منافع امپراتوری بریتانیا زمانی نگران شد که کروگر در سالهای ۱۸۹۴-۹۵ پیشنهاد ساخت راهآهنی از طریق آفریقای شرقی پرتغال به خلیج دلاگوآ را داد تا بنادر تحت کنترل بریتانیا در ناتال و کیپتاون را دور بزند و از تعرفههای بریتانیا اجتناب کند. پل کروگر: یکی از چهرههای سیاسی و نظامی مسلط در آفریقای جنوبی قرن نوزدهم و رئیسجمهور جمهوری آفریقای جنوبی (یا ترانسوال) از ۱۸۸۳ تا ۱۹۰۰ بود.
ماری به تحصیل در دانشگاه پاریس ادامه داد و با کمک یک بورسیه تحصیلی توانست در سال ۱۸۹۴ مدرک دوم خود را دریافت کند.
برای تعطیلات تابستانی ۱۸۹۴، اسکلودوفسکا به ورشو بازگشت و به دیدار خانوادهاش رفت. او هنوز در این توهم بود که میتواند در رشته انتخابی خود در لهستان کار کند، اما به دلیل زن بودن، از پذیرش او در دانشگاه کراکوف خودداری شد.
شینگژونگهویی (انجمن احیای چین) سون یات-سن در سال ۱۸۹۴ در هونولولو با هدف اصلی جمعآوری کمک مالی برای انقلابها تأسیس شد. این دو سازمان (فورن و شینگژونگهویی) در سال ۱۸۹۴ با هم ادغام شدند.
از سال ۱۸۹۴، تسلا پس از مشاهده آسیبدیدگی فیلمها در آزمایشگاهش طی آزمایشهای قبلی، شروع به تحقیق بر روی چیزی کرد که آن را انرژی تابشی از نوع «نامرئی» مینامید (که بعدها به عنوان «پرتوهای رونتگن» یا «پرتوهای ایکس» شناخته شد). آزمایشهای اولیه او با لولههای کروکس، که یک لوله تخلیه الکتریکی کاتد سرد است، انجام شد. تسلا ممکن است ناخواسته یک تصویر پرتو ایکس ثبت کرده باشد—چند هفته پیش از اعلام کشف پرتوهای ایکس توسط ویلهلم رونتگن در دسامبر ۱۸۹۵—زمانی که سعی داشت از مارک تواین که توسط یک لوله گایسلر (نوع قدیمیتری از لوله تخلیه گاز) روشن شده بود، عکس بگیرد. تنها چیزی که در آن تصویر ثبت شد، پیچ قفل فلزی روی لنز دوربین بود.
طاعون به گوانگدونگ گسترش مییابد و منجر به مرگ حدود ۷۰ هزار نفر میشود.
در ۲۸ مارس ۱۸۹۴، یک انقلابی کرهای طرفدار ژاپن به نام کیم اوک-گیون در شانگهای ترور شد. کیم پس از مشارکت در کودتای ۱۸۸۴ به ژاپن گریخته بود و ژاپنیها درخواستهای کره برای استرداد او را رد کرده بودند.
پرونده عبدالله که او را به آفریقای جنوبی کشانده بود در مه ۱۸۹۴ به پایان رسید و جامعه هندیها در حالی که گاندی برای بازگشت به هند آماده میشد، یک مهمانی خداحافظی برای او ترتیب دادند. با این حال، یک پیشنهاد تبعیضآمیز جدید از سوی دولت ناتال باعث شد که گاندی مدت اقامت اصلی خود در آفریقای جنوبی را تمدید کند. او قصد داشت به هندیها در مخالفت با لایحهای کمک کند که حق رأی را از آنها سلب میکرد؛ حقی که در آن زمان پیشنهاد شده بود منحصراً برای اروپاییها باشد.
در ۴ ژوئن، پادشاه کره، گوجونگ، از دولت چینگ برای سرکوب شورش دونگهاک درخواست کمک کرد. اگرچه شورش به آن شدتی که در ابتدا به نظر میرسید نبود و بنابراین نیروهای کمکی چینگ ضروری نبودند، دولت چینگ همچنان ژنرال یوان شیکای را به عنوان نماینده تامالاختیار خود برای هدایت ۲۸۰۰ سرباز به کره فرستاد.
حدود ۲۴۶۵ سرباز چینی برای سرکوب شورش دونگهاک به کره منتقل شدند.
به گفته ژاپنیها، دولت چینگ با اطلاع ندادن به دولت ژاپن در مورد تصمیم خود برای اعزام نیرو، کنوانسیون تیانجین را نقض کرده بود، اما چین ادعا کرد که ژاپن این موضوع را تأیید کرده است. ژاپن با اعزام یک نیروی اعزامی ۸۰۰۰ نفری (تیپ ترکیبی اوشیما) به کره پاسخ داد. ۴۰۰ سرباز اول در ۹ ژوئن در مسیر سئول وارد شدند و ۳۰۰۰ نفر در ۱۲ ژوئن در اینچئون پیاده شدند.
در ۶ نوامبر ۱۸۹۴، شورش دونگهاک پایان یافت.
موتسو مونهمیتسو، وزیر امور خارجه ژاپن، با وانگ فنگزائو، سفیر چینگ در ژاپن، دیدار کرد تا در مورد وضعیت آینده کره گفتگو کند. وانگ اظهار داشت که دولت چینگ قصد دارد پس از سرکوب شورش از کره خارج شود و انتظار دارد ژاپن نیز همین کار را انجام دهد. با این حال، چین یک نماینده مقیم برای حفظ برتری چینیها در کره نگه میدارد.
نیروهای اضافی ژاپنی وارد کره شدند. ایتو هیروبومی، نخستوزیر ژاپن، به ماتسوکاتا ماسایوشی گفت که از آنجایی که به نظر میرسد امپراتوری چینگ در حال تدارکات نظامی است، احتمالاً «هیچ سیاستی جز رفتن به جنگ وجود ندارد». موتسو به اوتوری گفت که دولت کره را برای پذیرش خواستههای ژاپن تحت فشار قرار دهد.
ادوارد در ۲۳ ژوئن ۱۸۹۴ در وایت لاج، ریچموند پارک، در حومه لندن و در دوران سلطنت مادربزرگ بزرگش، ملکه ویکتوریا، به دنیا آمد.
در اوایل ژوئن ۱۸۹۴، ۸۰۰۰ سرباز ژاپنی پادشاه کره، گوجونگ، را دستگیر کردند، گیونگبوکگونگ در سئول را اشغال کردند و تا ۲۵ ژوئن، دولت فعلی کره را با اعضای جناح طرفدار ژاپن جایگزین کردند.
اوتوری مجموعهای از پیشنهادات اصلاحی را به پادشاه کره، گوجونگ، ارائه کرد. دولت گوجونگ این پیشنهادات را رد کرد و در عوض بر خروج نیروها اصرار ورزید.
او در ۱۶ ژوئیه ۱۸۹۴ در اتاق نقاشی سبز وایت لاج توسط ادوارد وایت بنسون، اسقف اعظم کانتربری، با نام ادوارد آلبرت کریستین جورج اندرو پاتریک دیوید غسل تعمید داده شد.
تأسیس ناوگان ترکیبی ژاپن، متشکل از تقریباً تمام کشتیهای نیروی دریایی امپراتوری ژاپن. موتسو به اوتوری تلگراف زد تا هرگونه اقدام لازم را برای وادار کردن دولت کره به اجرای برنامه اصلاحات انجام دهد.
در تابستان ۱۸۹۴، دو بویز چندین پیشنهاد شغلی دریافت کرد، از جمله یکی از مؤسسه معتبر تاسکیگی؛ او یک شغل تدریس در دانشگاه ویلبرفورس در اوهایو را پذیرفت. در ویلبرفورس، دو بویز به شدت تحت تأثیر الکساندر کرامول قرار گرفت که معتقد بود ایدهها و اخلاقیات ابزارهای ضروری برای ایجاد تغییرات اجتماعی هستند.
نیروهای ژاپنی سئول را اشغال کردند، گوجونگ را دستگیر کردند و یک دولت جدید طرفدار ژاپن تشکیل دادند که تمام معاهدات چین و کره را فسخ کرد و به ارتش امپراتوری ژاپن حق اخراج ارتش بییانگ امپراتوری چینگ از کره را داد.
در ۲۳ ژوئیه ۱۸۹۴، نخستوزیر کانادا جان تامپسون و دولتش روز کارگر را که قرار بود در سپتامبر برگزار شود، به عنوان یک تعطیلات رسمی اعلام کردند. در ایالات متحده، رژه نیویورک در آن سال به یک رویداد سالانه تبدیل شد و در سال ۱۸۹۴ توسط رئیسجمهور آمریکا، گروور کلیولند، برای رقابت با روز جهانی کارگر (اول مه) پذیرفته شد.
امپراتوری ژاپن در نخستین جنگ چین و ژاپن (۱۸۹۴–۱۸۹۵) نفوذ چین بر کره را از بین برد و راه را برای امپراتوری کوتاهمدت کره هموار کرد.
در ۲۵ ژوئیه ۱۸۹۴، رزمناوهای یوشینو، نانیوا و آکیتسوشیما از اسکادران پروازی ژاپن که در نزدیکی خلیج آسان گشتزنی میکردند، با رزمناو چینی تسی-یوان و قایق توپدار کوانگ-یی مواجه شدند. این کشتیها از آسان خارج شده بودند تا به کشتی ترابری کو-شینگ که توسط قایق توپدار چینی تسائو-کیانگ اسکورت میشد، بپیوندند. پس از یک درگیری یک ساعته، تسی-یوان فرار کرد در حالی که کوانگ-یی به صخرهها برخورد کرد و انبار باروت آن منفجر شد.
در ۲۸ ژوئیه ۱۸۹۴، دو نیرو درست در خارج از آسان در درگیری که تا ساعت ۰۷:۳۰ صبح روز بعد ادامه داشت، با هم روبرو شدند. چینیها به تدریج در برابر تعداد برتر ژاپنیها زمین را از دست دادند و سرانجام شکست خورده و به سمت پیونگیانگ گریختند. تلفات چینیها ۵۰۰ کشته و زخمی بود، در حالی که ژاپنیها ۸۲ تلفات داشتند.
در ۱ اوت، جنگ بین چین و ژاپن به طور رسمی اعلام شد.
ژوزف در اوت ۱۸۹۴ در مدرسه ثبتنام کرد.
تا ۴ اوت، نیروهای باقیمانده چینی در کره به شهر شمالی پیونگیانگ عقبنشینی کردند، جایی که با نیروهای اعزامی از چین ملاقات کردند. ۱۳۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ مدافع، تعمیرات دفاعی شهر را انجام دادند، به این امید که پیشروی ژاپنیها را متوقف کنند.
در سال ۱۸۹۴، کنسول ایالات متحده در یوکاتان، ادوارد هربرت تامپسون، هاسیندا چیچن را که شامل ویرانههای چیچن ایتزا بود، خریداری کرد. تامپسون به مدت ۳۰ سال به کاوش در شهر باستانی پرداخت. اکتشافات او شامل قدیمیترین کتیبه تاریخدار روی یک سردر در معبد سری اولیه و حفاری چندین قبر در اوساریو (معبد کاهن اعظم) بود.
در اوایل سپتامبر، لی هونگژانگ تصمیم گرفت نیروهای چینی در پیونگیانگ را با استفاده از ناوگان بییانگ برای اسکورت کشتیهای ترابری به دهانه رودخانه تهدونگ تقویت کند. حدود ۴۵۰۰ نیروی اضافی مستقر در ژیلی قرار بود دوباره اعزام شوند. در ۱۲ سپتامبر، نیمی از نیروها در داگو سوار بر پنج کشتی ترابری که بهطور ویژه اجاره شده بودند، به سمت دالیان حرکت کردند، جایی که دو روز بعد در ۱۴ سپتامبر، ۲۰۰۰ سرباز دیگر به آنها پیوستند.
آتشسوزی بزرگ هینکلی یک حریق در جنگلهای کاج ایالت مینهسوتای آمریکا در سپتامبر ۱۸۹۴ بود که منطقهای به وسعت حداقل ۲۰۰,۰۰۰ جریب (۸۱۰ کیلومتر مربع) (شاید بیش از ۲۵۰,۰۰۰ جریب [۱,۰۰۰ کیلومتر مربع])، از جمله شهر هینکلی را سوزاند. آمار رسمی مرگومیر ۴۱۸ نفر بود؛ اما تعداد واقعی تلفات احتمالاً بیشتر بوده است.
در ابتدا، دریاسالار دینگ میخواست کشتیهای ترابری را تحت اسکورت سبک و تنها با چند کشتی بفرستد، در حالی که نیروی اصلی ناوگان بییانگ برای جلوگیری از رهگیری کاروان توسط ژاپنیها، ناوگان ترکیبی را پیدا کرده و مستقیماً علیه آن عملیات انجام دهد. اما ظاهر شدن رزمناوهای ژاپنی یوشینو و نانیوا در یک عملیات شناسایی در نزدیکی ویهایوی این نقشهها را خنثی کرد. چینیها آنها را با ناوگان اصلی ژاپن اشتباه گرفته بودند. در نتیجه، در ۱۲ سپتامبر، کل ناوگان بییانگ دالیان را به مقصد ویهایوی ترک کرد و روز بعد به نزدیکی شبهجزیره شاندونگ رسید.
در سن ۱۶ سالگی، گوستاو برای تحصیل به دبیرستان آندریاس پیوست. والدینش او را به کتاب علاقهمند کردند - او بهویژه به تاریخ علاقه داشت و معلمش آقای ولف در این زمینه تأثیرگذار بود. او به ناپلئون و یوهان ولفگانگ فون گوته علاقهمند شد که بعدها در اثر خود در سال ۱۹۲۴ با عنوان «گوته و ناپلئون: یک سخنرانی» درباره آنها نوشت.
در ۱۵ سپتامبر، ارتش امپراتوری ژاپن از چندین جهت به شهر پیونگیانگ هجوم برد. ژاپنیها به شهر حمله کردند و سرانجام با حملهای از پشت، چینیها را شکست دادند؛ مدافعان تسلیم شدند. با استفاده از بارندگی شدید در طول شب، نیروهای باقیمانده چینی از پیونگیانگ فرار کردند و به سمت شمال شرقی به سوی شهر ساحلی اویجو رفتند. تلفات چینیها ۲۰۰۰ کشته و حدود ۴۰۰۰ زخمی بود، در حالی که تلفات ژاپنیها در مجموع ۱۰۲ کشته، ۴۳۳ زخمی و ۳۳ مفقود بود. در اوایل صبح ۱۶ سپتامبر، کل ارتش ژاپن وارد پیونگیانگ شد.
کشتیهای جنگی چینی تمام روز را در منطقه گشتزنی کردند و منتظر ژاپنیها ماندند. با این حال، از آنجایی که هیچ اثری از ناوگان ژاپن دیده نشد، دریاسالار دینگ تصمیم گرفت به دالیان بازگردد و صبح ۱۵ سپتامبر به بندر رسید.
از سال ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶، بین ۱۰۰,۰۰۰ تا ۳۰۰,۰۰۰ ارمنی که در سراسر امپراتوری زندگی میکردند، در واقعهای که به کشتارهای حمیدیه معروف شد، کشته شدند.
دریاسالار دینگ به درستی فرض کرد که خط دفاعی بعدی چینیها در رودخانه یالو ایجاد خواهد شد و تصمیم گرفت سربازان سوار شده را در آنجا مستقر کند. در ۱۶ سپتامبر، کاروان متشکل از پنج کشتی ترابری تحت اسکورت کشتیهای ناوگان بییانگ که شامل دو کشتی جنگی زرهپوش دینگیوان و ژنیوان بود، خلیج دالیان را ترک کرد. با رسیدن به دهانه رودخانه یالو، کشتیهای ترابری نیروها را پیاده کردند و عملیات پیادهسازی تا صبح روز بعد ادامه داشت.
در ۱۷ سپتامبر ۱۸۹۴، ناوگان ترکیبی ژاپن با ناوگان بییانگ چین در نزدیکی دهانه رودخانه یالو روبرو شد. این نبرد دریایی که از اواخر صبح تا غروب ادامه داشت، به پیروزی ژاپن انجامید. اگرچه چینیها توانستند ۴۵۰۰ سرباز را تا غروب آفتاب در نزدیکی رودخانه یالو پیاده کنند، ناوگان بییانگ در آستانه فروپاشی کامل بود؛ بیشتر ناوگان فرار کرده یا غرق شده بود و دو کشتی بزرگ دینگیوان و ژنیوان تقریباً بدون مهمات بودند. نیروی دریایی امپراتوری ژاپن هشت کشتی از ده کشتی جنگی چینی را نابود کرد و تسلط ژاپن بر دریای زرد را تضمین نمود. عوامل اصلی پیروزی ژاپن برتری در سرعت و قدرت آتش بود. این پیروزی روحیه نیروهای دریایی چین را در هم شکست. نبرد رودخانه یالو بزرگترین درگیری دریایی جنگ بود و یک پیروزی تبلیغاتی بزرگ برای ژاپن محسوب میشد.
در طول نبردی با سربازان فرانسوی در آدگون در ۶ اکتبر در طول جنگ دوم، بخش عمدهای از سپاه آمازون در عرض چند ساعت در نبرد تنبهتن پس از حمله سرنیزهای فرانسویها از بین رفتند. داهومی ۸۶ سرباز عادی و ۴۱۷ آمازون داهومی را از دست داد که تقریباً تمام این مرگها توسط سرنیزه ایجاد شده بود؛ فرانسویها ۶ سرباز را از دست دادند.
با شکست در پیونگیانگ، چینیها شمال کره را رها کردند و در استحکامات در امتداد سمت خود از رودخانه یالو در نزدیکی جولیانچنگ مواضع دفاعی گرفتند. پس از دریافت نیروهای کمکی تا ۱۰ اکتبر، ژاپنیها به سرعت به سمت شمال و منچوری پیشروی کردند.
در شب ۲۴ اکتبر ۱۸۹۴، ژاپنیها با احداث یک پل شناور، موفق شدند بدون شناسایی شدن از رودخانه یالو عبور کنند.
سپاه دوم ارتش ژاپن تحت فرماندهی اویاما ایوائو در ۲۴ اکتبر در ساحل جنوبی شبهجزیره لیائودونگ پیاده شد.
بعدازظهر روز بعد، ۲۵ اکتبر در ساعت ۱۷:۰۰، آنها به پاسگاه هوشان در شرق جولیانچنگ حمله کردند. در ساعت ۲۰:۳۰ مدافعان مواضع خود را ترک کردند و تا روز بعد در حال عقبنشینی کامل از جولیانچنگ بودند. با تصرف جولیانچنگ، سپاه اول ارتش ژنرال یاماگاتا شهر داندونگ در نزدیکی آن را اشغال کرد، در حالی که در شمال، عناصری از ارتش در حال عقبنشینی بییانگ شهر فنگچنگ را به آتش کشیدند. ژاپنیها با از دست دادن تنها چهار کشته و ۱۴۰ زخمی، جای پای محکمی در خاک چین ایجاد کرده بودند.
ژاپنیها به سرعت برای تصرف جینژو و خلیج دالیان در ۶-۷ نوامبر حرکت کردند. ژاپنیها بندر استراتژیک لوشونکوو (پورت آرتور) را محاصره کردند.
نیروهای ژاپنی با توصیف انگیزههای خود مبنی بر مواجهه با بقایای مثله شده سربازان ژاپنی هنگام حمله به شهر، در جریان کشتار پورت آرتور به کشتار بیرویه غیرنظامیان پرداختند که برآوردهای تأیید نشده حاکی از هزاران کشته است. رویدادی که در آن زمان با شک و تردید گستردهای نگریسته میشد، زیرا جهان هنوز باور نمیکرد که ژاپنیها قادر به انجام چنین اعمالی باشند که بیشتر شبیه به ساختگیهای تبلیغاتی اغراقآمیز دولت چین برای بیاعتبار کردن هژمونی ژاپن به نظر میرسید. در واقع، خود دولت چین نیز مطمئن نبود که چگونه واکنش نشان دهد و در ابتدا وقوع از دست دادن پورت آرتور به دست ژاپنیها را به کلی انکار کرد.
تا ۲۱ نوامبر ۱۸۹۴، ژاپنیها شهر لوشونکوو (پورت آرتور) را با مقاومت ناچیز و تحمل تلفات اندک تصرف کردند.
تا ۱۰ دسامبر ۱۸۹۴، کایپنگ (گائوجو امروزی) به دست سپاه اول ارتش ژاپن افتاد.
منافع امپراتوری بریتانیا زمانی نگران شد که کروگر در سالهای ۱۸۹۴-۹۵ پیشنهاد ساخت راهآهنی از طریق آفریقای شرقی پرتغال به خلیج دلاگوآ را داد تا بنادر تحت کنترل بریتانیا در ناتال و کیپتاون را دور بزند و از تعرفههای بریتانیا اجتناب کند. پل کروگر: یکی از چهرههای سیاسی و نظامی مسلط در آفریقای جنوبی قرن نوزدهم و رئیسجمهور جمهوری آفریقای جنوبی (یا ترانسوال) از ۱۸۸۳ تا ۱۹۰۰ بود.
ماری به تحصیل در دانشگاه پاریس ادامه داد و با کمک یک بورسیه تحصیلی توانست در سال ۱۸۹۴ مدرک دوم خود را دریافت کند.
برای تعطیلات تابستانی ۱۸۹۴، اسکلودوفسکا به ورشو بازگشت و به دیدار خانوادهاش رفت. او هنوز در این توهم بود که میتواند در رشته انتخابی خود در لهستان کار کند، اما به دلیل زن بودن، از پذیرش او در دانشگاه کراکوف خودداری شد.
شینگژونگهویی (انجمن احیای چین) سون یات-سن در سال ۱۸۹۴ در هونولولو با هدف اصلی جمعآوری کمک مالی برای انقلابها تأسیس شد. این دو سازمان (فورن و شینگژونگهویی) در سال ۱۸۹۴ با هم ادغام شدند.
از سال ۱۸۹۴، تسلا پس از مشاهده آسیبدیدگی فیلمها در آزمایشگاهش طی آزمایشهای قبلی، شروع به تحقیق بر روی چیزی کرد که آن را انرژی تابشی از نوع «نامرئی» مینامید (که بعدها به عنوان «پرتوهای رونتگن» یا «پرتوهای ایکس» شناخته شد). آزمایشهای اولیه او با لولههای کروکس، که یک لوله تخلیه الکتریکی کاتد سرد است، انجام شد. تسلا ممکن است ناخواسته یک تصویر پرتو ایکس ثبت کرده باشد—چند هفته پیش از اعلام کشف پرتوهای ایکس توسط ویلهلم رونتگن در دسامبر ۱۸۹۵—زمانی که سعی داشت از مارک تواین که توسط یک لوله گایسلر (نوع قدیمیتری از لوله تخلیه گاز) روشن شده بود، عکس بگیرد. تنها چیزی که در آن تصویر ثبت شد، پیچ قفل فلزی روی لنز دوربین بود.
طاعون به گوانگدونگ گسترش مییابد و منجر به مرگ حدود ۷۰ هزار نفر میشود.
در ۲۸ مارس ۱۸۹۴، یک انقلابی کرهای طرفدار ژاپن به نام کیم اوک-گیون در شانگهای ترور شد. کیم پس از مشارکت در کودتای ۱۸۸۴ به ژاپن گریخته بود و ژاپنیها درخواستهای کره برای استرداد او را رد کرده بودند.
پرونده عبدالله که او را به آفریقای جنوبی کشانده بود در مه ۱۸۹۴ به پایان رسید و جامعه هندیها در حالی که گاندی برای بازگشت به هند آماده میشد، یک مهمانی خداحافظی برای او ترتیب دادند. با این حال، یک پیشنهاد تبعیضآمیز جدید از سوی دولت ناتال باعث شد که گاندی مدت اقامت اصلی خود در آفریقای جنوبی را تمدید کند. او قصد داشت به هندیها در مخالفت با لایحهای کمک کند که حق رأی را از آنها سلب میکرد؛ حقی که در آن زمان پیشنهاد شده بود منحصراً برای اروپاییها باشد.
در ۴ ژوئن، پادشاه کره، گوجونگ، از دولت چینگ برای سرکوب شورش دونگهاک درخواست کمک کرد. اگرچه شورش به آن شدتی که در ابتدا به نظر میرسید نبود و بنابراین نیروهای کمکی چینگ ضروری نبودند، دولت چینگ همچنان ژنرال یوان شیکای را به عنوان نماینده تامالاختیار خود برای هدایت ۲۸۰۰ سرباز به کره فرستاد.
حدود ۲۴۶۵ سرباز چینی برای سرکوب شورش دونگهاک به کره منتقل شدند.
به گفته ژاپنیها، دولت چینگ با اطلاع ندادن به دولت ژاپن در مورد تصمیم خود برای اعزام نیرو، کنوانسیون تیانجین را نقض کرده بود، اما چین ادعا کرد که ژاپن این موضوع را تأیید کرده است. ژاپن با اعزام یک نیروی اعزامی ۸۰۰۰ نفری (تیپ ترکیبی اوشیما) به کره پاسخ داد. ۴۰۰ سرباز اول در ۹ ژوئن در مسیر سئول وارد شدند و ۳۰۰۰ نفر در ۱۲ ژوئن در اینچئون پیاده شدند.
در ۶ نوامبر ۱۸۹۴، شورش دونگهاک پایان یافت.
موتسو مونهمیتسو، وزیر امور خارجه ژاپن، با وانگ فنگزائو، سفیر چینگ در ژاپن، دیدار کرد تا در مورد وضعیت آینده کره گفتگو کند. وانگ اظهار داشت که دولت چینگ قصد دارد پس از سرکوب شورش از کره خارج شود و انتظار دارد ژاپن نیز همین کار را انجام دهد. با این حال، چین یک نماینده مقیم برای حفظ برتری چینیها در کره نگه میدارد.
نیروهای اضافی ژاپنی وارد کره شدند. ایتو هیروبومی، نخستوزیر ژاپن، به ماتسوکاتا ماسایوشی گفت که از آنجایی که به نظر میرسد امپراتوری چینگ در حال تدارکات نظامی است، احتمالاً «هیچ سیاستی جز رفتن به جنگ وجود ندارد». موتسو به اوتوری گفت که دولت کره را برای پذیرش خواستههای ژاپن تحت فشار قرار دهد.
ادوارد در ۲۳ ژوئن ۱۸۹۴ در وایت لاج، ریچموند پارک، در حومه لندن و در دوران سلطنت مادربزرگ بزرگش، ملکه ویکتوریا، به دنیا آمد.
در اوایل ژوئن ۱۸۹۴، ۸۰۰۰ سرباز ژاپنی پادشاه کره، گوجونگ، را دستگیر کردند، گیونگبوکگونگ در سئول را اشغال کردند و تا ۲۵ ژوئن، دولت فعلی کره را با اعضای جناح طرفدار ژاپن جایگزین کردند.
اوتوری مجموعهای از پیشنهادات اصلاحی را به پادشاه کره، گوجونگ، ارائه کرد. دولت گوجونگ این پیشنهادات را رد کرد و در عوض بر خروج نیروها اصرار ورزید.
او در ۱۶ ژوئیه ۱۸۹۴ در اتاق نقاشی سبز وایت لاج توسط ادوارد وایت بنسون، اسقف اعظم کانتربری، با نام ادوارد آلبرت کریستین جورج اندرو پاتریک دیوید غسل تعمید داده شد.
تأسیس ناوگان ترکیبی ژاپن، متشکل از تقریباً تمام کشتیهای نیروی دریایی امپراتوری ژاپن. موتسو به اوتوری تلگراف زد تا هرگونه اقدام لازم را برای وادار کردن دولت کره به اجرای برنامه اصلاحات انجام دهد.
در تابستان ۱۸۹۴، دو بویز چندین پیشنهاد شغلی دریافت کرد، از جمله یکی از مؤسسه معتبر تاسکیگی؛ او یک شغل تدریس در دانشگاه ویلبرفورس در اوهایو را پذیرفت. در ویلبرفورس، دو بویز به شدت تحت تأثیر الکساندر کرامول قرار گرفت که معتقد بود ایدهها و اخلاقیات ابزارهای ضروری برای ایجاد تغییرات اجتماعی هستند.
نیروهای ژاپنی سئول را اشغال کردند، گوجونگ را دستگیر کردند و یک دولت جدید طرفدار ژاپن تشکیل دادند که تمام معاهدات چین و کره را فسخ کرد و به ارتش امپراتوری ژاپن حق اخراج ارتش بییانگ امپراتوری چینگ از کره را داد.
در ۲۳ ژوئیه ۱۸۹۴، نخستوزیر کانادا جان تامپسون و دولتش روز کارگر را که قرار بود در سپتامبر برگزار شود، به عنوان یک تعطیلات رسمی اعلام کردند. در ایالات متحده، رژه نیویورک در آن سال به یک رویداد سالانه تبدیل شد و در سال ۱۸۹۴ توسط رئیسجمهور آمریکا، گروور کلیولند، برای رقابت با روز جهانی کارگر (اول مه) پذیرفته شد.
امپراتوری ژاپن در نخستین جنگ چین و ژاپن (۱۸۹۴–۱۸۹۵) نفوذ چین بر کره را از بین برد و راه را برای امپراتوری کوتاهمدت کره هموار کرد.
در ۲۵ ژوئیه ۱۸۹۴، رزمناوهای یوشینو، نانیوا و آکیتسوشیما از اسکادران پروازی ژاپن که در نزدیکی خلیج آسان گشتزنی میکردند، با رزمناو چینی تسی-یوان و قایق توپدار کوانگ-یی مواجه شدند. این کشتیها از آسان خارج شده بودند تا به کشتی ترابری کو-شینگ که توسط قایق توپدار چینی تسائو-کیانگ اسکورت میشد، بپیوندند. پس از یک درگیری یک ساعته، تسی-یوان فرار کرد در حالی که کوانگ-یی به صخرهها برخورد کرد و انبار باروت آن منفجر شد.
در ۲۸ ژوئیه ۱۸۹۴، دو نیرو درست در خارج از آسان در درگیری که تا ساعت ۰۷:۳۰ صبح روز بعد ادامه داشت، با هم روبرو شدند. چینیها به تدریج در برابر تعداد برتر ژاپنیها زمین را از دست دادند و سرانجام شکست خورده و به سمت پیونگیانگ گریختند. تلفات چینیها ۵۰۰ کشته و زخمی بود، در حالی که ژاپنیها ۸۲ تلفات داشتند.
در ۱ اوت، جنگ بین چین و ژاپن به طور رسمی اعلام شد.
ژوزف در اوت ۱۸۹۴ در مدرسه ثبتنام کرد.
تا ۴ اوت، نیروهای باقیمانده چینی در کره به شهر شمالی پیونگیانگ عقبنشینی کردند، جایی که با نیروهای اعزامی از چین ملاقات کردند. ۱۳۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ مدافع، تعمیرات دفاعی شهر را انجام دادند، به این امید که پیشروی ژاپنیها را متوقف کنند.
در سال ۱۸۹۴، کنسول ایالات متحده در یوکاتان، ادوارد هربرت تامپسون، هاسیندا چیچن را که شامل ویرانههای چیچن ایتزا بود، خریداری کرد. تامپسون به مدت ۳۰ سال به کاوش در شهر باستانی پرداخت. اکتشافات او شامل قدیمیترین کتیبه تاریخدار روی یک سردر در معبد سری اولیه و حفاری چندین قبر در اوساریو (معبد کاهن اعظم) بود.
در اوایل سپتامبر، لی هونگژانگ تصمیم گرفت نیروهای چینی در پیونگیانگ را با استفاده از ناوگان بییانگ برای اسکورت کشتیهای ترابری به دهانه رودخانه تهدونگ تقویت کند. حدود ۴۵۰۰ نیروی اضافی مستقر در ژیلی قرار بود دوباره اعزام شوند. در ۱۲ سپتامبر، نیمی از نیروها در داگو سوار بر پنج کشتی ترابری که بهطور ویژه اجاره شده بودند، به سمت دالیان حرکت کردند، جایی که دو روز بعد در ۱۴ سپتامبر، ۲۰۰۰ سرباز دیگر به آنها پیوستند.
آتشسوزی بزرگ هینکلی یک حریق در جنگلهای کاج ایالت مینهسوتای آمریکا در سپتامبر ۱۸۹۴ بود که منطقهای به وسعت حداقل ۲۰۰,۰۰۰ جریب (۸۱۰ کیلومتر مربع) (شاید بیش از ۲۵۰,۰۰۰ جریب [۱,۰۰۰ کیلومتر مربع])، از جمله شهر هینکلی را سوزاند. آمار رسمی مرگومیر ۴۱۸ نفر بود؛ اما تعداد واقعی تلفات احتمالاً بیشتر بوده است.
در ابتدا، دریاسالار دینگ میخواست کشتیهای ترابری را تحت اسکورت سبک و تنها با چند کشتی بفرستد، در حالی که نیروی اصلی ناوگان بییانگ برای جلوگیری از رهگیری کاروان توسط ژاپنیها، ناوگان ترکیبی را پیدا کرده و مستقیماً علیه آن عملیات انجام دهد. اما ظاهر شدن رزمناوهای ژاپنی یوشینو و نانیوا در یک عملیات شناسایی در نزدیکی ویهایوی این نقشهها را خنثی کرد. چینیها آنها را با ناوگان اصلی ژاپن اشتباه گرفته بودند. در نتیجه، در ۱۲ سپتامبر، کل ناوگان بییانگ دالیان را به مقصد ویهایوی ترک کرد و روز بعد به نزدیکی شبهجزیره شاندونگ رسید.
در سن ۱۶ سالگی، گوستاو برای تحصیل به دبیرستان آندریاس پیوست. والدینش او را به کتاب علاقهمند کردند - او بهویژه به تاریخ علاقه داشت و معلمش آقای ولف در این زمینه تأثیرگذار بود. او به ناپلئون و یوهان ولفگانگ فون گوته علاقهمند شد که بعدها در اثر خود در سال ۱۹۲۴ با عنوان «گوته و ناپلئون: یک سخنرانی» درباره آنها نوشت.
در ۱۵ سپتامبر، ارتش امپراتوری ژاپن از چندین جهت به شهر پیونگیانگ هجوم برد. ژاپنیها به شهر حمله کردند و سرانجام با حملهای از پشت، چینیها را شکست دادند؛ مدافعان تسلیم شدند. با استفاده از بارندگی شدید در طول شب، نیروهای باقیمانده چینی از پیونگیانگ فرار کردند و به سمت شمال شرقی به سوی شهر ساحلی اویجو رفتند. تلفات چینیها ۲۰۰۰ کشته و حدود ۴۰۰۰ زخمی بود، در حالی که تلفات ژاپنیها در مجموع ۱۰۲ کشته، ۴۳۳ زخمی و ۳۳ مفقود بود. در اوایل صبح ۱۶ سپتامبر، کل ارتش ژاپن وارد پیونگیانگ شد.
کشتیهای جنگی چینی تمام روز را در منطقه گشتزنی کردند و منتظر ژاپنیها ماندند. با این حال، از آنجایی که هیچ اثری از ناوگان ژاپن دیده نشد، دریاسالار دینگ تصمیم گرفت به دالیان بازگردد و صبح ۱۵ سپتامبر به بندر رسید.
از سال ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶، بین ۱۰۰,۰۰۰ تا ۳۰۰,۰۰۰ ارمنی که در سراسر امپراتوری زندگی میکردند، در واقعهای که به کشتارهای حمیدیه معروف شد، کشته شدند.
دریاسالار دینگ به درستی فرض کرد که خط دفاعی بعدی چینیها در رودخانه یالو ایجاد خواهد شد و تصمیم گرفت سربازان سوار شده را در آنجا مستقر کند. در ۱۶ سپتامبر، کاروان متشکل از پنج کشتی ترابری تحت اسکورت کشتیهای ناوگان بییانگ که شامل دو کشتی جنگی زرهپوش دینگیوان و ژنیوان بود، خلیج دالیان را ترک کرد. با رسیدن به دهانه رودخانه یالو، کشتیهای ترابری نیروها را پیاده کردند و عملیات پیادهسازی تا صبح روز بعد ادامه داشت.
در ۱۷ سپتامبر ۱۸۹۴، ناوگان ترکیبی ژاپن با ناوگان بییانگ چین در نزدیکی دهانه رودخانه یالو روبرو شد. این نبرد دریایی که از اواخر صبح تا غروب ادامه داشت، به پیروزی ژاپن انجامید. اگرچه چینیها توانستند ۴۵۰۰ سرباز را تا غروب آفتاب در نزدیکی رودخانه یالو پیاده کنند، ناوگان بییانگ در آستانه فروپاشی کامل بود؛ بیشتر ناوگان فرار کرده یا غرق شده بود و دو کشتی بزرگ دینگیوان و ژنیوان تقریباً بدون مهمات بودند. نیروی دریایی امپراتوری ژاپن هشت کشتی از ده کشتی جنگی چینی را نابود کرد و تسلط ژاپن بر دریای زرد را تضمین نمود. عوامل اصلی پیروزی ژاپن برتری در سرعت و قدرت آتش بود. این پیروزی روحیه نیروهای دریایی چین را در هم شکست. نبرد رودخانه یالو بزرگترین درگیری دریایی جنگ بود و یک پیروزی تبلیغاتی بزرگ برای ژاپن محسوب میشد.
در طول نبردی با سربازان فرانسوی در آدگون در ۶ اکتبر در طول جنگ دوم، بخش عمدهای از سپاه آمازون در عرض چند ساعت در نبرد تنبهتن پس از حمله سرنیزهای فرانسویها از بین رفتند. داهومی ۸۶ سرباز عادی و ۴۱۷ آمازون داهومی را از دست داد که تقریباً تمام این مرگها توسط سرنیزه ایجاد شده بود؛ فرانسویها ۶ سرباز را از دست دادند.
با شکست در پیونگیانگ، چینیها شمال کره را رها کردند و در استحکامات در امتداد سمت خود از رودخانه یالو در نزدیکی جولیانچنگ مواضع دفاعی گرفتند. پس از دریافت نیروهای کمکی تا ۱۰ اکتبر، ژاپنیها به سرعت به سمت شمال و منچوری پیشروی کردند.
در شب ۲۴ اکتبر ۱۸۹۴، ژاپنیها با احداث یک پل شناور، موفق شدند بدون شناسایی شدن از رودخانه یالو عبور کنند.
سپاه دوم ارتش ژاپن تحت فرماندهی اویاما ایوائو در ۲۴ اکتبر در ساحل جنوبی شبهجزیره لیائودونگ پیاده شد.
بعدازظهر روز بعد، ۲۵ اکتبر در ساعت ۱۷:۰۰، آنها به پاسگاه هوشان در شرق جولیانچنگ حمله کردند. در ساعت ۲۰:۳۰ مدافعان مواضع خود را ترک کردند و تا روز بعد در حال عقبنشینی کامل از جولیانچنگ بودند. با تصرف جولیانچنگ، سپاه اول ارتش ژنرال یاماگاتا شهر داندونگ در نزدیکی آن را اشغال کرد، در حالی که در شمال، عناصری از ارتش در حال عقبنشینی بییانگ شهر فنگچنگ را به آتش کشیدند. ژاپنیها با از دست دادن تنها چهار کشته و ۱۴۰ زخمی، جای پای محکمی در خاک چین ایجاد کرده بودند.
ژاپنیها به سرعت برای تصرف جینژو و خلیج دالیان در ۶-۷ نوامبر حرکت کردند. ژاپنیها بندر استراتژیک لوشونکوو (پورت آرتور) را محاصره کردند.
نیروهای ژاپنی با توصیف انگیزههای خود مبنی بر مواجهه با بقایای مثله شده سربازان ژاپنی هنگام حمله به شهر، در جریان کشتار پورت آرتور به کشتار بیرویه غیرنظامیان پرداختند که برآوردهای تأیید نشده حاکی از هزاران کشته است. رویدادی که در آن زمان با شک و تردید گستردهای نگریسته میشد، زیرا جهان هنوز باور نمیکرد که ژاپنیها قادر به انجام چنین اعمالی باشند که بیشتر شبیه به ساختگیهای تبلیغاتی اغراقآمیز دولت چین برای بیاعتبار کردن هژمونی ژاپن به نظر میرسید. در واقع، خود دولت چین نیز مطمئن نبود که چگونه واکنش نشان دهد و در ابتدا وقوع از دست دادن پورت آرتور به دست ژاپنیها را به کلی انکار کرد.
تا ۲۱ نوامبر ۱۸۹۴، ژاپنیها شهر لوشونکوو (پورت آرتور) را با مقاومت ناچیز و تحمل تلفات اندک تصرف کردند.
تا ۱۰ دسامبر ۱۸۹۴، کایپنگ (گائوجو امروزی) به دست سپاه اول ارتش ژاپن افتاد.
