پنج شورشی خود را پادشاه بابل اعلام کردند

حاکمان اولیه هخامنشی احترام زیادی برای بابل قائل بودند و این منطقه را به عنوان یک موجودیت یا پادشاهی جداگانه که با پادشاهی خودشان در چیزی شبیه به یک اتحاد شخصی متحد شده بود، در نظر می‌گرفتند. این منطقه یک دارایی اقتصادی عمده بود و تا یک سوم خراج کل امپراتوری هخامنشی را تأمین می‌کرد. با وجود توجه هخامنشیان و به رسمیت شناختن حاکمان هخامنشی به عنوان پادشاهان بابل، بابلی‌ها از هخامنشیان بیزار بودند، همان‌طور که یک قرن پیش از آن از آشوری‌ها بیزار بودند. حداقل پنج شورشی در دوران حکومت هخامنشیان خود را پادشاه بابل اعلام کردند و در تلاش برای بازگرداندن حکومت بومی شوریدند؛ نبوکدنصر سوم (۵۲۲ پیش از میلاد)، نبوکدنصر چهارم (۵۲۱–۵۲۰ پیش از میلاد)، بل-شیمانی (۴۸۴ پیش از میلاد)، شاماش-اریبا (۴۸۲–۴۸۱ پیش از میلاد) و نیدین-بل (۳۳۶ پیش از میلاد).

ممکن است دارای خطا باشد.