دوشنبه مه 12, 2008 تا دوشنبه مه 12, 2008
China
زمینلرزه ۲۰۰۸ سیچوان که با نامهای زمینلرزه بزرگ سیچوان یا زمینلرزه ونچوان نیز شناخته میشود، در ساعت ۱۴:۲۸:۰۱ به وقت استاندارد چین در ۱۲ مه ۲۰۰۸ رخ داد. این زمینلرزه با بزرگی ۸.۰ ریشتر (۷.۹ گشتاوری)، در ۸۰ کیلومتری (۵۰ مایلی) غرب-شمال غربی چنگدو، مرکز استان، با عمق کانونی ۱۹ کیلومتر (۱۲ مایل) به وقوع پیوست. این زلزله گسل را به طول بیش از ۲۴۰ کیلومتر (۱۵۰ مایل) گسست و جابجاییهای سطحی چندین متری ایجاد کرد. لرزشهای این زمینلرزه در کشورهای همسایه و حتی در شهرهای دوردستی مانند پکن و شانگهای - به ترتیب در فاصله ۱,۵۰۰ و ۱,۷۰۰ کیلومتری (۹۳۰ و ۱,۰۶۰ مایلی) - احساس شد، به طوری که ساختمانهای اداری در اثر این لرزشها تکان خوردند.
این زمینلرزه دارای بزرگی ۸.۰ ریشتر و ۷.۹ گشتاوری بود. کانون آن در شهرستان ونچوان، در ولایت خودمختار تبتی و چیانگ نگاوا، در ۸۰ کیلومتری (۵۰ مایلی) غرب/شمال غربی مرکز استان، چنگدو قرار داشت و لرزش اصلی آن در ساعت ۱۴:۲۸:۰۱.۴۲ به وقت استاندارد چین (۰۶:۲۸:۰۱.۴۲ به وقت جهانی) در ۱۲ مه ۲۰۰۸ رخ داد و حدود دو دقیقه به طول انجامید؛ در این زلزله، تقریباً ۸۰ درصد ساختمانها تخریب شدند.
لرزشها تقریباً سه دقیقه پس از وقوع زلزله احساس شدند.
لرزشها تقریباً سه دقیقه پس از وقوع زلزله احساس شدند و حدود نیم دقیقه ادامه داشتند. این دورترین زمینلرزهای است که تاکنون در هنگ کنگ احساس شده است. شدت لرزش در هنگ کنگ به درجه III در مقیاس مرکالی (MM) رسید.
حدود هشت دقیقه طول کشید تا لرزشها به تایوان برسند، جایی که لرزشها به مدت یک تا دو دقیقه ادامه یافت؛ هیچ خسارت یا جراحتی گزارش نشد. شدت لرزش در تایپه درجه III در مقیاس مرکالی بود.
لرزشها تقریباً هشت دقیقه پس از زمینلرزه در بخشهایی از مغولستان احساس شدند.
لرزشها تقریباً پنج دقیقه پس از زمینلرزه در بخشهای شمالی ویتنام احساس شدند. شدت لرزش در هانوی درجه III در مقیاس مرکالی بود.
در بخشهایی از تایلند، لرزشها شش دقیقه پس از زلزله احساس شدند. ساختمانهای اداری در بانکوک برای چندین دقیقه پس از آن تکان خوردند.
لرزشها در تووا احساس شدند، هیچ تلفاتی گزارش نشد.
لرزشها هشت و نیم دقیقه پس از زلزله در تمام نقاط بنگلادش احساس شدند.
لرزشها تقریباً نه دقیقه پس از زمینلرزه در بخشهایی از هند احساس شدند.
در بخشهایی از شمال پاکستان، لرزشها ده دقیقه پس از زلزله احساس شدند.
بارانهای شدید مداوم و رانش زمین در شهرستان ونچوان و مناطق اطراف، تلاشهای امدادی را به شدت تحت تأثیر قرار داد. در آغاز عملیات نجات در ۱۲ مه، ۲۰ بالگرد برای رساندن غذا، آب و کمکهای اضطراری و همچنین تخلیه مجروحان و شناسایی مناطق زلزلهزده اعزام شدند.
تا ساعت ۱۷:۳۷ روز ۱۳ مه، در مجموع بیش از ۱۵,۶۰۰ سرباز و نیروی شبهنظامی از منطقه نظامی چنگدو به نیروهای امدادی در مناطق به شدت آسیبدیده پیوستند.
گزارش شد که بسیاری از تیمهای امدادی، از جمله تیم آتشنشانی تایپه از تایوان، از همان روز چهارشنبه آماده پیوستن به تلاشهای امدادی در سیچوان بودند. با این حال، صلیب سرخ چین اعلام کرد که (در ۱۳ مه) «به دلیل مشکلات ترافیکی در مناطق سختگذر نزدیک به کانون زلزله، در حال حاضر امکانپذیر نیست».
پکن در اواخر روز ۱۳ مه کمکهای بنیاد خیریه «تزو چی» از تایوان را پذیرفت. تزو چی اولین نیروی خارج از جمهوری خلق چین بود که به تلاشهای امدادی پیوست.
تا ساعت ۱۲:۱۷ به وقت استاندارد چین در ۱۴ مه ۲۰۰۸، ارتباطات در مرکز شهرستان ونچوان تا حدی برقرار شد.
تا ۱۴ مه، وزارت امور مدنی اعلام کرد که ۱۰.۷ میلیارد یوان (تقریباً ۱.۵ میلیارد دلار آمریکا در آن زمان) توسط مردم چین اهدا شده است.
در بعدازظهر ۱۴ مه، ۱۵ نیروی عملیات ویژه به همراه تجهیزات امدادی و وسایل ارتباطی با چتر نجات وارد شهرستان غیرقابل دسترس مائو، در شمال شرقی ونچوان شدند.
به دلیل بزرگی زلزله و توجه رسانهها به چین، کشورهای خارجی و سازمانها بلافاصله با ابراز همدردی و ارائه کمک به این فاجعه واکنش نشان دادند. در ۱۴ مه، یونیسف گزارش داد که چین رسماً درخواست حمایت جامعه بینالمللی برای پاسخ به نیازهای خانوادههای آسیبدیده را کرده است.
یک پرواز مستقیم باری چارتر توسط شرکت هواپیمایی «چاینا ایرلاینز» از فرودگاه بینالمللی تائویوان تایوان به فرودگاه بینالمللی چنگدو شوانگلیو انجام شد که حدود ۱۰۰ تن کمکهای امدادی اهدایی بنیاد تزو چی و صلیب سرخ تایوان را به مناطق آسیبدیده منتقل کرد. مجوز مقامات سرزمین اصلی چین اخذ شد و این پرواز چارتر در ساعت ۱۷:۰۰ به وقت استاندارد چین در ۱۵ مه تایپه را ترک کرد و تا ساعت ۲۰:۳۰ به وقت استاندارد چین به چنگدو رسید.
تا ۱۵ مه، نخستوزیر ون جیابائو دستور استقرار ۹۰ بالگرد اضافی را صادر کرد که ۶۰ فروند توسط نیروی هوایی ارتش آزادیبخش خلق و ۳۰ فروند توسط صنعت هوانوردی غیرنظامی تأمین میشد و مجموع هواپیماهای مستقر در عملیات امدادی توسط نیروی هوایی، ارتش و هوانوردی غیرنظامی را به بیش از ۱۵۰ فروند رساند که منجر به بزرگترین عملیات ترابری هوایی غیرنظامی در تاریخ ارتش آزادیبخش خلق شد.
تیم امدادی صلیب سرخ تایوان نیز قرار بود در ساعت ۱۵:۰۰ به وقت استاندارد چین در ۱۶ مه با پرواز مستقیم چارتر «ماندارین ایرلاینز» از تایپه به چنگدو اعزام شود.
در ۱۶ مه، گروههای امدادی از کره جنوبی، ژاپن، سنگاپور، روسیه و تایوان برای پیوستن به عملیات نجات وارد شدند.
در ۱۶ مه، چین اعلام کرد که تاکنون ۴۵۷ میلیون دلار کمک نقدی و غیرنقدی برای عملیات نجات دریافت کرده است که شامل ۸۳ میلیون دلار از ۱۹ کشور و چهار سازمان بینالمللی میشود. عربستان سعودی بزرگترین اهداکننده کمک به چین بود که نزدیک به ۴۰,۰۰۰,۰۰۰ یورو کمک مالی و ۸,۰۰۰,۰۰۰ یورو دیگر نیز مواد امدادی ارائه کرد.
عملیات نجات انجامشده توسط دولت چین مورد تحسین رسانههای غربی قرار گرفت، بهویژه در مقایسه با مسدود کردن کمکهای خارجی توسط میانمار در جریان طوفان نرگس، و همچنین عملکرد قبلی چین در زلزله ۱۹۷۶ تانگشان. شفافیت چین در پوشش رسانهای زلزله سیچوان باعث شد که یکی از اساتید دانشگاه پکن بگوید: «این اولین بار است که رسانههای چین با استانداردهای بینالمللی مطابقت پیدا کردهاند». لسآنجلس تایمز پوشش رسانهای چین از زلزله را «دموکراتیک» خواند و ستود.
در عصر ۱۸ مه، شبکه CCTV-1 میزبان یک برنامه ویژه چهار ساعته به نام «بخشیدن عشق» بود که توسط مجریان ثابت جشن سال نو CCTV و بای یانسونگ، مجری پوشش خبری شبانهروزی، اجرا شد. طیف گستردهای از چهرههای سرگرمی، ادبی، تجاری و سیاسی از سرزمین اصلی چین، هنگ کنگ، سنگاپور و تایوان در آن شرکت کردند. مجموع کمکهای مالی این شب به ۱.۵ میلیارد یوان چین (حدود ۲۰۸ میلیون دلار آمریکا) رسید. از میان کمکها، CCTV بزرگترین مشارکت شرکتی را با ۵۰ میلیون یوان انجام داد.
در ساعت ۱۴:۲۸ به وقت استاندارد چین در ۱۹ مه ۲۰۰۸، یک هفته پس از زلزله، عموم مردم چین یک دقیقه سکوت کردند. مردم به مدت سه دقیقه سکوت کردند در حالی که آژیرهای دفاع غیرنظامی، پلیس و آتشنشانی و بوق خودروها، کشتیها و قطارها به صدا درآمد. خودروها و کامیونها در جادههای پکن نیز متوقف شدند.
شورای دولتی یک دوره سه روزه عزای عمومی برای قربانیان زلزله از ۱۹ مه ۲۰۰۸ اعلام کرد؛ پرچم ملی جمهوری خلق چین و پرچمهای منطقهای مناطق اداری ویژه هنگ کنگ و ماکائو به حالت نیمهافراشته درآمدند. این اولین بار بود که یک دوره عزای ملی برای چیزی غیر از مرگ یک رهبر دولتی اعلام میشد و بسیاری آن را بزرگترین نمایش عزاداری از زمان مرگ مائو تسه تونگ نامیدند.
پسلرزههای شدید حتی ماهها پس از زلزله اصلی ادامه داشت. در ۲۵ مه، یک پسلرزه ۶.۰ ریشتری (۶.۴ ریشتر طبق گزارش CEA) در شمال شرقی کانون زلزله اصلی، در شهرستان چینگچوان، سیچوان رخ داد.
در ۲۷ مه، دو پسلرزه، یکی ۵.۲ ریشتری در شهرستان چینگچوان و دیگری ۵.۷ ریشتری در شهرستان نینگچیانگ، شاآنشی، منجر به فرو ریختن بیش از ۴۲۰,۰۰۰ خانه و مجروح شدن ۶۳ نفر شد.
در نتیجه زلزله و پسلرزههای شدید متعدد، بسیاری از رودخانهها توسط رانشهای بزرگ زمین مسدود شدند که منجر به تشکیل «دریاچههای زلزله» در پشت این انسدادها شد؛ این حجم عظیم آب با سرعت بسیار بالایی در پشت سدهای طبیعی ناشی از رانش زمین جمع میشد و بیم آن میرفت که این انسدادها در نهایت زیر وزن توده آبِ در حال افزایش فرو بریزند و جان میلیونها نفر از ساکنان پاییندست را به خطر بیندازند. تا ۲۷ مه ۲۰۰۸، ۳۴ دریاچه به دلیل مسدود شدن رودخانهها توسط آوار زلزله تشکیل شده بود و تخمین زده میشد که ۲۸ مورد از آنها همچنان برای مردم محلی خطرناک باشند. روستاهای کامل به دلیل سیل ناشی از آن مجبور به تخلیه شدند.
در ۲۹ مه ۲۰۰۸، مقامات دولتی شروع به بازرسی از ویرانههای هزاران مدرسهای کردند که فرو ریخته بودند تا سرنخهایی درباره علت تخریب آنها بیابند.
تلاشهای امدادی همچنین از سوی بنیاد «وان» جت لی صورت گرفت که در آن وو جینگ، بازیگر هنرهای رزمی، در این تلاشها کمک میکرد.
کمپین جمعآوری کمک مالی هنرمندان ۵۱۲، یک ماراتن ۸ ساعته جمعآوری کمک مالی، در ۱ ژوئن در هنگ کنگ برگزار شد؛ حدود ۲۰۰ موسیقیدان و سلبریتی از حوزه فرهنگی چین در آن شرکت کردند.
در روز کودک، ۱ ژوئن ۲۰۰۸، بسیاری از والدین برای سوگواری فرزندانشان به آوار مدارس رفتند. کودکان بازمانده که عمدتاً در مراکز امدادی زندگی میکردند، مراسمی را برای گرامیداشت این روز ویژه برگزار کردند، اما زلزله را نیز به یاد آوردند.
در ماه ژوئن، جکی چان، بازیگر هنگ کنگی که ۱.۵۷ میلیون دلار به قربانیان اهدا کرده بود، به همراه هنرمندان دیگر موزیک ویدیویی با عنوان «قول» ساخت؛ این آهنگ توسط اندی لاو ساخته شده بود.
در پی زلزله، بسیاری از دولتهای محلی قول دادند که به طور رسمی در مورد فرو ریختن مدارس تحقیق کنند، اما تا ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۸، در سراسر سیچوان، والدین کودکانی که در مدارس فروریخته جان باخته بودند، شکایت کردند که هنوز هیچ گزارشی دریافت نکردهاند.
همان منطقه در ۲۳ ژوئیه دو پسلرزه دیگر به بزرگی ۵.۶ و ۶ و ۶.۰ ریشتر (به ترتیب ۵.۸ و ۵.۵ ریشتر طبق گزارش USGS) را تجربه کرد که منجر به ۱ کشته، ۶ مجروح جدی، فرو ریختن صدها خانه و آسیب دیدن کیلومترها بزرگراه شد.
شهرستان پینگوو و شهرستان بیایچوان در سیچوان، که در شمال شرقی ونچوان و نزدیک به کانون زلزله ۷.۲ ریشتری سال ۱۹۷۶ قرار دارند، در اول اوت دچار یک پسلرزه ۶.۱ ریشتری (۵.۷ ریشتر طبق گزارش USGS) شدند؛ این حادثه باعث ۲ کشته، ۳۴۵ مجروح، فرو ریختن ۷۰۷ خانه، آسیب به بیش از ۱,۰۰۰ خانه و مسدود شدن ۲۵ کیلومتر (۱۶ مایل) از جادههای روستایی شد.
در ۵ اوت، پسلرزه دیگری به بزرگی ۶.۱ ریشتر (۶.۲ ریشتر طبق گزارش USGS) چینگچوان، سیچوان را لرزاند که باعث ۱ کشته، ۳۲ مجروح، اختلال در مخابرات و رانش گسترده تپهها شد که جادههای منطقه از جمله یک بزرگراه ملی را مسدود کرد.
وی هونگ، معاون اجرایی فرماندار، در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۸ تأیید کرد که در مجموع بیش از ۹۰ هزار نفر در این زمینلرزه جان باخته یا مفقود شدهاند. او اظهار داشت که ۲۰۰ هزار خانه بازسازی شده و ۶۸۵ هزار خانه در حال بازسازی هستند، اما ۱.۹۴ میلیون خانوار همچنان بدون سرپناه دائمی بودند. ۱۳۰۰ مدرسه بازسازی شده و جابجایی اولیه ۲۵ شهرک، از جمله بیچوان و ونچوان که از ویرانشدهترین مناطق بودند، انجام شد. دولت ۴۴۱ میلیارد دلار برای تلاشهای امدادی و بازسازی هزینه کرد.
در ۱۲ مه ۲۰۰۹، چین اولین سالگرد زلزله را با یک دقیقه سکوت گرامی داشت و مردم در سراسر کشور یاد جانباختگان را زنده نگه داشتند. دولت همچنین دسترسی به ویرانههای مهر و موم شده مرکز شهرستان بیچوان را به مدت سه روز باز کرد؛ پس از آن، این مکان به عنوان موزه یادبود زلزله دولتی به همان شکل حفظ خواهد شد تا یادآور این فاجعه هولناک برای مردم باشد. همچنین چندین کنسرت در سراسر کشور برای جمعآوری کمک مالی برای بازماندگان زلزله برگزار شد.
