چه اتفاقی افتاد؟ January 1945 م

در ژانویه ۱۹۴۵، قطاری حامل ۲۵۰ یهودی که به عنوان کارگر در معدنی در گولشاو لهستان پذیرفته نشده بودند، به برونلیتس رسیدند. واگن‌های باری هنگام رسیدن یخ زده بودند و امیلی شیندلر منتظر ماند تا مهندسی از کارخانه با استفاده از هویه واگن‌ها را باز کند. دوازده نفر در واگن‌ها جان باخته بودند و بقیه آنقدر بیمار و ضعیف بودند که نمی‌توانستند کار کنند. امیلی بازماندگان را به کارخانه برد و تا پایان جنگ در یک بیمارستان موقت از آن‌ها مراقبت کرد. شیندلر همچنان به رشوه دادن به مقامات اس‌اس ادامه داد تا با نزدیک شدن ارتش سرخ، از کشتار کارگرانش جلوگیری کند.

با پیشروی نیروهای مسلح شوروی، اس‌اس اردوگاه‌های شرق لهستان را تعطیل کرد و تلاش نمود تا آنچه رخ داده بود را پنهان کند. اتاق‌های گاز برچیده شدند، کوره‌های آدم‌سوزی با دینامیت منفجر شدند و گورهای دسته‌جمعی نبش قبر شده و اجساد سوزانده شدند. از ژانویه تا آوریل ۱۹۴۵، اس‌اس زندانیان را در «راهپیمایی‌های مرگ» به سمت غرب و به سوی اردوگاه‌هایی در آلمان و اتریش فرستاد.

در ۱ ژانویه ۱۹۴۵، هیتلر و ژنرال‌هایش «عملیات باد شمال» را آغاز کردند. هدف این بود که خطوط ارتش هفتم آمریکا و ارتش اول فرانسه شکسته شود تا از حمله جنوبی در نبرد آردن، که آخرین حمله بزرگ آلمان در جنگ بود، پشتیبانی شود. پس از دستاوردهای اولیه محدود توسط آلمانی‌ها، آمریکایی‌ها این حمله را متوقف کردند. تا ۲۵ ژانویه، عملیات باد شمال رسماً پایان یافت.

هیتلر در ۱۶ ژانویه ۱۹۴۵ ستاد فرماندهی خود را به پیشوابانکر («پناهگاه پیشوا») در برلین منتقل کرد، جایی که او (به همراه بورمان، منشی‌اش الزه کروگر و دیگران) تا پایان آوریل در آنجا ماند.

در شب ۱۷ ژانویه ۱۹۴۵، آلمانی‌ها از شهر گریختند و دانشجویان حوزه علمیه ویران‌شده را بازپس گرفتند. وویتیوا و یک طلبه دیگر داوطلب شدند تا توده‌های مدفوع یخ‌زده را از توالت‌ها پاکسازی کنند. وویتیوا همچنین به یک دختر پناهنده یهودی ۱۴ ساله به نام ادیث زیرر که از اردوگاه کار اجباری نازی‌ها در چستوهووا فرار کرده بود، کمک کرد.

نامزدی ترومن «دومین سازش میزوری» نامیده شد و با استقبال خوبی مواجه شد. بلیط انتخاباتی روزولت-ترومن در انتخابات به پیروزی ۴۳۲ در برابر ۹۹ رای الکترال دست یافت و بلیط جمهوری‌خواهان شامل فرماندار توماس ای. دیویی از نیویورک و معاونش فرماندار جان بریکر از اوهایو را شکست داد. ترومن در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۵ به عنوان معاون رئیس‌جمهور سوگند یاد کرد.

Thomas E. Dewey ImageJohn Bricker Image

ادامه در داستان‌گو

گوبلز در ۲۱ ژانویه در دفتر خاطرات خود نوشت که میلیون‌ها آلمانی در حال فرار به سمت غرب هستند.

در سال ۱۹۴۴، اروین، پسر پلانک، به دنبال تلاش برای ترور هیتلر در توطئه ۲۰ ژوئیه توسط گشتاپو دستگیر شد. او در اکتبر ۱۹۴۴ توسط دادگاه خلق محاکمه و به اعدام محکوم شد. اروین در ژانویه ۱۹۴۵ در زندان پلوتزنسه برلین به دار آویخته شد. مرگ پسرش بخش بزرگی از میل به زندگی را در پلانک از بین برد.

در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۵، با وجود عدم تجربه نظامی هیملر، هیتلر او را به عنوان فرمانده گروه ارتش ویستولا (Heeresgruppe Weichsel) که با عجله تشکیل شده بود، منصوب کرد تا جلوی حمله ویستولا-اودر ارتش سرخ شوروی به پومرانی را بگیرد. هیملر مرکز فرماندهی خود را در اشنایدمول (Schneidemühl) مستقر کرد و از قطار ویژه خود، «زوندرزوگ اشتایرمارک» (Sonderzug Steiermark)، به عنوان مقر فرماندهی استفاده کرد.

در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۵، ۵۸,۰۰۰ زندانی آشویتس در یک راهپیمایی مرگ به سمت غرب فرستاده شدند؛ هنگامی که اردوگاه در ۲۷ ژانویه توسط شوروی آزاد شد، آن‌ها تنها ۷,۰۰۰ زندانی را در سه اردوگاه اصلی و ۵۰۰ نفر را در اردوگاه‌های فرعی یافتند.

او و ماگدا ممکن است در یک جلسه طولانی در شب ۲۷ ژانویه درباره خودکشی و سرنوشت فرزندان خردسالشان بحث کرده باشند.

از ۳۰ ژانویه تا ۲ فوریه ۱۹۴۵، چرچیل و روزولت برای کنفرانس مالت خود دیدار کردند.

Franklin D. Roosevelt and Winston Churchill at the Malta Conference

ادامه در داستان‌گو

در ژانویه ۱۹۴۵، قطاری حامل ۲۵۰ یهودی که به عنوان کارگر در معدنی در گولشاو لهستان پذیرفته نشده بودند، به برونلیتس رسیدند. واگن‌های باری هنگام رسیدن یخ زده بودند و امیلی شیندلر منتظر ماند تا مهندسی از کارخانه با استفاده از هویه واگن‌ها را باز کند. دوازده نفر در واگن‌ها جان باخته بودند و بقیه آنقدر بیمار و ضعیف بودند که نمی‌توانستند کار کنند. امیلی بازماندگان را به کارخانه برد و تا پایان جنگ در یک بیمارستان موقت از آن‌ها مراقبت کرد. شیندلر همچنان به رشوه دادن به مقامات اس‌اس ادامه داد تا با نزدیک شدن ارتش سرخ، از کشتار کارگرانش جلوگیری کند.

با پیشروی نیروهای مسلح شوروی، اس‌اس اردوگاه‌های شرق لهستان را تعطیل کرد و تلاش نمود تا آنچه رخ داده بود را پنهان کند. اتاق‌های گاز برچیده شدند، کوره‌های آدم‌سوزی با دینامیت منفجر شدند و گورهای دسته‌جمعی نبش قبر شده و اجساد سوزانده شدند. از ژانویه تا آوریل ۱۹۴۵، اس‌اس زندانیان را در «راهپیمایی‌های مرگ» به سمت غرب و به سوی اردوگاه‌هایی در آلمان و اتریش فرستاد.

در ۱ ژانویه ۱۹۴۵، هیتلر و ژنرال‌هایش «عملیات باد شمال» را آغاز کردند. هدف این بود که خطوط ارتش هفتم آمریکا و ارتش اول فرانسه شکسته شود تا از حمله جنوبی در نبرد آردن، که آخرین حمله بزرگ آلمان در جنگ بود، پشتیبانی شود. پس از دستاوردهای اولیه محدود توسط آلمانی‌ها، آمریکایی‌ها این حمله را متوقف کردند. تا ۲۵ ژانویه، عملیات باد شمال رسماً پایان یافت.

هیتلر در ۱۶ ژانویه ۱۹۴۵ ستاد فرماندهی خود را به پیشوابانکر («پناهگاه پیشوا») در برلین منتقل کرد، جایی که او (به همراه بورمان، منشی‌اش الزه کروگر و دیگران) تا پایان آوریل در آنجا ماند.

در شب ۱۷ ژانویه ۱۹۴۵، آلمانی‌ها از شهر گریختند و دانشجویان حوزه علمیه ویران‌شده را بازپس گرفتند. وویتیوا و یک طلبه دیگر داوطلب شدند تا توده‌های مدفوع یخ‌زده را از توالت‌ها پاکسازی کنند. وویتیوا همچنین به یک دختر پناهنده یهودی ۱۴ ساله به نام ادیث زیرر که از اردوگاه کار اجباری نازی‌ها در چستوهووا فرار کرده بود، کمک کرد.

نامزدی ترومن «دومین سازش میزوری» نامیده شد و با استقبال خوبی مواجه شد. بلیط انتخاباتی روزولت-ترومن در انتخابات به پیروزی ۴۳۲ در برابر ۹۹ رای الکترال دست یافت و بلیط جمهوری‌خواهان شامل فرماندار توماس ای. دیویی از نیویورک و معاونش فرماندار جان بریکر از اوهایو را شکست داد. ترومن در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۵ به عنوان معاون رئیس‌جمهور سوگند یاد کرد.

Thomas E. Dewey ImageJohn Bricker Image

ادامه در داستان‌گو

گوبلز در ۲۱ ژانویه در دفتر خاطرات خود نوشت که میلیون‌ها آلمانی در حال فرار به سمت غرب هستند.

در سال ۱۹۴۴، اروین، پسر پلانک، به دنبال تلاش برای ترور هیتلر در توطئه ۲۰ ژوئیه توسط گشتاپو دستگیر شد. او در اکتبر ۱۹۴۴ توسط دادگاه خلق محاکمه و به اعدام محکوم شد. اروین در ژانویه ۱۹۴۵ در زندان پلوتزنسه برلین به دار آویخته شد. مرگ پسرش بخش بزرگی از میل به زندگی را در پلانک از بین برد.

در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۵، با وجود عدم تجربه نظامی هیملر، هیتلر او را به عنوان فرمانده گروه ارتش ویستولا (Heeresgruppe Weichsel) که با عجله تشکیل شده بود، منصوب کرد تا جلوی حمله ویستولا-اودر ارتش سرخ شوروی به پومرانی را بگیرد. هیملر مرکز فرماندهی خود را در اشنایدمول (Schneidemühl) مستقر کرد و از قطار ویژه خود، «زوندرزوگ اشتایرمارک» (Sonderzug Steiermark)، به عنوان مقر فرماندهی استفاده کرد.

در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۵، ۵۸,۰۰۰ زندانی آشویتس در یک راهپیمایی مرگ به سمت غرب فرستاده شدند؛ هنگامی که اردوگاه در ۲۷ ژانویه توسط شوروی آزاد شد، آن‌ها تنها ۷,۰۰۰ زندانی را در سه اردوگاه اصلی و ۵۰۰ نفر را در اردوگاه‌های فرعی یافتند.

او و ماگدا ممکن است در یک جلسه طولانی در شب ۲۷ ژانویه درباره خودکشی و سرنوشت فرزندان خردسالشان بحث کرده باشند.

از ۳۰ ژانویه تا ۲ فوریه ۱۹۴۵، چرچیل و روزولت برای کنفرانس مالت خود دیدار کردند.

Franklin D. Roosevelt and Winston Churchill at the Malta Conference

ادامه در داستان‌گو