در ۱ ژوئن، لی پنگ گزارشی با عنوان «در باب ماهیت واقعی آشوب» منتشر کرد که بین تمام اعضای دفتر سیاسی توزیع شد. این گزارش با هدف متقاعد کردن دفتر سیاسی در مورد ضرورت و قانونی بودن پاکسازی میدان تیانآنمن، معترضان را تروریست و ضدانقلاب خواند. گزارش بیان میکرد که آشوب در حال گسترش است، دانشجویان هیچ برنامهای برای ترک میدان ندارند و در حال کسب حمایت مردمی هستند.
در ۲ ژوئن، جنبش شاهد افزایش اقدامات و اعتراضات بود که تصمیم حزب کمونیست چین (CPC) مبنی بر زمان اقدام را مستحکم کرد. اعتراضات زمانی شعلهور شد که روزنامهها مقالاتی منتشر کردند که از دانشجویان میخواست میدان تیانآنمن را ترک کرده و به جنبش پایان دهند. بسیاری از دانشجویان حاضر در میدان تمایلی به ترک آن نداشتند و از مقالات خشمگین بودند.
در ۲ ژوئن، دنگ شیائوپینگ و چندین تن از بزرگان حزب با سه عضو باقیمانده کمیته دائمی دفتر سیاسی، لی پنگ، چیائو شی و یائو ییلین، پس از برکناری ژائو زیانگ و هو چیلی دیدار کردند؛ اعضای کمیته توافق کردند که میدان را پاکسازی کنند تا «شورش متوقف و نظم به پایتخت بازگردد.» آنها همچنین توافق کردند که میدان باید تا حد امکان به صورت مسالمتآمیز پاکسازی شود، اما اگر معترضان همکاری نکردند، نیروها مجاز به استفاده از زور برای تکمیل کار بودند. در آن روز، روزنامههای دولتی گزارش دادند که نیروها در ده منطقه کلیدی شهر مستقر شدهاند.
در عصر ۲ ژوئن، گزارشهایی مبنی بر اینکه یک خودروی نظامی با چهار غیرنظامی برخورد کرده و سه نفر را کشته است، این ترس را برانگیخت که ارتش و پلیس در تلاش برای پیشروی به سمت میدان تیانآنمن هستند. رهبران دانشجویی دستورات اضطراری برای ایجاد موانع در تقاطعهای اصلی صادر کردند تا از ورود نیروها به مرکز شهر جلوگیری کنند.
سلامتی خمینی چندین سال پیش از مرگش رو به افول گذاشت. روحالله خمینی پس از گذراندن یازده روز در بیمارستان جماران، در ۳ ژوئن ۱۹۸۹، پس از تحمل پنج حمله قلبی تنها در ده روز، در سن ۸۶ سالگی و درست پیش از نیمهشب درگذشت.
در صبح ۳ ژوئن، دانشجویان و ساکنان، نیروهایی را با لباس شخصی در حال تلاش برای قاچاق سلاح به داخل شهر کشف کردند. دانشجویان سلاحها را ضبط کرده و به پلیس پکن تحویل دادند. دانشجویان در مقابل دروازه شینهوا در مجتمع رهبری ژونگنانهای دست به اعتراض زدند و پلیس از گاز اشکآور استفاده کرد. نیروهای غیرمسلح از تالار بزرگ خلق خارج شدند و به سرعت با جمعیت معترضان مواجه شدند. چندین معترض در جریان درگیری در خارج از تالار بزرگ خلق سعی کردند به نیروها آسیب برسانند و سربازان را مجبور به عقبنشینی کردند، اما این عقبنشینی تنها برای مدت کوتاهی بود.
در شامگاه ۳ ژوئن، تلویزیون دولتی به ساکنان هشدار داد که در خانههای خود بمانند، اما جمعیت مردم همانند دو هفته پیش، برای مسدود کردن مسیر ارتش به خیابانها آمدند. یگانهای ارتش آزادیبخش خلق (PLA) از هر سو به سمت پکن پیشروی کردند؛ ارتشهای ۳۸، ۶۳ و ۲۸ از غرب، سپاه ۱۵ هوابرد، ارتشهای ۲۰، ۲۶ و ۵۴ از جنوب، ارتش ۳۹ و لشکر ۱ زرهی از شرق و ارتشهای ۴۰ و ۶۴ از شمال.
در ساعت ۸:۳۰ شب، هلیکوپترهای ارتش بر فراز میدان ظاهر شدند و دانشجویان از پردیسهای دانشگاهی خواستند که نیروهای کمکی اعزام کنند.
در ساعت ۱۰ شب، مراسم تأسیس دانشگاه دموکراسی میدان تیانآنمن طبق برنامه در پای مجسمه الهه دموکراسی برگزار شد.
حدود ساعت ۱۰ شب، ارتش سی و هشتم در حالی که در خیابان چانگآن غربی به سمت مرکز شهر در حرکت بود، شروع به تیراندازی هوایی کرد. هدف اولیه آنها از این شلیکهای هشداردهنده، ترساندن و متفرق کردن جمعیت بزرگی بود که برای متوقف کردن پیشروی آنها گرد هم آمده بودند. این تلاش با شکست مواجه شد. اولین تلفات در غرب، در منطقه ووکهسونگ رخ داد، جایی که سونگ شیائومینگ، تکنسین ۳۲ ساله هوافضا، اولین قربانی تأیید شده آن شب بود. چند دقیقه بعد، هنگامی که کاروان در نهایت در جایی در شرق حلقه سوم با یک مانع بزرگ روبرو شد، آنها مستقیماً با تفنگهای خودکار به سمت معترضان آتش گشودند. جمعیت از اینکه ارتش از مهمات جنگی استفاده میکرد شوکه شده بودند و با پرتاب توهین و اشیاء واکنش نشان دادند. نیروها از گلولههای منور (انبساطی) استفاده کردند که استفاده از آنها در جنگ طبق قوانین بینالمللی ممنوع است، زیرا این گلولهها هنگام ورود به بدن منبسط شده و زخمهای بزرگتری ایجاد میکنند.
در ساعت ۱۰:۱۶ شب، بلندگوهای تحت کنترل دولت هشدار دادند که نیروها ممکن است برای اجرای حکومت نظامی «هر اقدامی» انجام دهند.
حدود ساعت ۱۰:۳۰ شب، پیشروی ارتش در موکسیدی، در حدود ۵ کیلومتری غرب میدان، برای مدت کوتاهی متوقف شد؛ جایی که اتوبوسهای برقی مفصلدار در عرض پل قرار داده شده و به آتش کشیده شدند. جمعیت ساکنان بلوکهای آپارتمانی اطراف تلاش کردند کاروان نظامی را محاصره کرده و پیشروی آن را متوقف کنند. ارتش سی و هشتم دوباره آتش گشود و تلفات سنگینی بر جای گذاشت.
تا ساعت ۱۰:۳۰ شب، اخبار خونریزی در غرب و جنوب شهر کمکم به میدان رسید، که اغلب توسط شاهدانی که غرق در خون بودند روایت میشد. در نیمهشب، بلندگوی دانشجویان خبر کشته شدن یک دانشجو در خیابان چانگآن غربی، نزدیک موزه نظامی را اعلام کرد و فضایی اندوهناک بر میدان حاکم شد. لی لو، معاون فرماندهی ستاد دانشجویان، از دانشجویان خواست تا برای دفاع از میدان از طریق روشهای غیرخشونتآمیز متحد بمانند.
حدود ساعت ۱۲:۱۵ بامداد، یک منور آسمان را روشن کرد و اولین خودروی زرهی نفربر از سمت غرب در میدان ظاهر شد.
در ساعت ۱۲:۳۰ بامداد، دو نفربر زرهی دیگر از سمت جنوب وارد شدند. دانشجویان تکههای بتن به سمت خودروها پرتاب کردند. یکی از نفربرها، شاید به دلیل گیر کردن میلههای فلزی در چرخهایش، از کار افتاد و تظاهرکنندگان آن را با پتوهای آغشته به بنزین پوشانده و به آتش کشیدند. گرمای شدید، سه سرنشین آن را مجبور به خروج کرد که بلافاصله توسط تظاهرکنندگان محاصره شدند. طبق گزارشها، نفربرها از روی چادرها عبور کرده بودند و بسیاری از جمعیت قصد داشتند سربازان را کتک بزنند. اما دانشجویان یک حلقه حفاظتی تشکیل دادند و آن سه نفر را تا ایستگاه امداد در کنار موزه تاریخ در ضلع شرقی میدان همراهی کردند.
حدود ساعت ۱:۳۰ بامداد، پیشقراولان ارتش سی و هشتم و چتربازان سپاه پانزدهم هوابرد به ترتیب به انتهای شمالی و جنوبی میدان رسیدند. آنها شروع به مسدود کردن میدان در برابر نیروهای کمکی دانشجویان و ساکنان کردند و تظاهرکنندگانی را که سعی داشتند وارد میدان شوند، کشتند. در همین حال، ارتشهای بیست و هفتم و شصت و پنجم از تالار بزرگ خلق در غرب و ارتش بیست و چهارم از پشت موزه تاریخ در شرق بیرون آمدند. دانشجویان باقیمانده که تعدادشان به چند هزار نفر میرسید، در بنای یادبود قهرمانان خلق در مرکز میدان کاملاً محاصره شدند.
ساعت ۲ بامداد، سربازان بر فراز سر دانشجویان در بنای یادبود تیراندازی کردند. دانشجویان با التماس خطاب به سربازان فریاد زدند: «ما شما را به صلح، برای دموکراسی و آزادی میهن، برای قدرت و شکوفایی ملت چین دعوت میکنیم، لطفاً به خواست مردم عمل کنید و از استفاده از زور علیه دانشجویان تظاهرکننده مسالمتجو خودداری کنید».
حدود ساعت ۲:۳۰ بامداد، چند کارگر در نزدیکی بنای یادبود با یک مسلسل که از سربازان گرفته بودند ظاهر شدند و سوگند خوردند که انتقام بگیرند. آنها توسط هو دجیان متقاعد شدند که سلاح را تحویل دهند. کارگران همچنین یک تفنگ تهاجمی بدون مهمات را تحویل دادند که لیو شیائوبو آن را به نردههای مرمری بنای یادبود کوبید.
ساعت ۳:۳۰ بامداد، به پیشنهاد دو پزشک در اردوگاه صلیب سرخ، هو دجیان و ژوئو توئو موافقت کردند که با سربازان مذاکره کنند. آنها با آمبولانس به گوشه شمال شرقی میدان رفتند و با جی شینگوا، کمیسر سیاسی هنگ ۳۳۶ ارتش سی و هشتم صحبت کردند. او درخواست را به ستاد فرماندهی منتقل کرد و آنها موافقت کردند که به دانشجویان اجازه عبور امن به سمت جنوب شرقی را بدهند. کمیسر به هو گفت: «اگر بتوانید دانشجویان را متقاعد کنید که میدان را ترک کنند، دستاورد بزرگی خواهد بود.»
ساعت ۴ بامداد، چراغهای میدان ناگهان خاموش شد و بلندگوی دولت اعلام کرد: «تخلیه میدان اکنون آغاز میشود. ما با درخواست دانشجویان برای تخلیه میدان موافقت میکنیم.» دانشجویان سرود انترناسیونال را خواندند و برای آخرین ایستادگی آماده شدند. هو بازگشت و رهبران دانشجویی را از توافق خود با سربازان مطلع کرد.
ساعت ۴:۳۰ بامداد، چراغها دوباره روشن شدند و سربازان از همه طرف به سمت بنای یادبود پیشروی کردند.
حدود ساعت ۴:۳۲ بامداد، هو دجیان بلندگوی دانشجویان را گرفت و دیدار خود با ارتش را شرح داد. بسیاری از دانشجویان که برای اولین بار از این مذاکرات مطلع میشدند، با خشم واکنش نشان دادند و او را به بزدلی متهم کردند.
سربازان ابتدا در حدود ۱۰ متری دانشجویان متوقف شدند. فنگ کونگده بلندگو را گرفت و توضیح داد که زمانی برای برگزاری جلسه باقی نمانده است. در عوض، یک رأیگیری صوتی اقدام جمعی گروه را تعیین میکند. اگرچه نتایج رأیگیری قطعی نبود، فنگ گفت که «موافقان» پیروز شدهاند. در عرض چند دقیقه، حدود ساعت ۴:۳۵ بامداد، یک جوخه از سربازان با لباس استتار به بنای یادبود هجوم بردند و بلندگوی دانشجویان را با شلیک گلوله از کار انداختند. سربازان دیگر دهها دانشجو را در بنای یادبود کتک زدند و لگد زدند و دوربینها و تجهیزات ضبط آنها را گرفتند و خرد کردند. یک افسر با بلندگو فریاد زد: «بهتر است بروید وگرنه عاقبت خوبی نخواهید داشت.»
حدود ساعت ۵:۱۰ بامداد، دانشجویان شروع به ترک بنای یادبود کردند. آنها دست در دست هم گذاشتند و از طریق راهرویی به سمت جنوب شرقی راهپیمایی کردند، اگرچه برخی از طریق شمال خارج شدند. کسانی که از ترک محل خودداری کردند، توسط سربازان مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و دستور یافتند که به صف خروجی بپیوندند.
کمی بعد از ساعت ۶ صبح ۴ ژوئن، هنگامی که کاروانی از دانشجویان که میدان را تخلیه کرده بودند در مسیر دوچرخهسواری در امتداد خیابان چانگآن به سمت پردیس دانشگاه در حرکت بودند، سه تانک آنها را از میدان تعقیب کردند، گاز اشکآور شلیک کردند و یکی از آنها از میان جمعیت عبور کرد که منجر به کشته شدن ۱۱ دانشجو و زخمی شدن تعداد زیادی شد.
پس از خارج کردن دانشجویان از میدان، به سربازان دستور داده شد که مهمات خود را تحویل دهند و پس از آن از ساعت ۷ تا ۹ صبح به آنها فرصت کوتاهی برای استراحت داده شد.
در صبح روز ۴ ژوئن، پلیس به زور تظاهرات دانشجویی را که در میدان اصلی چنگدو برگزار میشد، درهم شکست. خشونت حاصل از آن هشت کشته و صدها زخمی بر جای گذاشت.
سرکوب ۴ ژوئن پایان دورهای از آزادی نسبی مطبوعات در چین را رقم زد و کارکنان رسانهها - چه خارجی و چه داخلی - در پی این سرکوب با محدودیتها و مجازاتهای شدیدتری مواجه شدند. گزارشهای رسانههای دولتی در پیامد فوری این رویداد با دانشجویان همدردی میکردند. در نتیجه، تمام مسئولان آن بعداً از سمتهای خود برکنار شدند.
در ۵ ژوئن، سرکوب اعتراضات از طریق فیلمها و عکسهای مردی تنها که در مقابل ستونی از تانکها در حال خروج از میدان تیانآنمن از طریق خیابان چانگآن ایستاده بود، در خارج از چین جاودانه شد. «مرد تانک»، همانطور که شناخته شد، به یکی از نمادینترین عکسهای قرن بیستم تبدیل شد. هنگامی که راننده تانک سعی کرد او را دور بزند، «مرد تانک» در مسیر تانک حرکت کرد. او مدتی با سرسختی در مقابل تانکها ایستاد و سپس از برجک تانک پیشرو بالا رفت تا با سربازان داخل آن صحبت کند. پس از بازگشت به موقعیت خود در مقابل تانکها، آن مرد توسط گروهی از مردم به کنار کشیده شد.
در شانگهای، دانشجویان در ۵ ژوئن در خیابانها راهپیمایی کردند و در خیابانهای اصلی موانع ایجاد کردند. کارگران کارخانهها نیز دست به اعتصاب عمومی زدند و به خیابانها آمدند؛ ترافیک ریلی نیز مسدود شد. حملونقل عمومی نیز به حالت تعلیق درآمد و مانع از رسیدن مردم به محل کارشان شد.
در ۷ ژوئن، دانشجویان دانشگاههای بزرگ شانگهای به تأسیسات مختلف دانشگاهی هجوم بردند تا برای بزرگداشت کشتهشدگان پکن، تابوتهایی برپا کنند. وضعیت بهتدریج و بدون استفاده از نیروی مرگبار تحت کنترل درآمد.
صحنههای مشابهی در نانجینگ رخ داد. در ۷ ژوئن، صدها دانشجو در پل رودخانه یانگتسه نانجینگ و همچنین پل راهآهن ژونگیانگمن دست به محاصره زدند. آنها متقاعد شدند که در اواخر همان روز بدون حادثه محل را تخلیه کنند، اگرچه روز بعد بازگشتند تا ایستگاه اصلی راهآهن و پلها را اشغال کنند.
در ۱۳ ژوئن ۱۹۸۹، اداره امنیت عمومی پکن دستور بازداشت ۲۱ دانشجو را که به عنوان رهبران اعتراضات شناسایی شده بودند، صادر کرد. این ۲۱ رهبر دانشجویی تحت تعقیب، بخشی از «فدراسیون خودمختار دانشجویان پکن» بودند که یک سازمان دانشجویی تأثیرگذار در اعتراضات میدان تیانآنمن بود. با وجود گذشت دههها، این فهرست افراد تحت تعقیب هرگز توسط دولت چین لغو نشده است.
«مجوز قتل» یک فیلم جاسوسی محصول ۱۹۸۹، شانزدهمین فیلم از سری جیمز باند تولید شده توسط ایان پروداکشنز و دومین (و آخرین) فیلمی است که تیموتی دالتون در نقش مأمور خیالی امآی۶، جیمز باند، در آن بازی کرده است.
اگرچه پدر ماسک اصرار داشت که ایلان در پرتوریا به دانشگاه برود، اما ماسک مصمم بود که به ایالات متحده مهاجرت کند و میگفت: «به یاد میآورم که فکر میکردم و میدیدم که آمریکا جایی است که کارهای بزرگ در آن ممکن است، بیش از هر کشور دیگری در جهان.» ماسک میدانست که رفتن به ایالات متحده از کانادا آسانتر است و در ژوئن ۱۹۸۹، درست قبل از تولد ۱۸ سالگیاش و پس از دریافت پاسپورت کانادایی از طریق مادر کاناداییاش، برخلاف میل پدرش به آنجا نقل مکان کرد.
در ۱۹ ژوئن ۱۹۸۹ در قزاقستان، مردان جوانی که مسلح به تفنگ، بمبهای آتشزا، میلههای آهنی و سنگ بودند، در ژاناوزن شورش کردند که منجر به کشته شدن تعدادی شد. این جوانان تلاش کردند یک ایستگاه پلیس و یک ایستگاه تأمین آب را تصرف کنند.
در ۲۳ ژوئن ۱۹۸۹، گورباچف، رفیق نیشانوف را از سمت دبیر اول حزب کمونیست جمهوری سوسیالیستی ازبکستان برکنار و کریموف را جایگزین او کرد؛ کسی که بعدها رهبری ازبکستان را هم به عنوان یک جمهوری شوروی و هم به عنوان یک کشور مستقل بر عهده گرفت.
در ساعت ۴:۳۰ بعدازظهر ۳ ژوئن، سه عضو کمیته دائمی دفتر سیاسی با رهبران نظامی، لی شیمینگ دبیر حزب پکن، چن شیتونگ شهردار، و لو گان دبیر شورای دولتی دیدار کردند و دستور اجرای حکومت نظامی را نهایی کردند.
در ۱ ژوئن، لی پنگ گزارشی با عنوان «در باب ماهیت واقعی آشوب» منتشر کرد که بین تمام اعضای دفتر سیاسی توزیع شد. این گزارش با هدف متقاعد کردن دفتر سیاسی در مورد ضرورت و قانونی بودن پاکسازی میدان تیانآنمن، معترضان را تروریست و ضدانقلاب خواند. گزارش بیان میکرد که آشوب در حال گسترش است، دانشجویان هیچ برنامهای برای ترک میدان ندارند و در حال کسب حمایت مردمی هستند.
در ۲ ژوئن، جنبش شاهد افزایش اقدامات و اعتراضات بود که تصمیم حزب کمونیست چین (CPC) مبنی بر زمان اقدام را مستحکم کرد. اعتراضات زمانی شعلهور شد که روزنامهها مقالاتی منتشر کردند که از دانشجویان میخواست میدان تیانآنمن را ترک کرده و به جنبش پایان دهند. بسیاری از دانشجویان حاضر در میدان تمایلی به ترک آن نداشتند و از مقالات خشمگین بودند.
در ۲ ژوئن، دنگ شیائوپینگ و چندین تن از بزرگان حزب با سه عضو باقیمانده کمیته دائمی دفتر سیاسی، لی پنگ، چیائو شی و یائو ییلین، پس از برکناری ژائو زیانگ و هو چیلی دیدار کردند؛ اعضای کمیته توافق کردند که میدان را پاکسازی کنند تا «شورش متوقف و نظم به پایتخت بازگردد.» آنها همچنین توافق کردند که میدان باید تا حد امکان به صورت مسالمتآمیز پاکسازی شود، اما اگر معترضان همکاری نکردند، نیروها مجاز به استفاده از زور برای تکمیل کار بودند. در آن روز، روزنامههای دولتی گزارش دادند که نیروها در ده منطقه کلیدی شهر مستقر شدهاند.
در عصر ۲ ژوئن، گزارشهایی مبنی بر اینکه یک خودروی نظامی با چهار غیرنظامی برخورد کرده و سه نفر را کشته است، این ترس را برانگیخت که ارتش و پلیس در تلاش برای پیشروی به سمت میدان تیانآنمن هستند. رهبران دانشجویی دستورات اضطراری برای ایجاد موانع در تقاطعهای اصلی صادر کردند تا از ورود نیروها به مرکز شهر جلوگیری کنند.
سلامتی خمینی چندین سال پیش از مرگش رو به افول گذاشت. روحالله خمینی پس از گذراندن یازده روز در بیمارستان جماران، در ۳ ژوئن ۱۹۸۹، پس از تحمل پنج حمله قلبی تنها در ده روز، در سن ۸۶ سالگی و درست پیش از نیمهشب درگذشت.
در صبح ۳ ژوئن، دانشجویان و ساکنان، نیروهایی را با لباس شخصی در حال تلاش برای قاچاق سلاح به داخل شهر کشف کردند. دانشجویان سلاحها را ضبط کرده و به پلیس پکن تحویل دادند. دانشجویان در مقابل دروازه شینهوا در مجتمع رهبری ژونگنانهای دست به اعتراض زدند و پلیس از گاز اشکآور استفاده کرد. نیروهای غیرمسلح از تالار بزرگ خلق خارج شدند و به سرعت با جمعیت معترضان مواجه شدند. چندین معترض در جریان درگیری در خارج از تالار بزرگ خلق سعی کردند به نیروها آسیب برسانند و سربازان را مجبور به عقبنشینی کردند، اما این عقبنشینی تنها برای مدت کوتاهی بود.
در شامگاه ۳ ژوئن، تلویزیون دولتی به ساکنان هشدار داد که در خانههای خود بمانند، اما جمعیت مردم همانند دو هفته پیش، برای مسدود کردن مسیر ارتش به خیابانها آمدند. یگانهای ارتش آزادیبخش خلق (PLA) از هر سو به سمت پکن پیشروی کردند؛ ارتشهای ۳۸، ۶۳ و ۲۸ از غرب، سپاه ۱۵ هوابرد، ارتشهای ۲۰، ۲۶ و ۵۴ از جنوب، ارتش ۳۹ و لشکر ۱ زرهی از شرق و ارتشهای ۴۰ و ۶۴ از شمال.
در ساعت ۸:۳۰ شب، هلیکوپترهای ارتش بر فراز میدان ظاهر شدند و دانشجویان از پردیسهای دانشگاهی خواستند که نیروهای کمکی اعزام کنند.
در ساعت ۱۰ شب، مراسم تأسیس دانشگاه دموکراسی میدان تیانآنمن طبق برنامه در پای مجسمه الهه دموکراسی برگزار شد.
حدود ساعت ۱۰ شب، ارتش سی و هشتم در حالی که در خیابان چانگآن غربی به سمت مرکز شهر در حرکت بود، شروع به تیراندازی هوایی کرد. هدف اولیه آنها از این شلیکهای هشداردهنده، ترساندن و متفرق کردن جمعیت بزرگی بود که برای متوقف کردن پیشروی آنها گرد هم آمده بودند. این تلاش با شکست مواجه شد. اولین تلفات در غرب، در منطقه ووکهسونگ رخ داد، جایی که سونگ شیائومینگ، تکنسین ۳۲ ساله هوافضا، اولین قربانی تأیید شده آن شب بود. چند دقیقه بعد، هنگامی که کاروان در نهایت در جایی در شرق حلقه سوم با یک مانع بزرگ روبرو شد، آنها مستقیماً با تفنگهای خودکار به سمت معترضان آتش گشودند. جمعیت از اینکه ارتش از مهمات جنگی استفاده میکرد شوکه شده بودند و با پرتاب توهین و اشیاء واکنش نشان دادند. نیروها از گلولههای منور (انبساطی) استفاده کردند که استفاده از آنها در جنگ طبق قوانین بینالمللی ممنوع است، زیرا این گلولهها هنگام ورود به بدن منبسط شده و زخمهای بزرگتری ایجاد میکنند.
در ساعت ۱۰:۱۶ شب، بلندگوهای تحت کنترل دولت هشدار دادند که نیروها ممکن است برای اجرای حکومت نظامی «هر اقدامی» انجام دهند.
حدود ساعت ۱۰:۳۰ شب، پیشروی ارتش در موکسیدی، در حدود ۵ کیلومتری غرب میدان، برای مدت کوتاهی متوقف شد؛ جایی که اتوبوسهای برقی مفصلدار در عرض پل قرار داده شده و به آتش کشیده شدند. جمعیت ساکنان بلوکهای آپارتمانی اطراف تلاش کردند کاروان نظامی را محاصره کرده و پیشروی آن را متوقف کنند. ارتش سی و هشتم دوباره آتش گشود و تلفات سنگینی بر جای گذاشت.
تا ساعت ۱۰:۳۰ شب، اخبار خونریزی در غرب و جنوب شهر کمکم به میدان رسید، که اغلب توسط شاهدانی که غرق در خون بودند روایت میشد. در نیمهشب، بلندگوی دانشجویان خبر کشته شدن یک دانشجو در خیابان چانگآن غربی، نزدیک موزه نظامی را اعلام کرد و فضایی اندوهناک بر میدان حاکم شد. لی لو، معاون فرماندهی ستاد دانشجویان، از دانشجویان خواست تا برای دفاع از میدان از طریق روشهای غیرخشونتآمیز متحد بمانند.
حدود ساعت ۱۲:۱۵ بامداد، یک منور آسمان را روشن کرد و اولین خودروی زرهی نفربر از سمت غرب در میدان ظاهر شد.
در ساعت ۱۲:۳۰ بامداد، دو نفربر زرهی دیگر از سمت جنوب وارد شدند. دانشجویان تکههای بتن به سمت خودروها پرتاب کردند. یکی از نفربرها، شاید به دلیل گیر کردن میلههای فلزی در چرخهایش، از کار افتاد و تظاهرکنندگان آن را با پتوهای آغشته به بنزین پوشانده و به آتش کشیدند. گرمای شدید، سه سرنشین آن را مجبور به خروج کرد که بلافاصله توسط تظاهرکنندگان محاصره شدند. طبق گزارشها، نفربرها از روی چادرها عبور کرده بودند و بسیاری از جمعیت قصد داشتند سربازان را کتک بزنند. اما دانشجویان یک حلقه حفاظتی تشکیل دادند و آن سه نفر را تا ایستگاه امداد در کنار موزه تاریخ در ضلع شرقی میدان همراهی کردند.
حدود ساعت ۱:۳۰ بامداد، پیشقراولان ارتش سی و هشتم و چتربازان سپاه پانزدهم هوابرد به ترتیب به انتهای شمالی و جنوبی میدان رسیدند. آنها شروع به مسدود کردن میدان در برابر نیروهای کمکی دانشجویان و ساکنان کردند و تظاهرکنندگانی را که سعی داشتند وارد میدان شوند، کشتند. در همین حال، ارتشهای بیست و هفتم و شصت و پنجم از تالار بزرگ خلق در غرب و ارتش بیست و چهارم از پشت موزه تاریخ در شرق بیرون آمدند. دانشجویان باقیمانده که تعدادشان به چند هزار نفر میرسید، در بنای یادبود قهرمانان خلق در مرکز میدان کاملاً محاصره شدند.
ساعت ۲ بامداد، سربازان بر فراز سر دانشجویان در بنای یادبود تیراندازی کردند. دانشجویان با التماس خطاب به سربازان فریاد زدند: «ما شما را به صلح، برای دموکراسی و آزادی میهن، برای قدرت و شکوفایی ملت چین دعوت میکنیم، لطفاً به خواست مردم عمل کنید و از استفاده از زور علیه دانشجویان تظاهرکننده مسالمتجو خودداری کنید».
حدود ساعت ۲:۳۰ بامداد، چند کارگر در نزدیکی بنای یادبود با یک مسلسل که از سربازان گرفته بودند ظاهر شدند و سوگند خوردند که انتقام بگیرند. آنها توسط هو دجیان متقاعد شدند که سلاح را تحویل دهند. کارگران همچنین یک تفنگ تهاجمی بدون مهمات را تحویل دادند که لیو شیائوبو آن را به نردههای مرمری بنای یادبود کوبید.
ساعت ۳:۳۰ بامداد، به پیشنهاد دو پزشک در اردوگاه صلیب سرخ، هو دجیان و ژوئو توئو موافقت کردند که با سربازان مذاکره کنند. آنها با آمبولانس به گوشه شمال شرقی میدان رفتند و با جی شینگوا، کمیسر سیاسی هنگ ۳۳۶ ارتش سی و هشتم صحبت کردند. او درخواست را به ستاد فرماندهی منتقل کرد و آنها موافقت کردند که به دانشجویان اجازه عبور امن به سمت جنوب شرقی را بدهند. کمیسر به هو گفت: «اگر بتوانید دانشجویان را متقاعد کنید که میدان را ترک کنند، دستاورد بزرگی خواهد بود.»
ساعت ۴ بامداد، چراغهای میدان ناگهان خاموش شد و بلندگوی دولت اعلام کرد: «تخلیه میدان اکنون آغاز میشود. ما با درخواست دانشجویان برای تخلیه میدان موافقت میکنیم.» دانشجویان سرود انترناسیونال را خواندند و برای آخرین ایستادگی آماده شدند. هو بازگشت و رهبران دانشجویی را از توافق خود با سربازان مطلع کرد.
ساعت ۴:۳۰ بامداد، چراغها دوباره روشن شدند و سربازان از همه طرف به سمت بنای یادبود پیشروی کردند.
حدود ساعت ۴:۳۲ بامداد، هو دجیان بلندگوی دانشجویان را گرفت و دیدار خود با ارتش را شرح داد. بسیاری از دانشجویان که برای اولین بار از این مذاکرات مطلع میشدند، با خشم واکنش نشان دادند و او را به بزدلی متهم کردند.
سربازان ابتدا در حدود ۱۰ متری دانشجویان متوقف شدند. فنگ کونگده بلندگو را گرفت و توضیح داد که زمانی برای برگزاری جلسه باقی نمانده است. در عوض، یک رأیگیری صوتی اقدام جمعی گروه را تعیین میکند. اگرچه نتایج رأیگیری قطعی نبود، فنگ گفت که «موافقان» پیروز شدهاند. در عرض چند دقیقه، حدود ساعت ۴:۳۵ بامداد، یک جوخه از سربازان با لباس استتار به بنای یادبود هجوم بردند و بلندگوی دانشجویان را با شلیک گلوله از کار انداختند. سربازان دیگر دهها دانشجو را در بنای یادبود کتک زدند و لگد زدند و دوربینها و تجهیزات ضبط آنها را گرفتند و خرد کردند. یک افسر با بلندگو فریاد زد: «بهتر است بروید وگرنه عاقبت خوبی نخواهید داشت.»
حدود ساعت ۵:۱۰ بامداد، دانشجویان شروع به ترک بنای یادبود کردند. آنها دست در دست هم گذاشتند و از طریق راهرویی به سمت جنوب شرقی راهپیمایی کردند، اگرچه برخی از طریق شمال خارج شدند. کسانی که از ترک محل خودداری کردند، توسط سربازان مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و دستور یافتند که به صف خروجی بپیوندند.
کمی بعد از ساعت ۶ صبح ۴ ژوئن، هنگامی که کاروانی از دانشجویان که میدان را تخلیه کرده بودند در مسیر دوچرخهسواری در امتداد خیابان چانگآن به سمت پردیس دانشگاه در حرکت بودند، سه تانک آنها را از میدان تعقیب کردند، گاز اشکآور شلیک کردند و یکی از آنها از میان جمعیت عبور کرد که منجر به کشته شدن ۱۱ دانشجو و زخمی شدن تعداد زیادی شد.
پس از خارج کردن دانشجویان از میدان، به سربازان دستور داده شد که مهمات خود را تحویل دهند و پس از آن از ساعت ۷ تا ۹ صبح به آنها فرصت کوتاهی برای استراحت داده شد.
در صبح روز ۴ ژوئن، پلیس به زور تظاهرات دانشجویی را که در میدان اصلی چنگدو برگزار میشد، درهم شکست. خشونت حاصل از آن هشت کشته و صدها زخمی بر جای گذاشت.
سرکوب ۴ ژوئن پایان دورهای از آزادی نسبی مطبوعات در چین را رقم زد و کارکنان رسانهها - چه خارجی و چه داخلی - در پی این سرکوب با محدودیتها و مجازاتهای شدیدتری مواجه شدند. گزارشهای رسانههای دولتی در پیامد فوری این رویداد با دانشجویان همدردی میکردند. در نتیجه، تمام مسئولان آن بعداً از سمتهای خود برکنار شدند.
در ۵ ژوئن، سرکوب اعتراضات از طریق فیلمها و عکسهای مردی تنها که در مقابل ستونی از تانکها در حال خروج از میدان تیانآنمن از طریق خیابان چانگآن ایستاده بود، در خارج از چین جاودانه شد. «مرد تانک»، همانطور که شناخته شد، به یکی از نمادینترین عکسهای قرن بیستم تبدیل شد. هنگامی که راننده تانک سعی کرد او را دور بزند، «مرد تانک» در مسیر تانک حرکت کرد. او مدتی با سرسختی در مقابل تانکها ایستاد و سپس از برجک تانک پیشرو بالا رفت تا با سربازان داخل آن صحبت کند. پس از بازگشت به موقعیت خود در مقابل تانکها، آن مرد توسط گروهی از مردم به کنار کشیده شد.
در شانگهای، دانشجویان در ۵ ژوئن در خیابانها راهپیمایی کردند و در خیابانهای اصلی موانع ایجاد کردند. کارگران کارخانهها نیز دست به اعتصاب عمومی زدند و به خیابانها آمدند؛ ترافیک ریلی نیز مسدود شد. حملونقل عمومی نیز به حالت تعلیق درآمد و مانع از رسیدن مردم به محل کارشان شد.
در ۷ ژوئن، دانشجویان دانشگاههای بزرگ شانگهای به تأسیسات مختلف دانشگاهی هجوم بردند تا برای بزرگداشت کشتهشدگان پکن، تابوتهایی برپا کنند. وضعیت بهتدریج و بدون استفاده از نیروی مرگبار تحت کنترل درآمد.
صحنههای مشابهی در نانجینگ رخ داد. در ۷ ژوئن، صدها دانشجو در پل رودخانه یانگتسه نانجینگ و همچنین پل راهآهن ژونگیانگمن دست به محاصره زدند. آنها متقاعد شدند که در اواخر همان روز بدون حادثه محل را تخلیه کنند، اگرچه روز بعد بازگشتند تا ایستگاه اصلی راهآهن و پلها را اشغال کنند.
در ۱۳ ژوئن ۱۹۸۹، اداره امنیت عمومی پکن دستور بازداشت ۲۱ دانشجو را که به عنوان رهبران اعتراضات شناسایی شده بودند، صادر کرد. این ۲۱ رهبر دانشجویی تحت تعقیب، بخشی از «فدراسیون خودمختار دانشجویان پکن» بودند که یک سازمان دانشجویی تأثیرگذار در اعتراضات میدان تیانآنمن بود. با وجود گذشت دههها، این فهرست افراد تحت تعقیب هرگز توسط دولت چین لغو نشده است.
«مجوز قتل» یک فیلم جاسوسی محصول ۱۹۸۹، شانزدهمین فیلم از سری جیمز باند تولید شده توسط ایان پروداکشنز و دومین (و آخرین) فیلمی است که تیموتی دالتون در نقش مأمور خیالی امآی۶، جیمز باند، در آن بازی کرده است.
اگرچه پدر ماسک اصرار داشت که ایلان در پرتوریا به دانشگاه برود، اما ماسک مصمم بود که به ایالات متحده مهاجرت کند و میگفت: «به یاد میآورم که فکر میکردم و میدیدم که آمریکا جایی است که کارهای بزرگ در آن ممکن است، بیش از هر کشور دیگری در جهان.» ماسک میدانست که رفتن به ایالات متحده از کانادا آسانتر است و در ژوئن ۱۹۸۹، درست قبل از تولد ۱۸ سالگیاش و پس از دریافت پاسپورت کانادایی از طریق مادر کاناداییاش، برخلاف میل پدرش به آنجا نقل مکان کرد.
در ۱۹ ژوئن ۱۹۸۹ در قزاقستان، مردان جوانی که مسلح به تفنگ، بمبهای آتشزا، میلههای آهنی و سنگ بودند، در ژاناوزن شورش کردند که منجر به کشته شدن تعدادی شد. این جوانان تلاش کردند یک ایستگاه پلیس و یک ایستگاه تأمین آب را تصرف کنند.
در ۲۳ ژوئن ۱۹۸۹، گورباچف، رفیق نیشانوف را از سمت دبیر اول حزب کمونیست جمهوری سوسیالیستی ازبکستان برکنار و کریموف را جایگزین او کرد؛ کسی که بعدها رهبری ازبکستان را هم به عنوان یک جمهوری شوروی و هم به عنوان یک کشور مستقل بر عهده گرفت.
در ساعت ۴:۳۰ بعدازظهر ۳ ژوئن، سه عضو کمیته دائمی دفتر سیاسی با رهبران نظامی، لی شیمینگ دبیر حزب پکن، چن شیتونگ شهردار، و لو گان دبیر شورای دولتی دیدار کردند و دستور اجرای حکومت نظامی را نهایی کردند.
