
همه جمهوریخواهان به گناهکار بودن (۳۵ رأی)، اکثریت دموکراتها نیز به گناهکار بودن (۱۰ رأی) و ۹ دموکرات به بیگناه بودن در ماده یازدهم رأی دادند.
در طول وقفه، تحت رهبری باتلر، مجلس قطعنامهای را برای تحقیق درباره «وسایل نامناسب یا فاسد استفاده شده برای تأثیرگذاری بر تصمیم سنا» تصویب کرد. با وجود تلاشهای شدید رهبری جمهوریخواهان رادیکال برای تغییر نتیجه، هنگامی که در ۲۶ مه برای مواد دوم و سوم رأیگیری شد، نتایج همانند اولین بار بود.
همه جمهوریخواهان به گناهکار بودن (۳۵ رأی)، اکثریت دموکراتها نیز به گناهکار بودن (۱۰ رأی) و ۹ دموکرات به بیگناه بودن در ماده دوم رأی دادند.
همه جمهوریخواهان به گناهکار بودن (۳۵ رأی)، اکثریت دموکراتها نیز به گناهکار بودن (۱۰ رأی) و ۹ دموکرات به بیگناه بودن در ماده سوم رأی دادند.
در آغاز دوران تدریس به عنوان استاد، او نتوانست کتاب درسیای پیدا کند که نیازهای دورههایش را برآورده کند. بنابراین، او کتاب درسی قطعی زمان خود، اصول شیمی (دو جلد، ۱۸۶۸–۱۸۷۰) را نوشت. این کتابها ویرایشها و ترجمههای بسیاری داشتهاند. همچنین، این کتابها به مندلیف در اکتشافات بعدیاش کمک کردند.
زمینلرزه ۱۸۶۸ آریکا در ۱۳ اوت ۱۸۶۸، نزدیک آریکا، که در آن زمان بخشی از پرو و اکنون بخشی از شیلی است، در ساعت ۲۱:۳۰ به وقت هماهنگ جهانی (UTC) رخ داد. بزرگی تخمینی آن بین ۸.۵ تا ۹.۰ بود. یک سونامی (یا چندین سونامی) در اقیانوس آرام توسط این زمینلرزه ایجاد شد که در هاوایی، ژاپن، استرالیا و نیوزیلند ثبت شد. این زمینلرزه باعث تخریب تقریباً کامل در بخش جنوبی پرو، از جمله آریکا، تاکنا، موکگوا، مویِندو، ایلو، ایکیک، توراتا و آرکیپا شد و منجر به حدود ۲۵,۰۰۰ تلفات گردید.
زمینلرزههای ۱۸۶۸ اکوادور در ساعت ۱۹:۳۰ به وقت هماهنگ جهانی (UTC) در ۱۵ اوت و ۰۶:۳۰ در ۱۶ اوت ۱۸۶۸ رخ دادند. آنها خسارات شدیدی در بخش شمال شرقی اکوادور و جنوب غربی کلمبیا ایجاد کردند. بزرگی تخمینی آنها ۶.۳ و ۶.۷ بود و در مجموع تا ۷۰,۰۰۰ تلفات به همراه داشتند.
در سال ۱۸۶۸ رولی ترنر، نماینده فروش شرکت چرخ خیاطی کاونتری، که به زودی به شرکت ماشینسازی کاونتری تبدیل شد، یک دوچرخه میشو را به کاونتری انگلستان آورد. عمویش، جوزایا ترنر، و شریک تجاریاش جیمز استارلی از این به عنوان پایهای برای «مدل کاونتری» در آنچه اولین کارخانه دوچرخهسازی بریتانیا شد، استفاده کردند.
آنها به همراه دوستشان ژرژ دو لا بوگلیز، در سال ۱۸۶۸ شراکتی را با پیر میشو به نام «میشو و شرکا» (Michaux et Cie) تشکیل دادند و از استفاده از نام خانوادگی اولیویه اجتناب کردند و پشت صحنه ماندند تا مبادا این سرمایهگذاری با شکست مواجه شود.
در تلاشی برای مبارزه با این اقدامات، داگلاس در سال ۱۸۶۸ از کمپین ریاستجمهوری یولیسیز اس. گرانت حمایت کرد.
جانسون از بازگشت استانتون به سمت خود شکایت کرد و به شدت به دنبال کسی برای جایگزینی استانتون بود که مورد قبول سنا باشد. او ابتدا این سمت را به ژنرال ویلیام تکومسه شرمن، دشمن استانتون، پیشنهاد کرد که پیشنهاد او را رد کرد.
توماس شخصاً حکم برکناری رئیسجمهور را به استانتون تحویل داد، اما استانتون مشروعیت این تصمیم را رد کرد. استانتون به جای ترک دفتر خود، در آنجا سنگربندی کرد و دستور بازداشت توماس را به اتهام نقض «قانون تصدی مناصب» صادر نمود. او همچنین اسکایلر کولفکس، رئیس مجلس نمایندگان، و بنجامین وید، رئیس موقت سنا، را از وضعیت پیشآمده مطلع کرد.
در پایان، سناتورها در مورد سه مورد از مواد استیضاح رأیگیری کردند. در هر نوبت، نتیجه رأیگیری ۳۵ به ۱۹ بود؛ ۳۵ سناتور رأی به گناهکاری و ۱۹ سناتور رأی به بیگناهی دادند. از آنجایی که حد نصاب قانونی برای محکومیت در دادگاه استیضاح، اکثریت دوسوم آرا (در این مورد ۳۶ رأی) بود، جانسون محکوم نشد. او تا پایان دوره ریاستجمهوری خود در ۴ مارس سال بعد در مقامش باقی ماند، هرچند به عنوان یک رئیسجمهور در دوره گذار، دیگر نفوذی بر سیاستهای عمومی نداشت.
پس از پایان دادگاه، باتلر جلسات استماعی را در مورد گزارشهای گستردهای برگزار کرد که ادعا میکردند سناتورهای جمهوریخواه برای رأی دادن به تبرئه جانسون رشوه دریافت کردهاند. در جلسات باتلر و تحقیقات بعدی، شواهد فزایندهای به دست آمد که نشان میداد برخی از آرای تبرئه با وعده مشاغل دولتی و کارتهای نقدی به دست آمدهاند. همچنین توافقات سیاسی نیز صورت گرفته بود.
علاوه بر این، شواهدی وجود دارد که دادستانی تلاش کرده بود به سناتورهایی که به تبرئه رأی داده بودند رشوه بدهد تا رأی خود را به محکومیت تغییر دهند. به سناتور فسندن از ایالت مِین، پیشنهاد مقام سفارت در بریتانیای کبیر داده شده بود.
تحقیقات باتلر نتیجه معکوس داد، زیرا مشخص شد که سناتور پومروی از کانزاس، که به محکومیت رأی داده بود، نامهای به وزیر پست جانسون نوشته و برای رأی تبرئه خود و سه یا چهار نفر دیگر از همحزبیهایش، درخواست رشوه ۴۰ هزار دلاری کرده است. خود باتلر نیز از وید شنیده بود که اگر جانسون محکوم شود و وید به ریاستجمهوری برسد، او را به عنوان وزیر امور خارجه منصوب خواهد کرد.
در اواخر سال ۱۸۶۸، اپیدمیهای وبا در میان جمعیت آسیبپذیر شیوع پیدا کرد و در بهار ۱۸۶۹ هیچ محصولی برداشت نشد. بسیاری از ساکنان مناطق قحطیزده راجپوتانا (برای مثال، دو سوم جمعیت ماروار) به همراه دامها یا گلههای خود مهاجرت کردند. در ابتدا، آنها به قلمرو بریتانیایی اجمیر که در آن اقدامات امدادی تدارک دیده شده بود، نرفتند؛ بسیاری در جستجوی غذا سرگردان شدند تا اینکه بر اثر گرسنگی جان باختند.