بررسی بهیادماندنیترین رویدادها January 1919 م.
پس از پایان جنگ جهانی اول، رئیسجمهور وودرو ویلسون قصد خود را برای ارائه یک طرح ۱۴ مادهای برای صلح جهانی در کنفرانس صلح پاریس اعلام کرد. گاروی به همراه تعدادی از آمریکاییهای آفریقاییتبار، «اتحادیه بینالمللی برای مردم تیرهپوست» را تشکیل داد؛ گروهی که به دنبال لابیگری با ویلسون و کنفرانس بود تا احترام بیشتری به خواستههای رنگینپوستان بگذارند؛ با این حال، نمایندگان آنها نتوانستند مدارک سفر را دریافت کنند.
در ژانویه ۱۹۱۹، لوید جورج چرچیل را به عنوان وزیر جنگ و وزیر هوانوردی به وزارت جنگ منتقل کرد.
در شب ۵ ژانویه ۱۹۱۹، روزولت دچار مشکلات تنفسی شد. پس از دریافت درمان از پزشک خود، دکتر جورج دابلیو. فالر، احساس بهتری کرد و به رختخواب رفت. آخرین کلمات روزولت خطاب به خدمتکار خانوادگیشان، جیمز آموس، این بود: «لطفاً آن چراغ را خاموش کن، جیمز.» بین ساعت ۴:۰۰ تا ۴:۱۵ صبح روز بعد، روزولت در خواب در ساگامور هیل درگذشت؛ علت مرگ جدا شدن لخته خون از یکی از سیاهرگها و حرکت آن به سمت ریههایش بود.
در ماه ژانویه، اتحادیه اسپارتاکوس و دیگر گروهها در خیابانهای برلین تلاشهای مسلحانه بیشتری برای برقراری کمونیسم انجام دادند که به قیام اسپارتاکیستها معروف شد.
در پنج روز اول ژانویه، در سانفرانسیسکو، ۱۸۰۰ مورد آنفولانزا و ۱۰۱ مرگ گزارش شد.
موج سوم آنفولانزا در زمستان و بهار ۱۹۱۹ رخ داد و تعداد بیشتری را کشت. موج سوم در اواخر بهار فروکش کرد.
در طول کنفرانس صلح پاریس، هیئت ارمنی برآوردی از ۳.۷ میلیارد دلار (حدود ۵۳ میلیارد دلار امروز) خسارات مادی که صرفاً متعلق به کلیسای ارمنی بود، ارائه کرد.
کوچکترین برادر ادوارد، شاهزاده جان، در ۱۸ ژانویه ۱۹۱۹ در سن ۱۳ سالگی پس از یک حمله صرع شدید درگذشت. ادوارد که ۱۱ سال از جان بزرگتر بود و به سختی او را میشناخت، مرگ او را «چیزی بیش از یک مزاحمت تاسفبار» نمیدانست.
کنفرانس صلح پاریس نشست متفقین پس از پایان جنگ جهانی اول برای تعیین شرایط صلح برای قدرتهای مرکزی شکستخورده بود. این کنفرانس به طور رسمی در ۱۸ ژانویه ۱۹۱۹ افتتاح شد. پنج معاهده صلح عمده در کنفرانس صلح پاریس تهیه شد: - معاهده ورسای (۲۸ ژوئن ۱۹۱۹) - معاهده سن-ژرمن (۱۰ سپتامبر ۱۹۱۹) - معاهده نویی (۲۷ نوامبر ۱۹۱۹) - معاهده تریانون (۴ ژوئن ۱۹۲۰) - معاهده سور (۱۰ اوت ۱۹۲۰)، که متعاقباً توسط معاهده لوزان (۲۴ ژوئیه ۱۹۲۳) اصلاح شد.
دو ماه بعد، متفقین با آلمان و اتریش-مجارستان در ورسای دیدار کردند تا شرایط رسمی صلح را تدوین کنند.
اگرچه در ابتدای سال ۱۹۱۹ مشخص نبود که آیا دِیل قصد دارد از طریق نظامی به استقلال برسد یا خیر، و در بیانیه سال ۱۹۱۸ شین فین نیز تهدید صریحی به جنگ نشده بود، اما حادثهای در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۹، همان روزی که اولین دِیل تشکیل شد، رخ داد. کمین سولوهدبگ در شهرستان تیپراری توسط شان تریسی، سیماس رابینسون، شان هوگان و دن برین با ابتکار عمل خودشان هدایت شد.
شین فین ۹۱ درصد کرسیهای خارج از اولستر را با ۴۶.۹ درصد آرا به دست آورد، اما در اولستر که اتحادیهگرایان اکثریت را داشتند، در اقلیت بود. شین فین متعهد شد که در پارلمان بریتانیا در وستمینستر شرکت نکند، بلکه یک پارلمان ایرلندی تشکیل دهد. این پارلمان که به «اولین دِیل» معروف شد و وزارت آن که «ایرِخت» نام داشت و تنها از اعضای شین فین تشکیل شده بود، در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۹ در «منشن هاوس» تشکیل جلسه داد.
در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۹، آنها یک دولت جداطلب (دِیل ایرن) تشکیل دادند و استقلال ایرلند را اعلام کردند.
تا ۲۲ ژانویه ۱۹۱۹، ارتش رومانی تمام قلمرو تا رود ماروش را تحت کنترل داشت. لشکرهای هفتم و اول پراکنده بودند، بنابراین لشکر دوم به ناگیسبن (سیبیو) و لشکر ششم به براشو فرستاده شدند. دو لشکر پیادهنظام جدید، شانزدهم و هجدهم، از سربازان رومانیایی که قبلاً در ارتش اتریش-مجارستان بسیج شده بودند، تشکیل شد. یک فرماندهی واحد برای ارتش رومانی در ترانسیلوانیا ایجاد شد.
شرکتکنندگان در کنفرانس صلح پاریس توافق کردند که صلح دائمی را پس از جنگ جهانی اول حفظ کنند و با تشکیل جامعه ملل که توسط رئیسجمهور ویلسون در ۲۵ ژانویه ۱۹۱۹ درخواست شده بود، موافقت کردند.
از ژانویه ۱۹۱۹ تا مارس ۱۹۱۹، آلمان از پذیرش خواستههای متفقین مبنی بر تحویل کشتیهای تجاری خود به بنادر متفقین برای انتقال مواد غذایی خودداری کرد. برخی از آلمانیها آتشبس را توقف موقت جنگ میدانستند و میدانستند که اگر درگیری دوباره آغاز شود، کشتیهایشان توقیف خواهد شد.
پس از پایان جنگ جهانی اول، رئیسجمهور وودرو ویلسون قصد خود را برای ارائه یک طرح ۱۴ مادهای برای صلح جهانی در کنفرانس صلح پاریس اعلام کرد. گاروی به همراه تعدادی از آمریکاییهای آفریقاییتبار، «اتحادیه بینالمللی برای مردم تیرهپوست» را تشکیل داد؛ گروهی که به دنبال لابیگری با ویلسون و کنفرانس بود تا احترام بیشتری به خواستههای رنگینپوستان بگذارند؛ با این حال، نمایندگان آنها نتوانستند مدارک سفر را دریافت کنند.
در ژانویه ۱۹۱۹، لوید جورج چرچیل را به عنوان وزیر جنگ و وزیر هوانوردی به وزارت جنگ منتقل کرد.
در شب ۵ ژانویه ۱۹۱۹، روزولت دچار مشکلات تنفسی شد. پس از دریافت درمان از پزشک خود، دکتر جورج دابلیو. فالر، احساس بهتری کرد و به رختخواب رفت. آخرین کلمات روزولت خطاب به خدمتکار خانوادگیشان، جیمز آموس، این بود: «لطفاً آن چراغ را خاموش کن، جیمز.» بین ساعت ۴:۰۰ تا ۴:۱۵ صبح روز بعد، روزولت در خواب در ساگامور هیل درگذشت؛ علت مرگ جدا شدن لخته خون از یکی از سیاهرگها و حرکت آن به سمت ریههایش بود.
در ماه ژانویه، اتحادیه اسپارتاکوس و دیگر گروهها در خیابانهای برلین تلاشهای مسلحانه بیشتری برای برقراری کمونیسم انجام دادند که به قیام اسپارتاکیستها معروف شد.
در پنج روز اول ژانویه، در سانفرانسیسکو، ۱۸۰۰ مورد آنفولانزا و ۱۰۱ مرگ گزارش شد.
موج سوم آنفولانزا در زمستان و بهار ۱۹۱۹ رخ داد و تعداد بیشتری را کشت. موج سوم در اواخر بهار فروکش کرد.
در طول کنفرانس صلح پاریس، هیئت ارمنی برآوردی از ۳.۷ میلیارد دلار (حدود ۵۳ میلیارد دلار امروز) خسارات مادی که صرفاً متعلق به کلیسای ارمنی بود، ارائه کرد.
کوچکترین برادر ادوارد، شاهزاده جان، در ۱۸ ژانویه ۱۹۱۹ در سن ۱۳ سالگی پس از یک حمله صرع شدید درگذشت. ادوارد که ۱۱ سال از جان بزرگتر بود و به سختی او را میشناخت، مرگ او را «چیزی بیش از یک مزاحمت تاسفبار» نمیدانست.
کنفرانس صلح پاریس نشست متفقین پس از پایان جنگ جهانی اول برای تعیین شرایط صلح برای قدرتهای مرکزی شکستخورده بود. این کنفرانس به طور رسمی در ۱۸ ژانویه ۱۹۱۹ افتتاح شد. پنج معاهده صلح عمده در کنفرانس صلح پاریس تهیه شد: - معاهده ورسای (۲۸ ژوئن ۱۹۱۹) - معاهده سن-ژرمن (۱۰ سپتامبر ۱۹۱۹) - معاهده نویی (۲۷ نوامبر ۱۹۱۹) - معاهده تریانون (۴ ژوئن ۱۹۲۰) - معاهده سور (۱۰ اوت ۱۹۲۰)، که متعاقباً توسط معاهده لوزان (۲۴ ژوئیه ۱۹۲۳) اصلاح شد.
دو ماه بعد، متفقین با آلمان و اتریش-مجارستان در ورسای دیدار کردند تا شرایط رسمی صلح را تدوین کنند.
اگرچه در ابتدای سال ۱۹۱۹ مشخص نبود که آیا دِیل قصد دارد از طریق نظامی به استقلال برسد یا خیر، و در بیانیه سال ۱۹۱۸ شین فین نیز تهدید صریحی به جنگ نشده بود، اما حادثهای در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۹، همان روزی که اولین دِیل تشکیل شد، رخ داد. کمین سولوهدبگ در شهرستان تیپراری توسط شان تریسی، سیماس رابینسون، شان هوگان و دن برین با ابتکار عمل خودشان هدایت شد.
شین فین ۹۱ درصد کرسیهای خارج از اولستر را با ۴۶.۹ درصد آرا به دست آورد، اما در اولستر که اتحادیهگرایان اکثریت را داشتند، در اقلیت بود. شین فین متعهد شد که در پارلمان بریتانیا در وستمینستر شرکت نکند، بلکه یک پارلمان ایرلندی تشکیل دهد. این پارلمان که به «اولین دِیل» معروف شد و وزارت آن که «ایرِخت» نام داشت و تنها از اعضای شین فین تشکیل شده بود، در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۹ در «منشن هاوس» تشکیل جلسه داد.
در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۹، آنها یک دولت جداطلب (دِیل ایرن) تشکیل دادند و استقلال ایرلند را اعلام کردند.
تا ۲۲ ژانویه ۱۹۱۹، ارتش رومانی تمام قلمرو تا رود ماروش را تحت کنترل داشت. لشکرهای هفتم و اول پراکنده بودند، بنابراین لشکر دوم به ناگیسبن (سیبیو) و لشکر ششم به براشو فرستاده شدند. دو لشکر پیادهنظام جدید، شانزدهم و هجدهم، از سربازان رومانیایی که قبلاً در ارتش اتریش-مجارستان بسیج شده بودند، تشکیل شد. یک فرماندهی واحد برای ارتش رومانی در ترانسیلوانیا ایجاد شد.
شرکتکنندگان در کنفرانس صلح پاریس توافق کردند که صلح دائمی را پس از جنگ جهانی اول حفظ کنند و با تشکیل جامعه ملل که توسط رئیسجمهور ویلسون در ۲۵ ژانویه ۱۹۱۹ درخواست شده بود، موافقت کردند.
از ژانویه ۱۹۱۹ تا مارس ۱۹۱۹، آلمان از پذیرش خواستههای متفقین مبنی بر تحویل کشتیهای تجاری خود به بنادر متفقین برای انتقال مواد غذایی خودداری کرد. برخی از آلمانیها آتشبس را توقف موقت جنگ میدانستند و میدانستند که اگر درگیری دوباره آغاز شود، کشتیهایشان توقیف خواهد شد.
