کنستانتین تصمیم گرفت بر روی شهر یونانی بیزانس کار کند، شهری که به دلیل بازسازی گسترده بر اساس الگوهای شهرسازی رومی در قرن پیش از آن توسط سپتیمیوس سوروس و کاراکالا، که اهمیت استراتژیک آن را درک کرده بودند، مزیت داشت. این شهر در سال ۳۲۴ تأسیس شد، در ۱۱ مه ۳۳۰ تقدیس گردید و به کنستانتینوپولیس («شهر کنستانتین» یا قسطنطنیه) تغییر نام یافت. قسطنطنیه پایتخت امپراتوری بیزانس شد.
در سال ۳۳۰، کنستانتین مقر امپراتوری را به قسطنطنیه منتقل کرد که آن را به عنوان رم دوم در محل بیزانتیم بنا نهاد؛ شهری که از نظر استراتژیک در مسیرهای تجاری بین اروپا و آسیا و بین دریای مدیترانه و دریای سیاه واقع شده بود.
در زمستان ۳۳۰ پیش از میلاد، در نبرد دربند پارس در شمال شرقی یاسوج امروزی در ایران، آریوبرزن، ساتراپ پارسی، آخرین ایستادگی نیروهای ایرانی را رهبری کرد. در نتیجه، اسکندر کنترل نیمی از ایران را تثبیت کرد و مرکز سلسلهای آن را به تصرف درآورد.
کنستانتین تصمیم گرفت بر روی شهر یونانی بیزانس کار کند، شهری که به دلیل بازسازی گسترده بر اساس الگوهای شهرسازی رومی در قرن پیش از آن توسط سپتیمیوس سوروس و کاراکالا، که اهمیت استراتژیک آن را درک کرده بودند، مزیت داشت. این شهر در سال ۳۲۴ تأسیس شد، در ۱۱ مه ۳۳۰ تقدیس گردید و به کنستانتینوپولیس («شهر کنستانتین» یا قسطنطنیه) تغییر نام یافت. قسطنطنیه پایتخت امپراتوری بیزانس شد.
در سال ۳۳۰، کنستانتین مقر امپراتوری را به قسطنطنیه منتقل کرد که آن را به عنوان رم دوم در محل بیزانتیم بنا نهاد؛ شهری که از نظر استراتژیک در مسیرهای تجاری بین اروپا و آسیا و بین دریای مدیترانه و دریای سیاه واقع شده بود.
در زمستان ۳۳۰ پیش از میلاد، در نبرد دربند پارس در شمال شرقی یاسوج امروزی در ایران، آریوبرزن، ساتراپ پارسی، آخرین ایستادگی نیروهای ایرانی را رهبری کرد. در نتیجه، اسکندر کنترل نیمی از ایران را تثبیت کرد و مرکز سلسلهای آن را به تصرف درآورد.
