در ۱ آوریل، الکساندر خطاب به سنای محافظهکار (Sénat conservateur) سخنرانی کرد. این سنا که مدتها مطیع ناپلئون بود، تحت تحریک تالیران علیه او موضع گرفته بود. الکساندر به سنا گفت که متفقین علیه ناپلئون میجنگند، نه فرانسه، و اگر ناپلئون از قدرت برکنار شود، آنها آماده ارائه شرایط صلح شرافتمندانه هستند.
سنا «قانون برکناری امپراتور» (Acte de déchéance de l'Empereur) را تصویب کرد که طی آن ناپلئون از سلطنت خلع شد. ناپلئون تا فونتنبلو پیشروی کرده بود که متوجه شد پاریس از دست رفته است. هنگامی که ناپلئون پیشنهاد کرد ارتش به سمت پایتخت حرکت کند، افسران ارشد و مارشالهایش علیه او شورش کردند.
در ۴ آوریل، آنها به رهبری میشل نی با ناپلئون روبرو شدند. ناپلئون ادعا کرد که ارتش از او پیروی خواهد کرد، اما نی پاسخ داد که ارتش از ژنرالهایش پیروی میکند. در حالی که سربازان عادی و افسران هنگ مایل به ادامه جنگ بودند، بدون حضور هیچ افسر ارشد یا مارشالی، هرگونه تهاجم احتمالی به پاریس غیرممکن بود.
ناپلئون که تسلیم ناگزیر شده بود، در ۴ آوریل به نفع پسرش و با نایبالسلطنتی ماری لوئیز از سلطنت کنارهگیری کرد. با این حال، متفقین تحت فشار الکساندر که میترسید ناپلئون بهانهای برای بازپسگیری تاج و تخت پیدا کند، از پذیرش این موضوع خودداری کردند. ناپلئون سپس مجبور شد تنها دو روز بعد کنارهگیری بیقید و شرط خود را اعلام کند.
در پیمان فونتنبلو، متفقین ناپلئون را به البا تبعید کردند؛ جزیرهای با ۱۲۰۰۰ نفر جمعیت در دریای مدیترانه که در ۲۰ کیلومتری (۱۲ مایلی) ساحل توسکانی قرار داشت. آنها حاکمیت جزیره را به او دادند و اجازه دادند عنوان امپراتور را حفظ کند. ناپلئون پس از آنکه در جریان عقبنشینی از مسکو تقریباً توسط روسها اسیر شده بود، با قرصی که همراه داشت اقدام به خودکشی کرد. با این حال، قدرت آن قرص با گذشت زمان کاهش یافته بود و او زنده ماند تا تبعید شود، در حالی که همسر و پسرش به اتریش پناه بردند.
در ۱ آوریل، الکساندر خطاب به سنای محافظهکار (Sénat conservateur) سخنرانی کرد. این سنا که مدتها مطیع ناپلئون بود، تحت تحریک تالیران علیه او موضع گرفته بود. الکساندر به سنا گفت که متفقین علیه ناپلئون میجنگند، نه فرانسه، و اگر ناپلئون از قدرت برکنار شود، آنها آماده ارائه شرایط صلح شرافتمندانه هستند.
سنا «قانون برکناری امپراتور» (Acte de déchéance de l'Empereur) را تصویب کرد که طی آن ناپلئون از سلطنت خلع شد. ناپلئون تا فونتنبلو پیشروی کرده بود که متوجه شد پاریس از دست رفته است. هنگامی که ناپلئون پیشنهاد کرد ارتش به سمت پایتخت حرکت کند، افسران ارشد و مارشالهایش علیه او شورش کردند.
در ۴ آوریل، آنها به رهبری میشل نی با ناپلئون روبرو شدند. ناپلئون ادعا کرد که ارتش از او پیروی خواهد کرد، اما نی پاسخ داد که ارتش از ژنرالهایش پیروی میکند. در حالی که سربازان عادی و افسران هنگ مایل به ادامه جنگ بودند، بدون حضور هیچ افسر ارشد یا مارشالی، هرگونه تهاجم احتمالی به پاریس غیرممکن بود.
ناپلئون که تسلیم ناگزیر شده بود، در ۴ آوریل به نفع پسرش و با نایبالسلطنتی ماری لوئیز از سلطنت کنارهگیری کرد. با این حال، متفقین تحت فشار الکساندر که میترسید ناپلئون بهانهای برای بازپسگیری تاج و تخت پیدا کند، از پذیرش این موضوع خودداری کردند. ناپلئون سپس مجبور شد تنها دو روز بعد کنارهگیری بیقید و شرط خود را اعلام کند.
در پیمان فونتنبلو، متفقین ناپلئون را به البا تبعید کردند؛ جزیرهای با ۱۲۰۰۰ نفر جمعیت در دریای مدیترانه که در ۲۰ کیلومتری (۱۲ مایلی) ساحل توسکانی قرار داشت. آنها حاکمیت جزیره را به او دادند و اجازه دادند عنوان امپراتور را حفظ کند. ناپلئون پس از آنکه در جریان عقبنشینی از مسکو تقریباً توسط روسها اسیر شده بود، با قرصی که همراه داشت اقدام به خودکشی کرد. با این حال، قدرت آن قرص با گذشت زمان کاهش یافته بود و او زنده ماند تا تبعید شود، در حالی که همسر و پسرش به اتریش پناه بردند.
