پس از مرگ اسکندر، امپراتوری او پس از درگیریهای بسیار، بین ژنرالهایش تقسیم شد که منجر به تشکیل پادشاهی بطلمیوسی (مصر و شمال آفریقای مجاور)، امپراتوری سلوکی (شامات، بینالنهرین و ایران) و سلسله آنتیگونید (مقدونیه) گردید. در این دوره میانی، پولیسهای یونان توانستند بخشی از آزادی خود را بازپس گیرند، اگرچه هنوز به طور اسمی تابع مقدونیه بودند.
فتوحات اسکندر مقدونی آغازگر عصر جدیدی در تاریخ کل خاور نزدیک، از جمله مناطق تحت سکونت آرامیها بود.
پس از فتح بلخ توسط اسکندر مقدونی در سال ۳۲۳ پیش از میلاد، به مدت حدود دو قرن، زبان یونانی زبان اداری جانشینان هلنیستی او، یعنی امپراتوریهای سلوکی و یونانی-باختری بود.
پردیکاس، بطلمیوس، یکی از نزدیکترین همراهان اسکندر را به عنوان ساتراپ مصر منصوب کرد. بطلمیوس از سال ۳۲۳ پیش از میلاد، اسماً به نام پادشاهان مشترک فیلیپ سوم و اسکندر چهارم بر مصر حکومت کرد.
در ۱۰ یا ۱۱ ژوئن ۳۲۳ پیش از میلاد، اسکندر در کاخ نبوکدنصر دوم در بابل در سن ۳۲ سالگی درگذشت.
اسکندر، که به سرعت امپراتوری ایران را تحت سلطه آخرین پادشاه هخامنشی، داریوش سوم، فتح کرد، در سال ۳۲۳ پیش از میلاد در جوانی درگذشت و امپراتوری پهناوری با فرهنگ تا حدی هلنیشده را بدون وارث بزرگسال بر جای گذاشت. این امپراتوری تحت اقتدار نایبالسلطنهای به نام پردیکاس قرار گرفت و قلمروها در همان سال، طی تقسیم بابل، میان سرداران اسکندر که بدین ترتیب ساتراپ شدند، تقسیم شد.
پس از مرگ اسکندر، امپراتوری او پس از درگیریهای بسیار، بین ژنرالهایش تقسیم شد که منجر به تشکیل پادشاهی بطلمیوسی (مصر و شمال آفریقای مجاور)، امپراتوری سلوکی (شامات، بینالنهرین و ایران) و سلسله آنتیگونید (مقدونیه) گردید. در این دوره میانی، پولیسهای یونان توانستند بخشی از آزادی خود را بازپس گیرند، اگرچه هنوز به طور اسمی تابع مقدونیه بودند.
فتوحات اسکندر مقدونی آغازگر عصر جدیدی در تاریخ کل خاور نزدیک، از جمله مناطق تحت سکونت آرامیها بود.
پس از فتح بلخ توسط اسکندر مقدونی در سال ۳۲۳ پیش از میلاد، به مدت حدود دو قرن، زبان یونانی زبان اداری جانشینان هلنیستی او، یعنی امپراتوریهای سلوکی و یونانی-باختری بود.
پردیکاس، بطلمیوس، یکی از نزدیکترین همراهان اسکندر را به عنوان ساتراپ مصر منصوب کرد. بطلمیوس از سال ۳۲۳ پیش از میلاد، اسماً به نام پادشاهان مشترک فیلیپ سوم و اسکندر چهارم بر مصر حکومت کرد.
در ۱۰ یا ۱۱ ژوئن ۳۲۳ پیش از میلاد، اسکندر در کاخ نبوکدنصر دوم در بابل در سن ۳۲ سالگی درگذشت.
اسکندر، که به سرعت امپراتوری ایران را تحت سلطه آخرین پادشاه هخامنشی، داریوش سوم، فتح کرد، در سال ۳۲۳ پیش از میلاد در جوانی درگذشت و امپراتوری پهناوری با فرهنگ تا حدی هلنیشده را بدون وارث بزرگسال بر جای گذاشت. این امپراتوری تحت اقتدار نایبالسلطنهای به نام پردیکاس قرار گرفت و قلمروها در همان سال، طی تقسیم بابل، میان سرداران اسکندر که بدین ترتیب ساتراپ شدند، تقسیم شد.
