برونلیتس
با نزدیک شدن ارتش سرخ در ژوئیه ۱۹۴۴، اساس شروع به تعطیلی اردوگاههای کار اجباری در شرق و تخلیه زندانیان باقیمانده به سمت غرب به سمت آشویتس و اردوگاه کار اجباری گروس-روزن کرد. منشی شخصی گوت، میتک پمپر، شیندلر را از برنامههای نازیها برای تعطیلی تمام کارخانههایی که مستقیماً در تلاشهای جنگی نقش نداشتند، از جمله کارخانه ظروف لعابی شیندلر، آگاه کرد. پمپر به شیندلر پیشنهاد داد که تولید از ظروف آشپزخانه به نارنجکهای ضدتانک تغییر یابد تا جان کارگران یهودی نجات یابد. شیندلر با استفاده از رشوه و قدرت متقاعدسازی خود، گوت و مقامات برلین را متقاعد کرد که به او اجازه دهند کارخانه و کارگرانش را به برونلیتس (به چکی: برننتس) در سودتنلند منتقل کند و بدین ترتیب آنها را از مرگ حتمی در اتاقهای گاز نجات دهد. پمپر با استفاده از نامهای ارائهشده توسط مارسل گلدبرگ، افسر پلیس گتوی یهودیان، فهرستی از ۱,۲۰۰ یهودی - ۱,۰۰۰ کارگر شیندلر و ۲۰۰ زندانی از کارخانه نساجی یولیوس مادریچ - را تهیه و تایپ کرد که در اکتبر ۱۹۴۴ به برونلیتس فرستاده شدند.