اتریشیها قصد داشتند قبل از اینکه فرانسویها بتوانند به کمک ساردنیها بیایند، از ارتش خود برای شکست دادن آنها استفاده کنند. اتریش ارتشی متشکل از ۱۴۰,۰۰۰ نفر داشت، در حالی که ساردنیها در مقایسه تنها ۷۰,۰۰۰ نفر داشتند.
در مه ۱۸۵۹، لینکلن «ایلینوی اشتاتس-آنزایگر» را خریداری کرد، یک روزنامه آلمانیزبان که همواره حامی او بود؛ اکثر ۱۳۰ هزار آلمانی-آمریکایی ایالت به دموکراتها رأی میدادند، اما این روزنامه آلمانیزبان حمایت جمهوریخواهان را بسیج کرد. در پی انتخابات ۱۸۵۸، روزنامهها مکرراً از لینکلن به عنوان نامزد احتمالی ریاستجمهوری جمهوریخواهان یاد میکردند که رقبایی چون ویلیام اچ. سوارد، سالمون پی. چیس، ادوارد بیتس و سایمون کامرون داشت. در حالی که لینکلن در غرب میانه محبوب بود، در شمال شرق حمایت کافی نداشت و مطمئن نبود که آیا باید برای این مقام تلاش کند یا خیر.
اتریشیها قصد داشتند قبل از اینکه فرانسویها بتوانند به کمک ساردنیها بیایند، از ارتش خود برای شکست دادن آنها استفاده کنند. اتریش ارتشی متشکل از ۱۴۰,۰۰۰ نفر داشت، در حالی که ساردنیها در مقایسه تنها ۷۰,۰۰۰ نفر داشتند.
در مه ۱۸۵۹، لینکلن «ایلینوی اشتاتس-آنزایگر» را خریداری کرد، یک روزنامه آلمانیزبان که همواره حامی او بود؛ اکثر ۱۳۰ هزار آلمانی-آمریکایی ایالت به دموکراتها رأی میدادند، اما این روزنامه آلمانیزبان حمایت جمهوریخواهان را بسیج کرد. در پی انتخابات ۱۸۵۸، روزنامهها مکرراً از لینکلن به عنوان نامزد احتمالی ریاستجمهوری جمهوریخواهان یاد میکردند که رقبایی چون ویلیام اچ. سوارد، سالمون پی. چیس، ادوارد بیتس و سایمون کامرون داشت. در حالی که لینکلن در غرب میانه محبوب بود، در شمال شرق حمایت کافی نداشت و مطمئن نبود که آیا باید برای این مقام تلاش کند یا خیر.
