در مرحله سوم و نهایی که از مارس ۱۹۰۰ آغاز شد و دو سال دیگر ادامه یافت، بوئرها یک جنگ چریکی سخت را انجام دادند و به ستونهای نیروهای بریتانیایی، سایتهای تلگراف، راهآهن و انبارهای ذخیرهسازی حمله کردند. برای محروم کردن چریکهای بوئر از تدارکات، بریتانیاییها که اکنون تحت رهبری لرد کیچنر بودند، سیاست زمین سوخته را اتخاذ کردند. آنها مناطق وسیعی را پاکسازی کردند، مزارع بوئرها را ویران کردند و غیرنظامیان را به اردوگاههای کار اجباری منتقل کردند.
نبرد پاپلار گروو حادثهای در ۷ مارس ۱۹۰۰ در طول دومین جنگ بوئر در آفریقای جنوبی بود. این نبرد در ادامه آزادسازی کیمبرلی رخ داد، زمانی که ارتش بریتانیا برای تصرف بلومفونتین، پایتخت بوئرها، حرکت کرد. بوئرها پس از تسلیم پیت کرونیه در نبرد پاردبرگ، روحیه خود را از دست داده بودند.
پس از یک سلسله شکستها، بوئرها متوجه شدند که در برابر چنین تعداد عظیمی از نیروها، شانس کمی برای شکست دادن بریتانیاییها دارند و بنابراین روحیه خود را از دست دادند. رابرتز سپس از غرب به ایالت آزاد اورنج پیشروی کرد، بوئرها را در نبرد پاپلار گروو فراری داد و بلومفونتین، پایتخت را در ۱۳ مارس بدون مقاومت تصرف کرد، در حالی که مدافعان بوئر فرار کرده و پراکنده شدند. در همین حال، او نیروی کوچکی را برای آزادسازی بادن-پاول جدا کرد.
در ۱۵ مارس ۱۹۰۰، لرد رابرتز برای همه شهروندان، به جز رهبران، که سوگند بیطرفی یاد کردند و با آرامش به خانههای خود بازگشتند، عفو عمومی اعلام کرد. تخمین زده میشود که بین ۱۲۰۰۰ تا ۱۴۰۰۰ شهروند بین مارس و ژوئن ۱۹۰۰ این سوگند را یاد کردند.
ناظران بریتانیایی تصور میکردند که جنگ پس از تصرف دو پایتخت تقریباً به پایان رسیده است. با این حال، بوئرها پیشتر در پایتخت موقت جدید ایالت آزاد اورنج، کرونستاد، گرد هم آمده بودند و برای حمله به خطوط تدارکاتی و ارتباطی بریتانیا، یک کارزار چریکی برنامهریزی کرده بودند. اولین درگیری این شکل جدید از جنگ در ۳۱ مارس در «سانا پست» رخ داد، جایی که ۱۵۰۰ بوئر به فرماندهی کریستین دی وت به تصفیهخانه آب بلومفونتین در حدود ۳۷ کیلومتری (۲۳ مایلی) شرق شهر حمله کردند و یک کاروان با اسکورت سنگین را به کمین انداختند که منجر به ۱۵۵ تلفات بریتانیایی و تصرف هفت توپ، ۱۱۷ واگن و ۴۲۸ سرباز بریتانیایی شد.
در مرحله سوم و نهایی که از مارس ۱۹۰۰ آغاز شد و دو سال دیگر ادامه یافت، بوئرها یک جنگ چریکی سخت را انجام دادند و به ستونهای نیروهای بریتانیایی، سایتهای تلگراف، راهآهن و انبارهای ذخیرهسازی حمله کردند. برای محروم کردن چریکهای بوئر از تدارکات، بریتانیاییها که اکنون تحت رهبری لرد کیچنر بودند، سیاست زمین سوخته را اتخاذ کردند. آنها مناطق وسیعی را پاکسازی کردند، مزارع بوئرها را ویران کردند و غیرنظامیان را به اردوگاههای کار اجباری منتقل کردند.
نبرد پاپلار گروو حادثهای در ۷ مارس ۱۹۰۰ در طول دومین جنگ بوئر در آفریقای جنوبی بود. این نبرد در ادامه آزادسازی کیمبرلی رخ داد، زمانی که ارتش بریتانیا برای تصرف بلومفونتین، پایتخت بوئرها، حرکت کرد. بوئرها پس از تسلیم پیت کرونیه در نبرد پاردبرگ، روحیه خود را از دست داده بودند.
پس از یک سلسله شکستها، بوئرها متوجه شدند که در برابر چنین تعداد عظیمی از نیروها، شانس کمی برای شکست دادن بریتانیاییها دارند و بنابراین روحیه خود را از دست دادند. رابرتز سپس از غرب به ایالت آزاد اورنج پیشروی کرد، بوئرها را در نبرد پاپلار گروو فراری داد و بلومفونتین، پایتخت را در ۱۳ مارس بدون مقاومت تصرف کرد، در حالی که مدافعان بوئر فرار کرده و پراکنده شدند. در همین حال، او نیروی کوچکی را برای آزادسازی بادن-پاول جدا کرد.
در ۱۵ مارس ۱۹۰۰، لرد رابرتز برای همه شهروندان، به جز رهبران، که سوگند بیطرفی یاد کردند و با آرامش به خانههای خود بازگشتند، عفو عمومی اعلام کرد. تخمین زده میشود که بین ۱۲۰۰۰ تا ۱۴۰۰۰ شهروند بین مارس و ژوئن ۱۹۰۰ این سوگند را یاد کردند.
ناظران بریتانیایی تصور میکردند که جنگ پس از تصرف دو پایتخت تقریباً به پایان رسیده است. با این حال، بوئرها پیشتر در پایتخت موقت جدید ایالت آزاد اورنج، کرونستاد، گرد هم آمده بودند و برای حمله به خطوط تدارکاتی و ارتباطی بریتانیا، یک کارزار چریکی برنامهریزی کرده بودند. اولین درگیری این شکل جدید از جنگ در ۳۱ مارس در «سانا پست» رخ داد، جایی که ۱۵۰۰ بوئر به فرماندهی کریستین دی وت به تصفیهخانه آب بلومفونتین در حدود ۳۷ کیلومتری (۲۳ مایلی) شرق شهر حمله کردند و یک کاروان با اسکورت سنگین را به کمین انداختند که منجر به ۱۵۵ تلفات بریتانیایی و تصرف هفت توپ، ۱۱۷ واگن و ۴۲۸ سرباز بریتانیایی شد.
