در ۱ مه ۱۹۸۹، دونالد ترامپ، غول املاک و مستغلات، در آگهیهای تمامصفحهای که در هر چهار روزنامه اصلی شهر منتشر شد، خواستار بازگشت مجازات اعدام شد. ترامپ گفت که میخواهد «جنایتکاران در هر سنی» که ۱۲ روز قبل متهم به ضرب و شتم و تجاوز به یک دونده زن در سنترال پارک شده بودند، «بترسند». این آگهی که هزینه آن حدود ۸۵,۰۰۰ دلار آمریکا (معادل ۱۷۲,۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۸) برآورد شده بود.
میلی به مدت ۱۲ روز در کما بود. او دچار هیپوترمی شدید، آسیب مغزی شدید، شوک هموراژیک شدید، از دست دادن ۷۵ تا ۸۰ درصد خون و خونریزی داخلی شد. جمجمه او چنان به شدت شکسته بود که چشم چپش از حدقه خارج شده بود، که خود آن نیز در ۲۱ نقطه شکسته بود و او همچنین از شکستگیهای صورت رنج میبرد.
در حالی که حدود ۱۰۰,۰۰۰ دانشجو در ۴ مه برای گرامیداشت جنبش چهارم مه و تکرار خواستههای راهپیماییهای قبلی در خیابانهای پکن راهپیمایی کردند، بسیاری از دانشجویان از امتیازات دولت راضی بودند. در ۴ مه، تمام دانشگاههای پکن به جز دانشگاه پکن (PKU) و دانشگاه عادی پکن (BNU) پایان تحریم کلاسها را اعلام کردند. متعاقباً، اکثریت دانشجویان شروع به از دست دادن علاقه خود به این جنبش کردند.
جرمین رابینسون، ۱۵ ساله، به اتهامات متعدد سرقت و حمله در جریان حملات به لوئیس و جان لافلین، دونده دیگری در نزدیکی مخزن آب، متهم شد. در یک توافق قضایی، او در ۵ اکتبر ۱۹۸۹ به سرقت از لافلین اعتراف کرد و به یک سال حبس در کانون اصلاح و تربیت محکوم شد.
مایکل بریسکو، ۱۷ ساله، در ابتدا به اتهام تجاوز به دونده زن دستگیر شد، اما کیفرخواست او مربوط به شورش و حمله به دیوید لوئیس، یکی از چهار دونده مرد در نزدیکی مخزن آب بود. در یک توافق قضایی که در ژوئن ۱۹۹۰ تنظیم شد، او به جرم حمله اعتراف کرد و بلافاصله به یک سال زندان محکوم شد، که مدت زمان بازداشت قبلی او از آن کسر گردید.
در ۸ مه ۱۹۸۹، میلوشویچ رئیس ریاستجمهوری صربستان شد که در ۶ دسامبر تأیید شد.
در ۸ مه ۱۹۸۹، میلوشویچ به عنوان هفتمین رئیس ریاست جمهوری جمهوری سوسیالیستی صربستان انتخاب شد.
شش جوان به اتهام تلاش برای قتل و سایر اتهامات در حمله و تجاوز به دونده زن، و اتهامات اضافی مربوط به حمله به دیوید لوئیس، حمله و سرقت از جان لافلین و شورش متهم شدند: استیو لوپز، آنترون مککری، کوین ریچاردسون، یوسف سلام، ریموند سانتانا، کوری وایز.
رئیسجمهور بوش دستور اعزام ۱۹۰۰ نیروی رزمی اضافی به پاناما را صادر کرد (عملیات نیمرود دنسر).
دانشجویان اعتصاب غذا را در ۱۳ مه، دو روز پیش از دیدار رسمی و بسیار تبلیغشده میخائیل گورباچف، رهبر شوروی، آغاز کردند. رهبران دانشجویی با آگاهی از اینکه مراسم استقبال از گورباچف قرار است در میدان برگزار شود، میخواستند از اعتصاب غذا در آنجا استفاده کنند تا دولت را به پذیرش خواستههایشان وادار کنند. علاوه بر این، اعتصاب غذا همدردی گستردهای را از سوی عموم مردم به دست آورد و به جنبش دانشجویی جایگاه اخلاقی برتری بخشید که به دنبال آن بود. تا بعدازظهر ۱۳ مه، حدود ۳۰۰ هزار نفر در میدان گرد هم آمده بودند.
در صبح روز ۱۳ مه، یان مینگفو، رئیس جبهه متحد حزب کمونیست، یک جلسه اضطراری تشکیل داد و رهبران برجسته دانشجویی و روشنفکران از جمله لیو شیائوبو، چن زیمینگ و وانگ جونتائو را گرد هم آورد. یان گفت که دولت آماده است تا گفتگوی فوری با نمایندگان دانشجویان داشته باشد، اما مراسم استقبال از گورباچف در میدان تیانآنمن، چه دانشجویان عقبنشینی کنند و چه نکنند، لغو خواهد شد؛ که در واقع قدرت چانهزنیای را که دانشجویان تصور میکردند در اختیار دارند، از آنها گرفت. این اعلامیه رهبری دانشجویان را دچار سردرگمی کرد.
دانشجویان در طول سفر گورباچف در میدان باقی ماندند؛ مراسم استقبال از او در فرودگاه برگزار شد. اجلاس سران چین و شوروی، که اولین در نوع خود در حدود ۳۰ سال گذشته بود، نشاندهنده عادیسازی روابط چین و شوروی بود و برای رهبران چین به عنوان یک پیشرفت با اهمیت تاریخی فوقالعاده تلقی میشد. با این حال، روند آرام آن توسط جنبش دانشجویی مختل شد؛ این امر باعث شرمساری بزرگ («از دست دادن آبرو») برای رهبری در صحنه جهانی شد و بسیاری از میانهروها در دولت را به سمت مسیر «تندروتر» سوق داد. اجلاس بین دنگ و گورباچف در تالار بزرگ خلق در میان هیاهو و اعتراضات در میدان برگزار شد.
در عصر ۱۷ مه، کمیته دائمی دفتر سیاسی (PSC) در ژونگنانهای گرد هم آمد تا برنامههای حکومت نظامی را نهایی کند. در این جلسه، ژائو اعلام کرد که آماده است «مرخصی بگیرد»، زیرا نمیتواند خود را راضی به اجرای حکومت نظامی کند. بزرگان حاضر در جلسه، بو ییبو و یانگ شانگکون، از کمیته خواستند که از دستورات دنگ پیروی کند. ژائو رأی بینتیجه کمیته را دارای پیامدهای الزامآور قانونی برای حکومت نظامی نمیدانست؛ یانگ شانگکون، در مقام نایب رئیس کمیسیون نظامی مرکزی، اقدام به بسیج ارتش برای ورود به پایتخت کرد.
وضعیت لاینحل به نظر میرسید، بنابراین بار تصمیمگیری قاطع بر دوش رهبر عالی، دنگ شیائوپینگ افتاد. مسائل در ۱۷ مه، در جریان جلسه کمیته دائمی دفتر سیاسی در اقامتگاه دنگ به اوج خود رسید. در این جلسه، استراتژی مبتنی بر امتیازدهی ژائو ژیانگ به شدت مورد انتقاد قرار گرفت.
این جنبش که در پایان آوریل رو به افول بود، اکنون دوباره شتاب گرفت. تا ۱۷ مه، با سرازیر شدن دانشجویان از سراسر کشور به پایتخت برای پیوستن به جنبش، اعتراضاتی با ابعاد مختلف در حدود ۴۰۰ شهر چین در حال وقوع بود. دانشجویان در دفاتر مرکزی حزب در استانهای فوجیان، هوبی و سینکیانگ تظاهرات کردند. بدون موضع رسمی و شفاف از سوی رهبری پکن، مقامات محلی نمیدانستند چگونه واکنش نشان دهند. از آنجا که تظاهرات اکنون شامل طیف گستردهای از گروههای اجتماعی بود که هر کدام مطالبات خاص خود را داشتند، به طور فزایندهای مشخص نبود که دولت باید با چه کسی مذاکره کند و خواستهها دقیقاً چه هستند.
دوران مارادونا در ناپولی شامل قهرمانی جام یوفا در سال ۱۹۸۹ بود. فینال جام یوفا ۱۹۸۹ یک مسابقه فوتبال بود که در ۳ مه ۱۹۸۹ و ۱۷ مه ۱۹۸۹ بین اس.اس.سی ناپولی ایتالیا و اشتوتگارت آلمان غربی برگزار شد. ناپولی در مجموع ۵-۴ پیروز شد.
زیدان اولین بازی حرفهای خود را با تیم کن در ۱۸ مه ۱۹۸۹ در یک مسابقه دسته ۱ فرانسه مقابل نانت انجام داد.
لی پنگ در ۱۸ مه برای اولین بار با دانشجویان دیدار کرد تا نگرانیهای عمومی در مورد اعتصاب غذا را کاهش دهد. لی پنگ گفت که دغدغه اصلی دولت، انتقال اعتصابکنندگان غذا به بیمارستان است. بحثها تقابلی بود و پیشرفت یا گفتگوی اساسی چندانی نداشت، اما به رهبران دانشجویی فرصت حضور برجسته در تلویزیون ملی را داد.
در اوایل صبح ۱۹ مه، ژائو ژیانگ به میدان تیانآنمن رفت که به آخرین اقدام سیاسی او تبدیل شد. ون جیابائو او را همراهی میکرد. لی پنگ نیز به میدان رفت، اما مدت کوتاهی پس از آنجا خارج شد. در ساعت ۴:۵۰ صبح، ژائو با بلندگو برای جمعی از دانشجویان سخنرانی کرد و از آنها خواست به اعتصاب غذا پایان دهند. او به دانشجویان گفت که هنوز جوان هستند و از آنها خواست سلامت خود را حفظ کنند و بدون توجه به آیندهشان، خود را قربانی نکنند. سخنرانی احساسی ژائو توسط برخی از دانشجویان مورد تشویق قرار گرفت.
در ۱۹ مه، کمیته دائمی دفتر سیاسی با رهبران نظامی و بزرگان حزب دیدار کرد. دنگ ریاست جلسه را بر عهده داشت و گفت که حکومت نظامی تنها گزینه است. در این جلسه، دنگ اعلام کرد که در انتخاب هو یائوبانگ و ژائو ژیانگ به عنوان جانشینان خود «اشتباه» کرده است و تصمیم گرفت ژائو را از سمت دبیرکلی برکنار کند. دنگ همچنین عهد کرد که با حامیان ژائو قاطعانه برخورد کند و کار تبلیغاتی را آغاز نماید.
دولت چین در ۲۰ مه حکومت نظامی اعلام کرد و حداقل ۳۰ لشکر از پنج منطقه از هفت منطقه نظامی کشور را بسیج کرد. حداقل ۱۴ سپاه از ۲۴ سپاه ارتش آزادیبخش خلق (PLA) نیرو اعزام کردند. در نهایت حدود ۲۵۰ هزار سرباز به پایتخت فرستاده شدند که برخی از طریق هوایی و برخی دیگر از طریق راهآهن وارد شدند.
در فینال جام حذفی ۱۹۸۹ بین لیورپول و رقیب محلیاش اورتون، که تنها پنج هفته پس از فاجعه هیلزبورو برگزار شد، بازیکنان هر دو تیم به نشانه احترام به قربانیان، بازوبندهای مشکی بستند.
ورود ارتش به شهر در حومه آن توسط انبوه معترضان مسدود شد. دهها هزار تظاهرکننده خودروهای نظامی را محاصره کردند و مانع از پیشروی یا عقبنشینی آنها شدند. معترضان برای سربازان سخنرانی کردند و از آنها خواستند به آرمانشان بپیوندند؛ آنها همچنین برای سربازان غذا، آب و سرپناه فراهم کردند. مقامات با مشاهده عدم امکان پیشروی، در ۲۴ مه دستور عقبنشینی ارتش را صادر کردند. تمام نیروهای دولتی به پایگاههای خارج از شهر عقبنشینی کردند. اگرچه عقبنشینی ارتش در ابتدا به عنوان «تغییر مسیر» به نفع معترضان تلقی شد، اما در واقع بسیج نیروها در سراسر کشور برای یک حمله نهایی در حال انجام بود.
در طول مسابقه نهایی فصل ۸۹-۱۹۸۸ لیگ فوتبال انگلیس، که در ۲۶ مه ۱۹۸۹ بین لیورپول و تیم دوم جدول، آرسنال برگزار شد، بازیکنان آرسنال به یاد کسانی که در فاجعه هیلزبورو جان باخته بودند، به هواداران در بخشهای مختلف آنفیلد گل اهدا کردند.
در ۲۷ مه در هنگکنگ، بیش از ۳۰۰ هزار نفر در میدان اسبدوانی هپی ولی برای گردهمایی با عنوان «آهنگهای دموکراتیک تقدیم به چین» گرد هم آمدند. بسیاری از سلبریتیهای هنگکنگی آهنگهایی خواندند و حمایت خود را از دانشجویان پکن ابراز کردند.
راهپیمایی ۱.۵ میلیون نفری، یعنی یک چهارم جمعیت هنگکنگ، به رهبری مارتین لی، سزتو وا و دیگر رهبران سازمانها، در جزیره هنگکنگ برگزار شد. در سراسر جهان، به ویژه در مناطقی که چینیتبارها زندگی میکردند، مردم گرد هم آمدند و اعتراض کردند. بسیاری از دولتها، از جمله ایالات متحده و ژاپن، هشدارهای مسافرتی به چین صادر کردند.
در ۳۰ مه ۱۹۸۹، گورباچف پیشنهاد کرد که انتخابات محلی سراسری که برای نوامبر ۱۹۸۹ برنامهریزی شده بود، به اوایل سال ۱۹۹۰ موکول شود، زیرا هنوز قوانینی برای اداره چنین انتخاباتی وجود نداشت. این اقدام توسط برخی به عنوان امتیازی به مقامات محلی حزب تلقی شد که میترسیدند در موجی از احساسات ضد تشکیلات از قدرت کنار گذاشته شوند.
در ۱ مه ۱۹۸۹، دونالد ترامپ، غول املاک و مستغلات، در آگهیهای تمامصفحهای که در هر چهار روزنامه اصلی شهر منتشر شد، خواستار بازگشت مجازات اعدام شد. ترامپ گفت که میخواهد «جنایتکاران در هر سنی» که ۱۲ روز قبل متهم به ضرب و شتم و تجاوز به یک دونده زن در سنترال پارک شده بودند، «بترسند». این آگهی که هزینه آن حدود ۸۵,۰۰۰ دلار آمریکا (معادل ۱۷۲,۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۸) برآورد شده بود.
میلی به مدت ۱۲ روز در کما بود. او دچار هیپوترمی شدید، آسیب مغزی شدید، شوک هموراژیک شدید، از دست دادن ۷۵ تا ۸۰ درصد خون و خونریزی داخلی شد. جمجمه او چنان به شدت شکسته بود که چشم چپش از حدقه خارج شده بود، که خود آن نیز در ۲۱ نقطه شکسته بود و او همچنین از شکستگیهای صورت رنج میبرد.
در حالی که حدود ۱۰۰,۰۰۰ دانشجو در ۴ مه برای گرامیداشت جنبش چهارم مه و تکرار خواستههای راهپیماییهای قبلی در خیابانهای پکن راهپیمایی کردند، بسیاری از دانشجویان از امتیازات دولت راضی بودند. در ۴ مه، تمام دانشگاههای پکن به جز دانشگاه پکن (PKU) و دانشگاه عادی پکن (BNU) پایان تحریم کلاسها را اعلام کردند. متعاقباً، اکثریت دانشجویان شروع به از دست دادن علاقه خود به این جنبش کردند.
جرمین رابینسون، ۱۵ ساله، به اتهامات متعدد سرقت و حمله در جریان حملات به لوئیس و جان لافلین، دونده دیگری در نزدیکی مخزن آب، متهم شد. در یک توافق قضایی، او در ۵ اکتبر ۱۹۸۹ به سرقت از لافلین اعتراف کرد و به یک سال حبس در کانون اصلاح و تربیت محکوم شد.
مایکل بریسکو، ۱۷ ساله، در ابتدا به اتهام تجاوز به دونده زن دستگیر شد، اما کیفرخواست او مربوط به شورش و حمله به دیوید لوئیس، یکی از چهار دونده مرد در نزدیکی مخزن آب بود. در یک توافق قضایی که در ژوئن ۱۹۹۰ تنظیم شد، او به جرم حمله اعتراف کرد و بلافاصله به یک سال زندان محکوم شد، که مدت زمان بازداشت قبلی او از آن کسر گردید.
در ۸ مه ۱۹۸۹، میلوشویچ رئیس ریاستجمهوری صربستان شد که در ۶ دسامبر تأیید شد.
در ۸ مه ۱۹۸۹، میلوشویچ به عنوان هفتمین رئیس ریاست جمهوری جمهوری سوسیالیستی صربستان انتخاب شد.
شش جوان به اتهام تلاش برای قتل و سایر اتهامات در حمله و تجاوز به دونده زن، و اتهامات اضافی مربوط به حمله به دیوید لوئیس، حمله و سرقت از جان لافلین و شورش متهم شدند: استیو لوپز، آنترون مککری، کوین ریچاردسون، یوسف سلام، ریموند سانتانا، کوری وایز.
رئیسجمهور بوش دستور اعزام ۱۹۰۰ نیروی رزمی اضافی به پاناما را صادر کرد (عملیات نیمرود دنسر).
دانشجویان اعتصاب غذا را در ۱۳ مه، دو روز پیش از دیدار رسمی و بسیار تبلیغشده میخائیل گورباچف، رهبر شوروی، آغاز کردند. رهبران دانشجویی با آگاهی از اینکه مراسم استقبال از گورباچف قرار است در میدان برگزار شود، میخواستند از اعتصاب غذا در آنجا استفاده کنند تا دولت را به پذیرش خواستههایشان وادار کنند. علاوه بر این، اعتصاب غذا همدردی گستردهای را از سوی عموم مردم به دست آورد و به جنبش دانشجویی جایگاه اخلاقی برتری بخشید که به دنبال آن بود. تا بعدازظهر ۱۳ مه، حدود ۳۰۰ هزار نفر در میدان گرد هم آمده بودند.
در صبح روز ۱۳ مه، یان مینگفو، رئیس جبهه متحد حزب کمونیست، یک جلسه اضطراری تشکیل داد و رهبران برجسته دانشجویی و روشنفکران از جمله لیو شیائوبو، چن زیمینگ و وانگ جونتائو را گرد هم آورد. یان گفت که دولت آماده است تا گفتگوی فوری با نمایندگان دانشجویان داشته باشد، اما مراسم استقبال از گورباچف در میدان تیانآنمن، چه دانشجویان عقبنشینی کنند و چه نکنند، لغو خواهد شد؛ که در واقع قدرت چانهزنیای را که دانشجویان تصور میکردند در اختیار دارند، از آنها گرفت. این اعلامیه رهبری دانشجویان را دچار سردرگمی کرد.
دانشجویان در طول سفر گورباچف در میدان باقی ماندند؛ مراسم استقبال از او در فرودگاه برگزار شد. اجلاس سران چین و شوروی، که اولین در نوع خود در حدود ۳۰ سال گذشته بود، نشاندهنده عادیسازی روابط چین و شوروی بود و برای رهبران چین به عنوان یک پیشرفت با اهمیت تاریخی فوقالعاده تلقی میشد. با این حال، روند آرام آن توسط جنبش دانشجویی مختل شد؛ این امر باعث شرمساری بزرگ («از دست دادن آبرو») برای رهبری در صحنه جهانی شد و بسیاری از میانهروها در دولت را به سمت مسیر «تندروتر» سوق داد. اجلاس بین دنگ و گورباچف در تالار بزرگ خلق در میان هیاهو و اعتراضات در میدان برگزار شد.
در عصر ۱۷ مه، کمیته دائمی دفتر سیاسی (PSC) در ژونگنانهای گرد هم آمد تا برنامههای حکومت نظامی را نهایی کند. در این جلسه، ژائو اعلام کرد که آماده است «مرخصی بگیرد»، زیرا نمیتواند خود را راضی به اجرای حکومت نظامی کند. بزرگان حاضر در جلسه، بو ییبو و یانگ شانگکون، از کمیته خواستند که از دستورات دنگ پیروی کند. ژائو رأی بینتیجه کمیته را دارای پیامدهای الزامآور قانونی برای حکومت نظامی نمیدانست؛ یانگ شانگکون، در مقام نایب رئیس کمیسیون نظامی مرکزی، اقدام به بسیج ارتش برای ورود به پایتخت کرد.
وضعیت لاینحل به نظر میرسید، بنابراین بار تصمیمگیری قاطع بر دوش رهبر عالی، دنگ شیائوپینگ افتاد. مسائل در ۱۷ مه، در جریان جلسه کمیته دائمی دفتر سیاسی در اقامتگاه دنگ به اوج خود رسید. در این جلسه، استراتژی مبتنی بر امتیازدهی ژائو ژیانگ به شدت مورد انتقاد قرار گرفت.
این جنبش که در پایان آوریل رو به افول بود، اکنون دوباره شتاب گرفت. تا ۱۷ مه، با سرازیر شدن دانشجویان از سراسر کشور به پایتخت برای پیوستن به جنبش، اعتراضاتی با ابعاد مختلف در حدود ۴۰۰ شهر چین در حال وقوع بود. دانشجویان در دفاتر مرکزی حزب در استانهای فوجیان، هوبی و سینکیانگ تظاهرات کردند. بدون موضع رسمی و شفاف از سوی رهبری پکن، مقامات محلی نمیدانستند چگونه واکنش نشان دهند. از آنجا که تظاهرات اکنون شامل طیف گستردهای از گروههای اجتماعی بود که هر کدام مطالبات خاص خود را داشتند، به طور فزایندهای مشخص نبود که دولت باید با چه کسی مذاکره کند و خواستهها دقیقاً چه هستند.
دوران مارادونا در ناپولی شامل قهرمانی جام یوفا در سال ۱۹۸۹ بود. فینال جام یوفا ۱۹۸۹ یک مسابقه فوتبال بود که در ۳ مه ۱۹۸۹ و ۱۷ مه ۱۹۸۹ بین اس.اس.سی ناپولی ایتالیا و اشتوتگارت آلمان غربی برگزار شد. ناپولی در مجموع ۵-۴ پیروز شد.
زیدان اولین بازی حرفهای خود را با تیم کن در ۱۸ مه ۱۹۸۹ در یک مسابقه دسته ۱ فرانسه مقابل نانت انجام داد.
لی پنگ در ۱۸ مه برای اولین بار با دانشجویان دیدار کرد تا نگرانیهای عمومی در مورد اعتصاب غذا را کاهش دهد. لی پنگ گفت که دغدغه اصلی دولت، انتقال اعتصابکنندگان غذا به بیمارستان است. بحثها تقابلی بود و پیشرفت یا گفتگوی اساسی چندانی نداشت، اما به رهبران دانشجویی فرصت حضور برجسته در تلویزیون ملی را داد.
در اوایل صبح ۱۹ مه، ژائو ژیانگ به میدان تیانآنمن رفت که به آخرین اقدام سیاسی او تبدیل شد. ون جیابائو او را همراهی میکرد. لی پنگ نیز به میدان رفت، اما مدت کوتاهی پس از آنجا خارج شد. در ساعت ۴:۵۰ صبح، ژائو با بلندگو برای جمعی از دانشجویان سخنرانی کرد و از آنها خواست به اعتصاب غذا پایان دهند. او به دانشجویان گفت که هنوز جوان هستند و از آنها خواست سلامت خود را حفظ کنند و بدون توجه به آیندهشان، خود را قربانی نکنند. سخنرانی احساسی ژائو توسط برخی از دانشجویان مورد تشویق قرار گرفت.
در ۱۹ مه، کمیته دائمی دفتر سیاسی با رهبران نظامی و بزرگان حزب دیدار کرد. دنگ ریاست جلسه را بر عهده داشت و گفت که حکومت نظامی تنها گزینه است. در این جلسه، دنگ اعلام کرد که در انتخاب هو یائوبانگ و ژائو ژیانگ به عنوان جانشینان خود «اشتباه» کرده است و تصمیم گرفت ژائو را از سمت دبیرکلی برکنار کند. دنگ همچنین عهد کرد که با حامیان ژائو قاطعانه برخورد کند و کار تبلیغاتی را آغاز نماید.
دولت چین در ۲۰ مه حکومت نظامی اعلام کرد و حداقل ۳۰ لشکر از پنج منطقه از هفت منطقه نظامی کشور را بسیج کرد. حداقل ۱۴ سپاه از ۲۴ سپاه ارتش آزادیبخش خلق (PLA) نیرو اعزام کردند. در نهایت حدود ۲۵۰ هزار سرباز به پایتخت فرستاده شدند که برخی از طریق هوایی و برخی دیگر از طریق راهآهن وارد شدند.
در فینال جام حذفی ۱۹۸۹ بین لیورپول و رقیب محلیاش اورتون، که تنها پنج هفته پس از فاجعه هیلزبورو برگزار شد، بازیکنان هر دو تیم به نشانه احترام به قربانیان، بازوبندهای مشکی بستند.
ورود ارتش به شهر در حومه آن توسط انبوه معترضان مسدود شد. دهها هزار تظاهرکننده خودروهای نظامی را محاصره کردند و مانع از پیشروی یا عقبنشینی آنها شدند. معترضان برای سربازان سخنرانی کردند و از آنها خواستند به آرمانشان بپیوندند؛ آنها همچنین برای سربازان غذا، آب و سرپناه فراهم کردند. مقامات با مشاهده عدم امکان پیشروی، در ۲۴ مه دستور عقبنشینی ارتش را صادر کردند. تمام نیروهای دولتی به پایگاههای خارج از شهر عقبنشینی کردند. اگرچه عقبنشینی ارتش در ابتدا به عنوان «تغییر مسیر» به نفع معترضان تلقی شد، اما در واقع بسیج نیروها در سراسر کشور برای یک حمله نهایی در حال انجام بود.
در طول مسابقه نهایی فصل ۸۹-۱۹۸۸ لیگ فوتبال انگلیس، که در ۲۶ مه ۱۹۸۹ بین لیورپول و تیم دوم جدول، آرسنال برگزار شد، بازیکنان آرسنال به یاد کسانی که در فاجعه هیلزبورو جان باخته بودند، به هواداران در بخشهای مختلف آنفیلد گل اهدا کردند.
در ۲۷ مه در هنگکنگ، بیش از ۳۰۰ هزار نفر در میدان اسبدوانی هپی ولی برای گردهمایی با عنوان «آهنگهای دموکراتیک تقدیم به چین» گرد هم آمدند. بسیاری از سلبریتیهای هنگکنگی آهنگهایی خواندند و حمایت خود را از دانشجویان پکن ابراز کردند.
راهپیمایی ۱.۵ میلیون نفری، یعنی یک چهارم جمعیت هنگکنگ، به رهبری مارتین لی، سزتو وا و دیگر رهبران سازمانها، در جزیره هنگکنگ برگزار شد. در سراسر جهان، به ویژه در مناطقی که چینیتبارها زندگی میکردند، مردم گرد هم آمدند و اعتراض کردند. بسیاری از دولتها، از جمله ایالات متحده و ژاپن، هشدارهای مسافرتی به چین صادر کردند.
در ۳۰ مه ۱۹۸۹، گورباچف پیشنهاد کرد که انتخابات محلی سراسری که برای نوامبر ۱۹۸۹ برنامهریزی شده بود، به اوایل سال ۱۹۹۰ موکول شود، زیرا هنوز قوانینی برای اداره چنین انتخاباتی وجود نداشت. این اقدام توسط برخی به عنوان امتیازی به مقامات محلی حزب تلقی شد که میترسیدند در موجی از احساسات ضد تشکیلات از قدرت کنار گذاشته شوند.
