در اوت ۱۹۹۰، یک همهپرسی تکقومی به رسمیت شناخته نشده در مناطقی با جمعیت قابل توجه صرب که بعداً به عنوان جمهوری صرب کراینا (RSK) (هممرز با غرب بوسنی و هرزگوین) شناخته شد، در مورد مسئله «حاکمیت و خودمختاری» صربها در کرواسی برگزار شد.
در ۲ اوت ۱۹۹۰، ارتش عراق به کویت حمله کرد و آن را اشغال کرد که با محکومیت بینالمللی مواجه شد و تحریمهای اقتصادی فوری توسط اعضای شورای امنیت سازمان ملل علیه عراق به همراه داشت. به همراه مارگارت تاچر، نخستوزیر بریتانیا، که یک دهه قبل در برابر تهاجم آرژانتین به جزایر فالکلند مقاومت کرده بود، جورج اچ. دابلیو. بوش، رئیسجمهور آمریکا، نیروهای ایالات متحده را به عربستان سعودی اعزام کرد و از کشورهای دیگر خواست تا نیروهای خود را به منطقه بفرستند.
نتیجه مذاکرات جده، تقاضای عراق برای ۱۰ میلیارد دلار برای جبران درآمدهای از دست رفته از رملیه بود؛ کویت ۵۰۰ میلیون دلار پیشنهاد داد. واکنش عراق بلافاصله دستور تهاجم بود که در ۲ اوت ۱۹۹۰ با بمباران پایتخت کویت، شهر کویت، آغاز شد.
در ۳ اوت ۱۹۹۰، اتحادیه عرب قطعنامه خود را تصویب کرد که خواستار حل مناقشه از درون اتحادیه بود و نسبت به مداخله خارجی هشدار داد. عراق و لیبی تنها دو کشور عضو اتحادیه عرب بودند که با قطعنامه خروج عراق از کویت مخالفت کردند؛ سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) نیز با آن مخالفت کرد.
در ۶ اوت، قطعنامه ۶۶۱ تحریمهای اقتصادی را علیه عراق اعمال کرد. قطعنامه ۶۶۵ بلافاصله پس از آن صادر شد که محاصره دریایی را برای اجرای تحریمها مجاز میکرد. این قطعنامه بیان میداشت که «استفاده از اقدامات متناسب با شرایط خاص در صورت لزوم ... برای متوقف کردن کلیه حمل و نقل دریایی ورودی و خروجی به منظور بازرسی و تأیید محمولهها و مقاصد آنها و اطمینان از اجرای دقیق قطعنامه ۶۶۱» ضروری است.
به دلیل ترس از اینکه ارتش عراق ممکن است به عربستان سعودی حمله کند، جورج اچ. دابلیو. بوش، رئیسجمهور آمریکا، به سرعت اعلام کرد که ایالات متحده یک مأموریت «کاملاً دفاعی» را برای جلوگیری از حمله عراق به عربستان سعودی با نام رمز «عملیات سپر صحرا» آغاز خواهد کرد. این عملیات در ۷ اوت ۱۹۹۰ آغاز شد، زمانی که نیروهای آمریکایی به درخواست پادشاه عربستان، ملک فهد، که پیشتر خواستار کمک نظامی آمریکا شده بود، به این کشور اعزام شدند.
نیروی دریایی ایالات متحده دو گروه نبرد دریایی متشکل از ناوهای هواپیمابر «یواساس دوایت دی. آیزنهاور» و «یواساس ایندیپندنس» را به خلیج فارس اعزام کرد که تا ۸ اوت آماده عملیات بودند.
امیر (جابر الاحمد الجابر الصباح) و وزرای کلیدی توانستند از کشور خارج شده و برای پناهندگی به سمت جنوب و بزرگراه عربستان سعودی حرکت کنند. نیروهای زمینی عراق کنترل خود را بر شهر کویت تثبیت کردند و سپس به سمت جنوب حرکت کرده و در امتداد مرز عربستان مستقر شدند. پس از پیروزی قاطع عراق، صدام ابتدا یک رژیم دستنشانده به نام «دولت موقت کویت آزاد» را تشکیل داد و سپس در ۸ اوت، پسرعموی خود علی حسن المجید را به عنوان فرماندار کویت منصوب کرد.
در ۸ اوت ۱۹۹۰، چندین اصلاحیه در قانون اساسی جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی (SFRY) تصویب شد که امکان ایجاد یک سیستم انتخاباتی چندحزبی را فراهم میکرد.
در ۱۲ اوت ۱۹۹۰، صدام «پیشنهاد کرد که تمام موارد اشغال و مواردی که در منطقه به عنوان اشغال توصیف شدهاند، به طور همزمان حل و فصل شوند». به طور مشخص، او خواستار خروج اسرائیل از سرزمینهای اشغالی در فلسطین، سوریه و لبنان، خروج سوریه از لبنان، و «خروج متقابل عراق و ایران و ترتیباتی برای وضعیت کویت» شد.
در ۲۳ اوت، صدام در تلویزیون دولتی به همراه گروگانهای غربی که از دادن ویزای خروج به آنها خودداری کرده بود، ظاهر شد. در این ویدئو، او از یک پسر جوان بریتانیایی به نام استوارت لاکوود میپرسد که آیا شیرش را میخورد یا نه، و سپس از طریق مترجم خود میگوید: «امیدواریم حضور شما به عنوان مهمان در اینجا خیلی طولانی نباشد. حضور شما در اینجا و در مکانهای دیگر، برای جلوگیری از بلای جنگ است».
در اوت ۱۹۹۰، یک همهپرسی تکقومی به رسمیت شناخته نشده در مناطقی با جمعیت قابل توجه صرب که بعداً به عنوان جمهوری صرب کراینا (RSK) (هممرز با غرب بوسنی و هرزگوین) شناخته شد، در مورد مسئله «حاکمیت و خودمختاری» صربها در کرواسی برگزار شد.
در ۲ اوت ۱۹۹۰، ارتش عراق به کویت حمله کرد و آن را اشغال کرد که با محکومیت بینالمللی مواجه شد و تحریمهای اقتصادی فوری توسط اعضای شورای امنیت سازمان ملل علیه عراق به همراه داشت. به همراه مارگارت تاچر، نخستوزیر بریتانیا، که یک دهه قبل در برابر تهاجم آرژانتین به جزایر فالکلند مقاومت کرده بود، جورج اچ. دابلیو. بوش، رئیسجمهور آمریکا، نیروهای ایالات متحده را به عربستان سعودی اعزام کرد و از کشورهای دیگر خواست تا نیروهای خود را به منطقه بفرستند.
نتیجه مذاکرات جده، تقاضای عراق برای ۱۰ میلیارد دلار برای جبران درآمدهای از دست رفته از رملیه بود؛ کویت ۵۰۰ میلیون دلار پیشنهاد داد. واکنش عراق بلافاصله دستور تهاجم بود که در ۲ اوت ۱۹۹۰ با بمباران پایتخت کویت، شهر کویت، آغاز شد.
در ۳ اوت ۱۹۹۰، اتحادیه عرب قطعنامه خود را تصویب کرد که خواستار حل مناقشه از درون اتحادیه بود و نسبت به مداخله خارجی هشدار داد. عراق و لیبی تنها دو کشور عضو اتحادیه عرب بودند که با قطعنامه خروج عراق از کویت مخالفت کردند؛ سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) نیز با آن مخالفت کرد.
در ۶ اوت، قطعنامه ۶۶۱ تحریمهای اقتصادی را علیه عراق اعمال کرد. قطعنامه ۶۶۵ بلافاصله پس از آن صادر شد که محاصره دریایی را برای اجرای تحریمها مجاز میکرد. این قطعنامه بیان میداشت که «استفاده از اقدامات متناسب با شرایط خاص در صورت لزوم ... برای متوقف کردن کلیه حمل و نقل دریایی ورودی و خروجی به منظور بازرسی و تأیید محمولهها و مقاصد آنها و اطمینان از اجرای دقیق قطعنامه ۶۶۱» ضروری است.
به دلیل ترس از اینکه ارتش عراق ممکن است به عربستان سعودی حمله کند، جورج اچ. دابلیو. بوش، رئیسجمهور آمریکا، به سرعت اعلام کرد که ایالات متحده یک مأموریت «کاملاً دفاعی» را برای جلوگیری از حمله عراق به عربستان سعودی با نام رمز «عملیات سپر صحرا» آغاز خواهد کرد. این عملیات در ۷ اوت ۱۹۹۰ آغاز شد، زمانی که نیروهای آمریکایی به درخواست پادشاه عربستان، ملک فهد، که پیشتر خواستار کمک نظامی آمریکا شده بود، به این کشور اعزام شدند.
نیروی دریایی ایالات متحده دو گروه نبرد دریایی متشکل از ناوهای هواپیمابر «یواساس دوایت دی. آیزنهاور» و «یواساس ایندیپندنس» را به خلیج فارس اعزام کرد که تا ۸ اوت آماده عملیات بودند.
امیر (جابر الاحمد الجابر الصباح) و وزرای کلیدی توانستند از کشور خارج شده و برای پناهندگی به سمت جنوب و بزرگراه عربستان سعودی حرکت کنند. نیروهای زمینی عراق کنترل خود را بر شهر کویت تثبیت کردند و سپس به سمت جنوب حرکت کرده و در امتداد مرز عربستان مستقر شدند. پس از پیروزی قاطع عراق، صدام ابتدا یک رژیم دستنشانده به نام «دولت موقت کویت آزاد» را تشکیل داد و سپس در ۸ اوت، پسرعموی خود علی حسن المجید را به عنوان فرماندار کویت منصوب کرد.
در ۸ اوت ۱۹۹۰، چندین اصلاحیه در قانون اساسی جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی (SFRY) تصویب شد که امکان ایجاد یک سیستم انتخاباتی چندحزبی را فراهم میکرد.
در ۱۲ اوت ۱۹۹۰، صدام «پیشنهاد کرد که تمام موارد اشغال و مواردی که در منطقه به عنوان اشغال توصیف شدهاند، به طور همزمان حل و فصل شوند». به طور مشخص، او خواستار خروج اسرائیل از سرزمینهای اشغالی در فلسطین، سوریه و لبنان، خروج سوریه از لبنان، و «خروج متقابل عراق و ایران و ترتیباتی برای وضعیت کویت» شد.
در ۲۳ اوت، صدام در تلویزیون دولتی به همراه گروگانهای غربی که از دادن ویزای خروج به آنها خودداری کرده بود، ظاهر شد. در این ویدئو، او از یک پسر جوان بریتانیایی به نام استوارت لاکوود میپرسد که آیا شیرش را میخورد یا نه، و سپس از طریق مترجم خود میگوید: «امیدواریم حضور شما به عنوان مهمان در اینجا خیلی طولانی نباشد. حضور شما در اینجا و در مکانهای دیگر، برای جلوگیری از بلای جنگ است».
