بنای یادبود بتهوون در بن در اوت ۱۸۴۵، به افتخار هفتاد و پنجمین سالگرد تولد او رونمایی شد. این اولین مجسمه یک آهنگساز بود که در آلمان ساخته شد و جشنواره موسیقی که همراه با رونمایی برگزار شد، انگیزهای برای ساخت بسیار شتابزده «بتهوونهاله» اصلی در بن بود (که با اصرار فرانتس لیست، در کمتر از یک ماه طراحی و ساخته شد).
دوستان و مربیان داگلاس میترسیدند که این شهرت توجه مالک سابقش، هیو آلد، را جلب کند که ممکن بود سعی کند «دارایی» خود را پس بگیرد. آنها داگلاس را تشویق کردند که به ایرلند سفر کند، همانطور که بسیاری از بردگان سابق انجام داده بودند. داگلاس در ۱۶ اوت ۱۸۴۵ با کشتی کامبریا به مقصد لیورپول، انگلستان حرکت کرد. او در زمانی که قحطی سیبزمینی ایرلند آغاز شده بود، در ایرلند سفر کرد. احساس آزادی از تبعیض نژادی آمریکایی، داگلاس را شگفتزده کرد: یازده روز و نیم گذشته است و من سه هزار مایل از اعماق خطرناک دریا را طی کردهام. به جای یک دولت دموکراتیک، من تحت یک دولت سلطنتی هستم. به جای آسمان آبی و درخشان آمریکا، من با مه خاکستری و ملایم جزیره زمرد [ایرلند] پوشیده شدهام. نفس میکشم و ببین! کالا [برده] به یک انسان تبدیل میشود. بیهوده به اطراف نگاه میکنم تا کسی را بیابم که انسانیت برابر مرا زیر سوال ببرد، مرا به عنوان برده خود ادعا کند یا به من توهین کند. تاکسی میگیرم - در کنار سفیدپوستان مینشینم - به هتل میرسم - از همان در وارد میشوم - به همان سالن هدایت میشوم - پشت همان میز غذا میخورم - و هیچکس آزرده نمیشود... میبینم که در هر قدم با مهربانی و احترامی که به سفیدپوستان میشود، با من رفتار میشود. وقتی به کلیسا میروم، با بینیهای بالا گرفته و لبهای پر از تحقیر مواجه نمیشوم که به من بگویند: «ما اینجا کاکاسیاهها را راه نمیدهیم!» او همچنین با ناسیونالیست ایرلندی، دنیل اوکانل، ملاقات کرد و با او دوست شد که الهامبخش بزرگی برای او بود.
بنای یادبود بتهوون در بن در اوت ۱۸۴۵، به افتخار هفتاد و پنجمین سالگرد تولد او رونمایی شد. این اولین مجسمه یک آهنگساز بود که در آلمان ساخته شد و جشنواره موسیقی که همراه با رونمایی برگزار شد، انگیزهای برای ساخت بسیار شتابزده «بتهوونهاله» اصلی در بن بود (که با اصرار فرانتس لیست، در کمتر از یک ماه طراحی و ساخته شد).
دوستان و مربیان داگلاس میترسیدند که این شهرت توجه مالک سابقش، هیو آلد، را جلب کند که ممکن بود سعی کند «دارایی» خود را پس بگیرد. آنها داگلاس را تشویق کردند که به ایرلند سفر کند، همانطور که بسیاری از بردگان سابق انجام داده بودند. داگلاس در ۱۶ اوت ۱۸۴۵ با کشتی کامبریا به مقصد لیورپول، انگلستان حرکت کرد. او در زمانی که قحطی سیبزمینی ایرلند آغاز شده بود، در ایرلند سفر کرد. احساس آزادی از تبعیض نژادی آمریکایی، داگلاس را شگفتزده کرد: یازده روز و نیم گذشته است و من سه هزار مایل از اعماق خطرناک دریا را طی کردهام. به جای یک دولت دموکراتیک، من تحت یک دولت سلطنتی هستم. به جای آسمان آبی و درخشان آمریکا، من با مه خاکستری و ملایم جزیره زمرد [ایرلند] پوشیده شدهام. نفس میکشم و ببین! کالا [برده] به یک انسان تبدیل میشود. بیهوده به اطراف نگاه میکنم تا کسی را بیابم که انسانیت برابر مرا زیر سوال ببرد، مرا به عنوان برده خود ادعا کند یا به من توهین کند. تاکسی میگیرم - در کنار سفیدپوستان مینشینم - به هتل میرسم - از همان در وارد میشوم - به همان سالن هدایت میشوم - پشت همان میز غذا میخورم - و هیچکس آزرده نمیشود... میبینم که در هر قدم با مهربانی و احترامی که به سفیدپوستان میشود، با من رفتار میشود. وقتی به کلیسا میروم، با بینیهای بالا گرفته و لبهای پر از تحقیر مواجه نمیشوم که به من بگویند: «ما اینجا کاکاسیاهها را راه نمیدهیم!» او همچنین با ناسیونالیست ایرلندی، دنیل اوکانل، ملاقات کرد و با او دوست شد که الهامبخش بزرگی برای او بود.
