1تولد
ایلیچ رامیرز سانچز در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۹ در میچلنا، تاچیرا، ونزوئلا متولد شد.
2جبهه مردمی برای آزادی فلسطین
رامیرز سانچز از مسکو به بیروت، لبنان سفر کرد و در ژوئیه ۱۹۷۰ داوطلب پیوستن به جبهه مردمی برای آزادی فلسطین (PFLP) شد. او به یک اردوگاه آموزشی برای داوطلبان خارجی PFLP در حومه امان، اردن فرستاده شد. پس از فارغالتحصیلی، او در یک مدرسه تکمیلی با نام رمز H4 که توسط ارتش عراق اداره میشد، در نزدیکی مرز سوریه و عراق آموزش دید.
3اخراج از دانشگاه
او در نهایت دانشگاه پاتریس لومومبا در مسکو را انتخاب کرد. او در سال ۱۹۷۰ از این دانشگاه اخراج شد.
4ترور نافرجام
در سال ۱۹۷۳، کارلوس یک عملیات ترور نافرجام از سوی PFLP علیه جوزف سیف، تاجر یهودی و نایب رئیس فدراسیون صهیونیستی بریتانیا انجام داد. در ۳۰ دسامبر، کارلوس به خانه سیف در کوئینز گرو در سنت جانز وود رفت و از خدمتکار خواست او را نزد سیف ببرد. کارلوس که سیف را در حمام پیدا کرد، یک گلوله از تپانچه توکارف ۷.۶۲ میلیمتری خود به سمت او شلیک کرد که از بین بینی و لب بالایی سیف کمانه کرد و او را بیهوش ساخت؛ سپس اسلحه گیر کرد و کارلوس فرار کرد.
5حملات به هواپیماهای ال عال در فرودگاه اورلی
او بعداً در دو حمله نافرجام با نارنجکانداز به هواپیماهای ال عال در فرودگاه اورلی در نزدیکی پاریس در ۱۳ و ۱۷ ژانویه ۱۹۷۵ شرکت کرد.
6یک مهمانی خانگی در پاریس
در ۲۶ ژوئن ۱۹۷۵، رابط کارلوس در PFLP، میشل موخربال لبنانیتبار، توسط سازمان اطلاعات داخلی فرانسه (DST) دستگیر و بازجویی شد. هنگامی که دو مأمور غیرمسلح DST در یک مهمانی خانگی در پاریس از کارلوس بازجویی کردند، موخربال هویت کارلوس را فاش کرد. کارلوس سپس آن دو مأمور و موخربال را به ضرب گلوله کشت، از صحنه گریخت و موفق شد از طریق بروکسل به بیروت فرار کند.
7حمله به اوپک
در ۲۱ دسامبر ۱۹۷۵، او رهبری یک تیم شش نفره (شامل گابریله کروشر-تیدمان) را بر عهده داشت که به نشست رهبران اوپک حمله کردند؛ آنها بیش از ۶۰ نفر را گروگان گرفتند و سه نفر را کشتند: یک پلیس اتریشی، یک کارمند عراقی اوپک و یکی از اعضای هیئت لیبی. کارلوس از مقامات اتریشی خواست که هر دو ساعت یک بار بیانیهای درباره آرمان فلسطین از شبکههای رادیویی و تلویزیونی اتریش بخوانند. برای جلوگیری از تهدید به اعدام یک گروگان در هر ۱۵ دقیقه، دولت اتریش موافقت کرد و بیانیه طبق خواسته آنها پخش شد.
8آزادی گروگانها
در ۲۲ دسامبر، دولت یک هواپیما در اختیار PFLP و ۴۲ گروگان قرار داد و آنها را طبق خواسته برای آزادی گروگانها به الجزیره پرواز دادند. نویل اتکینسون، خلبان سابق نیروی دریایی سلطنتی که در آن زمان خلبان شخصی معمر قذافی، رهبر لیبی بود، کارلوس و تعدادی دیگر از جمله هانس-یواخیم کلاین، حامی گروه فراکسیون ارتش سرخ و عضو سلولهای انقلابی، و گابریله کروشر-تیدمان را از الجزیره پرواز داد.
9توافق برای ترور کارلوس
مانوئل کنترراس، گرهارد مرتینس، سرجیو آرِدونِدو و یک ژنرال ناشناس برزیلی در سال ۱۹۷۶ به تهران سفر کردند تا به رژیم شاه پیشنهاد همکاری برای کشتن کارلوس در ازای مبلغ کلانی پول بدهند. مشخص نیست که در آن جلسات واقعاً چه گذشت.
10سازمان مبارزه مسلحانه
در سپتامبر ۱۹۷۶، کارلوس دستگیر، در یوگسلاوی بازداشت و به بغداد منتقل شد. او تصمیم گرفت در عدن ساکن شود، جایی که تلاش کرد سازمان مبارزه مسلحانه خود را متشکل از شورشیان سوری، لبنانی و آلمانی تأسیس کند. او همچنین با اشتازی، پلیس مخفی آلمان شرقی ارتباط برقرار کرد. آنها دفتری در برلین شرقی، خانههای امن، ۷۵ نفر پرسنل پشتیبانی و یک خودروی خدماتی در اختیار او قرار دادند و به او اجازه دادند در اماکن عمومی اسلحه حمل کند.
11بمبگذاری دفاتر رادیو اروپای آزاد
گمان میرود کارلوس حملات خود را به چندین هدف اروپایی برنامهریزی کرده باشد، از جمله بمبگذاری در دفاتر رادیو اروپای آزاد در مونیخ در فوریه ۱۹۸۱، که بخشی از شکار ناموفق یون میهای پاچپا بود که توسط دولت رومانی دستور و تأمین مالی شده بود.
12حمله به نیروگاه هستهای سوپرفنیکس فرانسه
با حمایت مشروط رژیم عراق و پس از مرگ حداد، کارلوس خدمات گروه خود را به PFLP و گروههای دیگر پیشنهاد کرد. اولین حمله گروه او ممکن است حمله موشکی نافرجام به نیروگاه هستهای سوپرفنیکس فرانسه در ۱۸ ژانویه ۱۹۸۲ بوده باشد.
13دستگیری ۲ نفر از اعضای گروه
در ۱۶ فوریه ۱۹۸۲، دو نفر از اعضای گروه - تروریست سوئیسی برونو برگت و همسر کارلوس، ماگدالنا کوپ - در پاریس در خودرویی حاوی مواد منفجره دستگیر شدند. پس از دستگیری، نامهای به سفارت فرانسه در لاهه ارسال شد و خواستار آزادی فوری آنها شد. در همین حال، کارلوس برای آزادی آنها به دولت فرانسه فشار آورد که بینتیجه بود.
14بمبگذاری قطار پاریس-تولوز
فرانسه با موجی از حملات تروریستی مواجه شد، از جمله: بمبگذاری قطار تندرو (TGV) «لو کاپیتول» در مسیر پاریس-تولوز در ۲۹ مارس ۱۹۸۲ (۵ کشته، ۷۷ زخمی).
15بمبگذاری خودروی روزنامه الوطن العربی
بمبگذاری خودروی روزنامه الوطن العربی در پاریس در ۲۲ آوریل ۱۹۸۲ (۱ کشته، ۶۳ زخمی).
16حمله به مزون دو فرانس در برلین غربی
در اوت ۱۹۸۳، او همچنین به مزون دو فرانس در برلین غربی حمله کرد که منجر به کشته شدن یک مرد و زخمی شدن بیست و دو نفر شد.
17بمبگذاری قطار تندرو مارسی-پاریس
بمبگذاری قطار تندرو مارسی-پاریس (۳ کشته، ۱۲ زخمی).
18بمبگذاری ایستگاه سن-شارل
بمبگذاری ایستگاه سن-شارل در مارسی در ۳۱ دسامبر ۱۹۸۳ (۲ کشته، ۳۳ زخمی).
19به سودان
دولت سوریه کارلوس را مجبور به عدم فعالیت کرد و او متعاقباً به عنوان یک تهدید خنثیشده تلقی شد. در سال ۱۹۹۰، دولت عراق برای همکاری به او پیشنهاد کار داد و در سپتامبر ۱۹۹۱، او از سوریه اخراج شد؛ کشوری که از مداخله آمریکا علیه حمله عراق به کویت حمایت کرده بود. پس از اقامتی کوتاه در اردن، به او در سودان پناه داده شد و او در خارطوم زندگی کرد.
20به پاریس برای محاکمه
در ۱۴ اوت ۱۹۹۴، سودان او را به مأموران سازمان اطلاعات و امنیت فرانسه (DST) تحویل داد که او را برای محاکمه با هواپیما به پاریس منتقل کردند.
21محاکمه
محاکمه در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۷ آغاز شد و در ۲۳ دسامبر پایان یافت، زمانی که او مجرم شناخته شد و به حبس ابد بدون امکان آزادی مشروط محکوم گردید.
22گرویدن به اسلام
در سال ۲۰۰۱، رامیرز سانچز پس از گرویدن به اسلام، با وکیل خود، ایزابل کوتان-پیر، طی یک مراسم اسلامی ازدواج کرد، اگرچه او همچنان در عقد همسر دوم خود بود.
23دادگاه اروپایی
در سال ۲۰۰۵، دادگاه حقوق بشر اروپا به شکایت رامیرز سانچز رسیدگی کرد که مدعی بود سالهای طولانی حبس انفرادی او مصداق «رفتار غیرانسانی و تحقیرآمیز» بوده است. در سال ۲۰۰۶، دادگاه حکم داد که ماده ۳ کنوانسیون اروپایی حقوق بشر (ممنوعیت رفتار غیرانسانی و تحقیرآمیز) نقض نشده است؛ با این حال، ماده ۱۳ (حق داشتن یک راهکار مؤثر) نقض شده بود. به رامیرز سانچز مبلغ ۱۰,۰۰۰ یورو بابت هزینهها پرداخت شد، چرا که او هیچ درخواستی برای دریافت غرامت بابت خسارات وارده نداشت.
24به زندان کلروو
در سال ۲۰۰۶، او متعاقباً از زندان لا سانته به زندان کلروو منتقل شد.
25محاکمه حملات ۸۲-۸۳
در مه ۲۰۰۷، قاضی ضد تروریسم، ژان-لوئی بروگیر، دستور محاکمه جدیدی را برای رامیرز سانچز به اتهام «کشتار و تخریب اموال با استفاده از مواد منفجره» در فرانسه در سالهای ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳ صادر کرد. این بمبگذاریها یازده کشته و بیش از ۱۰۰ مجروح بر جای گذاشت.
26چاوز از کارلوس دفاع کرد
در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۹، چاوز علناً از کارلوس دفاع کرد و گفت که او به اشتباه «یک آدم بد» تلقی میشود و معتقد است که کارلوس ناعادلانه محکوم شده است. چاوز همچنین او را «یکی از مبارزان بزرگ سازمان آزادیبخش فلسطین» نامید. فرانسه سفیر ونزوئلا را احضار کرد و خواستار توضیح شد. با این حال، چاوز از پس گرفتن اظهارات خود خودداری کرد.
27محکوم به حبس ابد
در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۱، رامیرز سانچز، واینریش و عیساوی مجرم شناخته شده و به حبس ابد محکوم شدند؛ فرولیچ تبرئه شد.