در ۴ آوریل، ژنرال آفریقای جنوبی، یان اسموتس به مجارستان فرستاده شد. او حامل این پیشنهاد بود که دولت کمونیستی مجارستان تحت رهبری کون، شرایطی را که قبلاً در یادداشت ویک به کارویی ارائه شده بود، بپذیرد. مأموریت اسموتس همچنین نشاندهنده به رسمیت شناختن رسمی دولت کمونیستی کون توسط شورای متفقین بود.
سیاست طرد مأموران RIC در ۱۱ آوریل ۱۹۱۹ توسط دِیل اعلام شد.
در مناطق روستایی جورجیا، شورش شهرستان جنکینز منجر به ۶ کشته و همچنین تخریب اموال مختلف از طریق آتشسوزی، از جمله کلیسای باپتیست کارسول گروو و ۳ لژ ماسونی سیاهپوستان در میلن، جورجیا شد.
هنگامی که کون از تدارکات رومانی برای یک حمله آگاه شد، گذرگاههای کوهستانی در قلمرو تحت کنترل ارتش مجارستان را مستحکم کرد. سپس، در شب ۱۵ تا ۱۶ آوریل، مجارها حمله پیشدستانهای را آغاز کردند.
هنگامی که کون شرایط یادداشت ویک را رد کرد، رومانی برای اجرای خط مرزبندی جدید راهآهن اقدام کرد. رومانی قصد داشت در ۱۶ آوریل ۱۹۱۹ یک اقدام تهاجمی انجام دهد. گردان شمالی قرار بود ناگیکاروی و نادواراد را تصرف کند. این کار لشکر نخبه «سِکِی» مجارستان را از بقیه ارتش مجارستان جدا میکرد. سپس گردان شمالی ارتش مجارستان را دور میزد. همزمان، گردان جنوبی به ماریارادنا و بلنیِش پیشروی میکرد.
تا ۱۸ آوریل، اولین عناصر تهاجم رومانی تکمیل شد و جبهه مجارستان در هم شکست.
در ۱۹ آوریل، نیروهای رومانیایی ناگیکاروی را تصرف کردند.
در ۲۰ آوریل، آنها نادواراد (اورادیا) و ناگیسالونتا (سالونتا) را تصرف کردند. ارتش رومانی به جای پیروی از دستورالعملهای یادداشت ویک، به سمت رودخانه تیسا، که یک مانع نظامی طبیعی با قابلیت دفاع آسان بود، پیشروی کرد.
در ۲۳ آوریل، دبرتسن توسط نیروهای رومانیایی اشغال شد.
ارتش رومانی تدارکات برای حمله به بکشچابا را آغاز کرد. در ۲۵ تا ۲۶ آوریل، پس از نبردهای سنگین، بکشچابا به دست نیروهای رومانیایی افتاد.
مجارها به سولنوک و از آنجا به آن سوی رودخانه تیسا عقبنشینی کردند. آنها دو خط دفاعی متحدالمرکز ایجاد کردند که از رودخانه تیسا در اطراف سولنوک امتداد داشت. بین ۲۹ آوریل و ۱ مه، ارتش رومانی این خطوط را در هم شکست.
در ۳۰ آوریل، وزیر امور خارجه فرانسه، استفن پیشون، یون آی.سی. براتیانو، نماینده رومانی در کنفرانس صلح پاریس را احضار کرد. به رومانی گفته شد که پیشروی خود را در رودخانه تیسا متوقف کند و به اولین خط مرزبندی تحمیل شده توسط شورای متفقین عقبنشینی کند. براتیانو قول داد که نیروهای رومانیایی از رودخانه تیسا عبور نکنند.
در ۴ آوریل، ژنرال آفریقای جنوبی، یان اسموتس به مجارستان فرستاده شد. او حامل این پیشنهاد بود که دولت کمونیستی مجارستان تحت رهبری کون، شرایطی را که قبلاً در یادداشت ویک به کارویی ارائه شده بود، بپذیرد. مأموریت اسموتس همچنین نشاندهنده به رسمیت شناختن رسمی دولت کمونیستی کون توسط شورای متفقین بود.
سیاست طرد مأموران RIC در ۱۱ آوریل ۱۹۱۹ توسط دِیل اعلام شد.
در مناطق روستایی جورجیا، شورش شهرستان جنکینز منجر به ۶ کشته و همچنین تخریب اموال مختلف از طریق آتشسوزی، از جمله کلیسای باپتیست کارسول گروو و ۳ لژ ماسونی سیاهپوستان در میلن، جورجیا شد.
هنگامی که کون از تدارکات رومانی برای یک حمله آگاه شد، گذرگاههای کوهستانی در قلمرو تحت کنترل ارتش مجارستان را مستحکم کرد. سپس، در شب ۱۵ تا ۱۶ آوریل، مجارها حمله پیشدستانهای را آغاز کردند.
هنگامی که کون شرایط یادداشت ویک را رد کرد، رومانی برای اجرای خط مرزبندی جدید راهآهن اقدام کرد. رومانی قصد داشت در ۱۶ آوریل ۱۹۱۹ یک اقدام تهاجمی انجام دهد. گردان شمالی قرار بود ناگیکاروی و نادواراد را تصرف کند. این کار لشکر نخبه «سِکِی» مجارستان را از بقیه ارتش مجارستان جدا میکرد. سپس گردان شمالی ارتش مجارستان را دور میزد. همزمان، گردان جنوبی به ماریارادنا و بلنیِش پیشروی میکرد.
تا ۱۸ آوریل، اولین عناصر تهاجم رومانی تکمیل شد و جبهه مجارستان در هم شکست.
در ۱۹ آوریل، نیروهای رومانیایی ناگیکاروی را تصرف کردند.
در ۲۰ آوریل، آنها نادواراد (اورادیا) و ناگیسالونتا (سالونتا) را تصرف کردند. ارتش رومانی به جای پیروی از دستورالعملهای یادداشت ویک، به سمت رودخانه تیسا، که یک مانع نظامی طبیعی با قابلیت دفاع آسان بود، پیشروی کرد.
در ۲۳ آوریل، دبرتسن توسط نیروهای رومانیایی اشغال شد.
ارتش رومانی تدارکات برای حمله به بکشچابا را آغاز کرد. در ۲۵ تا ۲۶ آوریل، پس از نبردهای سنگین، بکشچابا به دست نیروهای رومانیایی افتاد.
مجارها به سولنوک و از آنجا به آن سوی رودخانه تیسا عقبنشینی کردند. آنها دو خط دفاعی متحدالمرکز ایجاد کردند که از رودخانه تیسا در اطراف سولنوک امتداد داشت. بین ۲۹ آوریل و ۱ مه، ارتش رومانی این خطوط را در هم شکست.
در ۳۰ آوریل، وزیر امور خارجه فرانسه، استفن پیشون، یون آی.سی. براتیانو، نماینده رومانی در کنفرانس صلح پاریس را احضار کرد. به رومانی گفته شد که پیشروی خود را در رودخانه تیسا متوقف کند و به اولین خط مرزبندی تحمیل شده توسط شورای متفقین عقبنشینی کند. براتیانو قول داد که نیروهای رومانیایی از رودخانه تیسا عبور نکنند.
