کاراکاس در ۶ اوت ۱۸۱۳ بازپس گرفته شد و بولیوار به عنوان «ال لیبرتادور» تأیید شد و جمهوری دوم ونزوئلا را تأسیس کرد. سال بعد، به دلیل شورش خوزه توماس بووس و سقوط جمهوری، بولیوار به نیو گرانادا بازگشت و در آنجا فرماندهی نیرویی را برای استانهای متحد بر عهده گرفت.
در طول زمستان ۱۸۱۲–۱۸۱۳، در حالی که روسها و فرانسویها نیروهای خود را بازسازی میکردند، وقفهای در جنگ ایجاد شد؛ ناپلئون توانست ۳۵۰,۰۰۰ سرباز را به میدان بیاورد. پروس که از شکست فرانسه در روسیه دلگرم شده بود، به اتریش، سوئد، روسیه، بریتانیای کبیر، اسپانیا و پرتغال در یک ائتلاف جدید پیوست. ناپلئون فرماندهی را در آلمان بر عهده گرفت و مجموعهای از شکستها را به ائتلاف (اتریش، روسیه و پروس) تحمیل کرد که در نهایت به نبرد درسدن در اوت ۱۸۱۳ منجر شد.
کاراکاس در ۶ اوت ۱۸۱۳ بازپس گرفته شد و بولیوار به عنوان «ال لیبرتادور» تأیید شد و جمهوری دوم ونزوئلا را تأسیس کرد. سال بعد، به دلیل شورش خوزه توماس بووس و سقوط جمهوری، بولیوار به نیو گرانادا بازگشت و در آنجا فرماندهی نیرویی را برای استانهای متحد بر عهده گرفت.
در طول زمستان ۱۸۱۲–۱۸۱۳، در حالی که روسها و فرانسویها نیروهای خود را بازسازی میکردند، وقفهای در جنگ ایجاد شد؛ ناپلئون توانست ۳۵۰,۰۰۰ سرباز را به میدان بیاورد. پروس که از شکست فرانسه در روسیه دلگرم شده بود، به اتریش، سوئد، روسیه، بریتانیای کبیر، اسپانیا و پرتغال در یک ائتلاف جدید پیوست. ناپلئون فرماندهی را در آلمان بر عهده گرفت و مجموعهای از شکستها را به ائتلاف (اتریش، روسیه و پروس) تحمیل کرد که در نهایت به نبرد درسدن در اوت ۱۸۱۳ منجر شد.
