1تولد دو گل
شارل دو گل در ۲۲ نوامبر ۱۸۹۰ در لیل متولد شد.
2دو گل مقالهای با تخیل نوشت
در پانزده سالگی، او مقالهای نوشت که در آن «ژنرال دو گل» را در حال هدایت ارتش فرانسه به سوی پیروزی بر آلمان تصور میکرد.
3رشد سوسیالیسم و سندیکالیسم، جدایی قانونی کلیسا از دولت در سال ۱۹۰۵ برای خانواده دو گل ناخوشایند بود
فرانسه در دوران نوجوانی دو گل جامعهای دوقطبی بود، با تحولاتی که برای خانواده دو گل ناخوشایند بود: رشد سوسیالیسم و سندیکالیسم، و جدایی قانونی کلیسا از دولت در سال ۱۹۰۵.
4دو گل در مدرسه سختتر تلاش کرد
در ژوئیه ۱۹۰۶، او در مدرسه سختتر تلاش کرد زیرا بر کسب جایگاهی برای آموزش به عنوان افسر ارتش در دانشکده نظامی سن-سیر متمرکز شده بود.
5دو گل جایگاهی در سن-سیر به دست آورد
دو گل در سال ۱۹۰۹ جایگاهی در سن-سیر به دست آورد. رتبه کلاسی او متوسط بود (۱۱۹ از ۲۲۱ ورودی)، اما او نسبتاً جوان بود و این اولین تلاش او برای آزمون بود.
6دو گل در هنگ ۳۳ پیادهنظام ثبتنام کرد
در اکتبر ۱۹۰۹، دو گل (به جای دوره معمول دو ساله برای سربازان وظیفه، طبق الزام برای چهار سال) در هنگ ۳۳ پیادهنظام ثبتنام کرد.
7دو گل به درجه سرجوخه ارتقا یافت
در آوریل ۱۹۱۰ او به درجه سرجوخه ارتقا یافت. فرمانده گروهان او از ارتقای وی به درجه گروهبان، که رتبه معمول برای یک افسر بالقوه بود، خودداری کرد و اظهار داشت که این مرد جوان به وضوح احساس میکند که چیزی کمتر از «کنت فرانسه» برای او کافی نیست.
8دو گل به درجه گروهبان ارتقا یافت
او سرانجام در سپتامبر ۱۹۱۰ به درجه گروهبان ارتقا یافت.
9دو گل جایگاه خود را در سن-سیر اشغال کرد
دو گل در اکتبر ۱۹۱۰ جایگاه خود را در سن-سیر اشغال کرد.
10فارغالتحصیلی دو گل
شارل دو گل در سال ۱۹۱۲ از سن-سیر فارغالتحصیل شد.
11دو گل به عنوان ستوان دوم به هنگ ۳۳ پیادهنظام بازگشت
در اکتبر ۱۹۱۲ او به عنوان ستوان دوم (sous-lieutenant) به هنگ ۳۳ پیادهنظام بازگشت. این هنگ اکنون تحت فرماندهی سرهنگ (و مارشال آینده) فیلیپ پتن بود که دو گل تا ۱۵ سال بعد از او پیروی میکرد. او بعدها در خاطراتش نوشت: «اولین سرهنگ من، پتن، هنر فرماندهی را به من آموخت».
12دو گل به درجه ستوان یکم ارتقا یافت
دو گل در اکتبر ۱۹۱۳ به درجه ستوان یکم ارتقا یافت.
13دو گل در جنگ جهانی اول در نبردهای شدیدی درگیر بود
دو گل از همان ابتدا در نبردهای شدیدی درگیر بود. به عنوان فرمانده دسته، او در ۱۵ اوت غسل تعمید آتش را تجربه کرد و از اولین کسانی بود که مجروح شد و در نبرد دینانت گلولهای به زانویش اصابت کرد.
14دو گل به هنگ خود بازگشت
شارل در اکتبر به عنوان فرمانده گروهان هفتم به هنگ خود بازگشت. بسیاری از همرزمان سابق او قبلاً کشته شده بودند.
15دو گل آجودان هنگ شد
در دسامبر او آجودان هنگ شد.
16دو گل نشان صلیب جنگ را دریافت کرد
یگان دو گل به دلیل خزیدن مکرر به «سرزمین هیچکس» برای گوش دادن به مکالمات دشمن در سنگرهایشان مورد تقدیر قرار گرفت و اطلاعات بازگردانده شده چنان ارزشمند بود که در ۱۸ ژانویه ۱۹۱۵ او نشان صلیب جنگ (Croix de Guerre) را دریافت کرد.
17دو گل فرماندهی گروهان دهم را بر عهده گرفت
در اوت، او قبل از بازگشت به وظیفه به عنوان آجودان هنگ، فرماندهی گروهان دهم را بر عهده داشت.
18درجه سروانی دو گل دائمی شد
در ۳ سپتامبر ۱۹۱۵، درجه سروانی او دائمی شد.
19دو گل دوباره به فرماندهی گروهان دهم بازگشت
در اواخر اکتبر، پس از بازگشت از مرخصی، او دوباره به فرماندهی گروهان دهم بازگشت.
20دو گل در دوامون فرمانده گروهان بود
دو گل در ۲ مارس ۱۹۱۶ (در جریان نبرد وردن) فرمانده گروهان در دوامون بود.
21دو گل پس از جنگ به خانه پدرش بازگشت
در ۱ دسامبر ۱۹۱۸، سه هفته بعد، او به خانه پدرش در دوردونی بازگشت تا با سه برادرش که همگی در ارتش خدمت کرده و از جنگ جان سالم به در برده بودند، دیدار کند.
22دو گل به عنوان مربی پیادهنظام لهستان در طول جنگ آن با روسیه کمونیستی خدمت کرد
دو گل با ستاد هیئت نظامی فرانسه در لهستان به عنوان مربی پیادهنظام لهستان در طول جنگ آن با روسیه کمونیستی (۱۹۱۹–۱۹۲۱) خدمت کرد.
23دو گل با ایوون وندرو ازدواج کرد
دو گل در ۷ آوریل ۱۹۲۱ در کلیسای نوتردام دو کاله با ایوون وندرو ازدواج کرد.
24فیلیپ (اولین فرزند دو گل)
فیلیپ در سال ۱۹۲۱ متولد شد.
25الیزابت (دومین فرزند دو گل)
الیزابت در سال ۱۹۲۴ متولد شد.
26دو گل در اکول دو گر تحصیل کرد
او سپس از نوامبر ۱۹۲۲ تا اکتبر ۱۹۲۴ در اکول دو گر (دانشکده ستاد) تحصیل کرد.
27دو گل با پذیرش فرماندهی در مراکش مخالف بود
دو گل با تصمیم پتن برای پذیرش فرماندهی در مراکش در سال ۱۹۲۵ مخالف بود.
28ژوزف پل-بونکور اولین حامی سیاسی
در سال ۱۹۲۵ دو گل شروع به جلب نظر ژوزف پل-بونکور، اولین حامی سیاسی خود کرد.
29دو گل به عنوان «افسر قلم» کار کرد
از ۱ ژوئیه ۱۹۲۵، او برای پتن (به عنوان بخشی از خانه پتن) عمدتاً به عنوان یک «افسر قلم» (نویسنده سایه) کار کرد. دو گل با تصمیم پتن برای پذیرش فرماندهی در مراکش در سال ۱۹۲۵ مخالف بود (او بعدها به این نکته معروف بود که «مارشال پتن مرد بزرگی بود.»).
30دو گل به درجه فرمانده (سرگرد) ارتقا یافت
دو گل در ۲۵ سپتامبر ۱۹۲۷ به درجه فرمانده (سرگرد) ارتقا یافت.
31دو گل یک دوره دو ساله را به عنوان افسر فرمانده آغاز کرد
در نوامبر ۱۹۲۷، او یک دوره دو ساله را به عنوان افسر فرمانده هنگ ۱۹ شکارچیان پیاده (گردانی از پیادهنظام سبک نخبه) با نیروهای اشغالگر در ترییر آغاز کرد.
32دختر کوچک ژنرال شارل دو گل
آن دو گل در سال ۱۹۲۸ متولد شد. او در ترییر، آلمان به دنیا آمد.
33سی سرباز جان باختند
دوگل در این زمان اگرچه افسران جوان را تشویق میکرد، اما «خودخواهیاش... از دور میدرخشید». در زمستان ۱۹۲۸–۱۹۲۹، سی سرباز («بدون احتساب آنامیها») بر اثر آنچه «آنفولانزای آلمانی» نامیده میشد، جان باختند که هفت نفر از آنها از گردان دوگل بودند.
34پتن از متن پیشنویس دوگل استفاده نکرد
در سال ۱۹۲۹، پتن از متن پیشنویس دوگل برای مرثیهخوانیاش در سوگ فردیناند فوش فقید، که قرار بود کرسی او را در فرهنگستان فرانسه تصاحب کند، استفاده نکرد.
35دوگل خواهان یک پست تدریس در دانشکده جنگ بود
اشغال راینلند توسط متفقین رو به پایان بود و قرار بود گردان دوگل منحل شود، اگرچه این تصمیم بعداً پس از انتقال او به پست بعدیاش لغو شد. دوگل در سال ۱۹۲۹ خواهان یک پست تدریس در دانشکده جنگ (École de Guerre) بود.
36دوگل رویای جوانیاش را نوشت
در سال ۱۹۳۰؛ او بعدها نوشت که در جوانی با انتظاری تا حدودی سادهلوحانه، مشتاقانه منتظر جنگ اجتنابناپذیر آینده با آلمان بود تا انتقام شکست فرانسه در سال ۱۸۷۰ را بگیرد.
37دوگل بار دیگر از پتن درخواست پست در دانشکده جنگ کرد
در بهار ۱۹۳۱، با نزدیک شدن به پایان مأموریتش در بیروت، دوگل بار دیگر از پتن درخواست کرد که به او پستی در دانشکده جنگ بدهد.
38دوگل به عنوان «افسر پیشنویس» منصوب شد
دوگل در نوامبر ۱۹۳۱، در ابتدا به عنوان «افسر پیشنویس» به دبیرخانه دفاع ملی (SGDN) منصوب شد.
39دوگل به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت
او در دسامبر ۱۹۳۲ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت و به عنوان رئیس بخش سوم (عملیات) منصوب شد. خدمت او در SGDN به او شش سال تجربه در زمینه ارتباط بین برنامهریزی ارتش و دولت داد.
40دوگل کتاب «به سوی ارتش حرفهای» را نوشت
در سال ۱۹۳۴، دوگل کتاب «به سوی ارتش حرفهای» (Vers l'Armée de Métier) را نوشت. او مکانیزه کردن پیادهنظام را با تأکید بر یک نیروی نخبه متشکل از ۱۰۰ هزار نفر و ۳ هزار تانک پیشنهاد کرد. این کتاب تانکهایی را تصور میکرد که مانند سوارهنظام در سراسر کشور حرکت میکنند.
41پل رینو برای اولین بار از دوگل دعوت کرد تا با او ملاقات کند
دیدگاههای دوگل توجه سیاستمدار مستقل، پل رینو را جلب کرد که دوگل مکرراً برای او مینوشت، گاهی با لحنی چاپلوسانه. رینو برای اولین بار در ۵ دسامبر ۱۹۳۴ از او دعوت کرد تا با هم ملاقات کنند.
42دوگل با تسلیح مجدد برای پشتیبانی از پیادهنظام موافقت کرد
شارل با برنامه تسلیح مجددی که دولت جبهه مردمی در سال ۱۹۳۶ آغاز کرد موافقت کرد، اگرچه دکترین نظامی فرانسه همچنان بر این بود که تانکها باید به صورت دستههای کوچک برای پشتیبانی از پیادهنظام استفاده شوند.
43دوگل شاگرد امیل مایر شد
دوگل شاگرد امیل مایر (۱۸۵۱–۱۹۳۸)، سرهنگ دوم بازنشسته (که حرفهاش به دلیل ماجرای دریفوس آسیب دیده بود) و یک متفکر نظامی شد.
44دوگل به عنوان وزیر دولت منصوب شد
در ۵ ژوئن، روزی که آلمانیها مرحله دوم تهاجم خود (مورد قرمز) را آغاز کردند، نخستوزیر پل رینو، دوگل را به عنوان وزیر دولت، در سمت معاون وزیر دفاع ملی و جنگ، با مسئولیت ویژه برای هماهنگی با بریتانیاییها منصوب کرد.
45دوگل به فرماندهی تانکهای ارتش پنجم فرانسه منصوب شد
در آغاز جنگ جهانی دوم، دوگل به فرماندهی تانکهای ارتش پنجم فرانسه (پنج گردان پراکنده، که عمدتاً به تانکهای سبک R35 مجهز بودند) در آلزاس منصوب شد.
46دوگل در بیتش حمله کرد
در ۱۲ سپتامبر ۱۹۳۹، او همزمان با تهاجم سار، در بیتش حمله کرد.
47رینو درخواست یک پست ستادی تحت نظر دوگل کرد
در آغاز اکتبر ۱۹۳۹، رینو درخواست یک پست ستادی تحت نظر دوگل کرد، اما در نهایت در سمت خود به عنوان وزیر دارایی باقی ماند.
48دوگل مسئولیتهای وزارتی را بر عهده گرفت
شارل دوگل در سال ۱۹۴۰ مسئولیتهای وزارتی را بر عهده گرفت.
49دوگل پیشبینی کرده بود که این یک جنگ آلمانی خواهد بود
در سال ۱۹۴۰، این واحدهای زرهی آلمانی بودند که دقیقاً همانطور که دوگل پیشبینی کرده بود، مورد استفاده قرار گرفتند.
50دوگل پیشنهاد کرد که به عنوان دبیرکل شورای جنگ منصوب شود
در اوایل سال ۱۹۴۰، دوگل به رینو پیشنهاد کرد که او را به عنوان دبیرکل شورای جنگ منصوب کند.
51دوگل برای فرماندهی یک لشکر زرهی در نظر گرفته شده بود
در اواخر فوریه ۱۹۴۰، رینو به دوگل گفت که به محض آماده شدن یک لشکر زرهی، او برای فرماندهی آن در نظر گرفته شده است.
52رینو خواستار آزادی فرانسه از توافقی شد که با نخستوزیر نویل چمبرلین امضا کرده بود
رینو خواستار آن شد که فرانسه از توافقی که در مارس ۱۹۴۰ با نخستوزیر نویل چمبرلین امضا کرده بود آزاد شود تا فرانسه بتواند به دنبال آتشبس باشد.
53آلمانیها حمله کردند
آلمانیها در ۱۰ مه به غرب حمله کردند.
54دوگل لشکر جدید خود را فعال کرد
دوگل لشکر جدید خود را در ۱۲ مه فعال کرد که فرماندهی لشکر چهارم زرهی را به او داد.
55دوگل به فرماندهی لشکر چهارم زرهی منصوب شد
در اواخر مارس، رینو به دوگل گفت که فرماندهی لشکر چهارم زرهی که قرار بود تا ۱۵ مه تشکیل شود، به او سپرده خواهد شد.
56آلمانیها در سدان رخنه کردند
آلمانیها در ۱۵ مه ۱۹۴۰ در سدان رخنه کردند.
57دوگل برخی از واحدهای سوارهنظام در حال عقبنشینی را تحت فرمان گرفت
دوگل برخی از واحدهای سوارهنظام و توپخانه در حال عقبنشینی را تحت فرمان گرفت و همچنین یک نیمتیپ اضافی دریافت کرد که یکی از گردانهای آن شامل تعدادی تانک سنگین B1 bis بود. حمله در مونکورنه، یک تقاطع جادهای کلیدی در نزدیکی لائون، حدود ساعت ۰۴:۳۰ روز ۱۷ مه آغاز شد.
58دوگل با دو هنگ تازه تقویت شد
در ۱۸ مه، او با دو هنگ تازه از سوارهنظام زرهی تقویت شد که قدرت او را به ۱۵۰ وسیله نقلیه رساند.
59دوگل دوباره حمله کرد و نیروهایش بار دیگر ویران شدند
شارل در ۱۹ مه دوباره حمله کرد و نیروهایش بار دیگر توسط اشتوکاها و توپخانه آلمان ویران شدند. او دستور ژنرال ژرژ برای عقبنشینی را نادیده گرفت و در اوایل بعدازظهر از توشون دو لشکر دیگر درخواست کرد که او درخواستش را رد کرد.
60دوگل عقبنشینی خود را به تأخیر انداخت
شارل عقبنشینی خود را تا ۲۰ مه به تأخیر انداخت.
61دوگل در رادیو فرانسه سخنرانی کرد
در ۲۱ مه، به درخواست افسران تبلیغات، او در رادیو فرانسه درباره حمله اخیر خود سخنرانی کرد.
62دوگل به درجه موقت ارتقا یافت
در قدردانی از تلاشهایش، دوگل در ۲۳ مه ۱۹۴۰ به درجه موقت (سرتیپ) ارتقا یافت.
63دوگل به سرپل آلمانیها در جنوب رود سوم در ابویل حمله کرد
در ۲۸ تا ۲۹ مه، دوگل به سرپل آلمانیها در جنوب رود سوم در ابویل حمله کرد و در آخرین تلاش برای قطع مسیر فرار نیروهای متفقین که به سمت دانکرک عقبنشینی میکردند، حدود ۴۰۰ اسیر آلمانی گرفت.
64درجه سرتیپی دوگل
درجه سرتیپی دوگل از ۱ ژوئن ۱۹۴۰ اجرایی شد. UTC (GMT -00:00)
65دوگل یادداشتی برای وگان فرستاد
در ۲ ژوئن، او یادداشتی برای وگان فرستاد و بیهوده اصرار کرد که لشکرهای زرهی فرانسه از چهار لشکر ضعیف به سه لشکر قویتر ادغام شوند و در یک سپاه زرهی تحت فرماندهی او متمرکز گردند. او همین پیشنهاد را به رینو نیز ارائه داد.
66دوگل پیشنهاد ادامه جنگ را داد
در ۸ ژوئن، دوگل با وگان دیدار کرد؛ کسی که معتقد بود این «پایان کار» است و پس از شکست فرانسه، بریتانیا نیز بهزودی درخواست صلح خواهد کرد. او امیدوار بود که پس از آتشبس، آلمانیها به او اجازه دهند بخش کافی از ارتش فرانسه را برای «حفظ نظم» در فرانسه نگه دارد. وقتی دوگل پیشنهاد ادامه جنگ را داد، او «خندهای ناامیدانه» سر داد.
67دوگل با هواپیما به لندن رفت و با نخستوزیر بریتانیا وینستون چرچیل دیدار کرد
در ۹ ژوئن، دوگل با هواپیما به لندن رفت و برای اولین بار با نخستوزیر بریتانیا وینستون چرچیل دیدار کرد. تصور میشد که اگر نیروی دریایی و هوایی بریتانیا و فرانسه تلاشهای خود را هماهنگ کنند، میتوان نیم میلیون نفر را به شمال آفریقای فرانسه تخلیه کرد.
68دوگل ژنرال هونزیگر را به عنوان فرمانده کل پیشنهاد کرد
در ۱۱ ژوئن، شارل دوگل با ماشین به آرسی-سور-اوب رفت و به ژنرال هونزیگر (فرمانده گروه ارتش مرکزی) پیشنهاد کرد که جای وگان را به عنوان فرمانده کل بگیرد.
69دوگل در جلسه شورای عالی جنگ انگلیس و فرانسه در شاتو شرکت کرد
بعدها در ۱۱ ژوئن، دوگل در جلسه شورای عالی جنگ انگلیس و فرانسه در شاتو دو موگه در بریار شرکت کرد. بریتانیاییها توسط چرچیل، آنتونی ایدن، جان دیل، ژنرال اسمِی و ادوارد اسپیرز و فرانسویها توسط رینو، پتن، وگان و ژرژ نمایندگی میشدند.
70پاریس شهر باز اعلام شد
این شهر به عنوان شهر باز اعلام شد. حدود ساعت ۲۳:۰۰ رینو و دوگل پاریس را به مقصد تور ترک کردند؛ بقیه اعضای دولت در ۱۱ ژوئن پاریس را ترک کردند.
71دوگل در کنفرانس دیگری بین انگلیس و فرانسه شرکت کرد
در ۱۳ ژوئن، دوگل در کنفرانس دیگری بین انگلیس و فرانسه در تور با چرچیل، لرد هالیفاکس، لرد بیوربروک، اسپیرز، اسمِی و الکساندر کادوگان شرکت کرد. این بار به جز رینو و بودوئن، چهرههای مهم فرانسوی دیگری حضور نداشتند.
72دوگل به بوردو رسید
دوگل در ۱۴ ژوئن به بوردو رسید و ماموریت جدیدی به او داده شد تا برای بحث در مورد تخلیه احتمالی به شمال آفریقا به لندن برود.
73رینو از سمت نخستوزیری استعفا داده بود
دوگل حدود ساعت ۲۲:۰۰ در بوردو فرود آمد و به او گفته شد که دیگر وزیر نیست، زیرا رینو پس از رد اتحادیه فرانسه و بریتانیا توسط کابینهاش، از سمت نخستوزیری استعفا داده بود.
74دوگل درباره اتحادیه سیاسی انگلیس و فرانسه که ژان مونه مطرح کرده بود، صحبت کرد
در بعدازظهر یکشنبه ۱۶ ژوئن، دوگل برای گفتگو درباره اتحادیه سیاسی انگلیس و فرانسه که ژان مونه مطرح کرده بود، در شماره ۱۰ خیابان داونینگ حضور داشت. او با رینو تماس تلفنی گرفت – آنها در حین مکالمه قطع شدند و مجبور شدند بعداً ادامه دهند – و خبر داد که بریتانیاییها موافقت کردهاند.
75دوگل از لندن پرواز کرد
شارل در ساعت ۱۸:۳۰ روز ۱۶ ژوئن با یک هواپیمای بریتانیایی از لندن پرواز کرد (مشخص نیست که آیا همانطور که بعداً ادعا شد، او و چرچیل توافق کرده بودند که بهزودی بازگردد) و در بوردو فرود آمد.
76دوگل به لندن گریخت
حدود ساعت ۰۹:۰۰ صبح ۱۷ ژوئن، او با یک هواپیمای بریتانیایی به همراه ادوارد اسپیرز به لندن پرواز کرد. این فرار بسیار دلهرهآور بود.
77دوگل در فرودگاه هستون فرود آمد
دوگل کمی بعد از ساعت ۱۲:۳۰ روز ۱۷ ژوئن ۱۹۴۰ در فرودگاه هستون فرود آمد.
78دوگل با چرچیل دیدار کرد
شارل حدود ساعت ۱۵:۰۰ با چرچیل دیدار کرد و چرچیل به او پیشنهاد زمان پخش رادیویی در بیبیسی را داد. هر دوی آنها از سخنرانی پتن در اوایل همان روز مطلع بودند که اعلام کرده بود «جنگ باید پایان یابد» و او برای شرایط صلح به آلمانیها نزدیک شده است.
79کابینه بریتانیا در موافقت با سخنرانی رادیویی دوگل تردید داشت
کابینه بریتانیا در موافقت با سخنرانی رادیویی دوگل تردید داشت، زیرا بریتانیا همچنان در مورد سرنوشت ناوگان فرانسه با دولت پتن در ارتباط بود. داف کوپر یک نسخه پیشنویس از متن سخنرانی را داشت که هیچ اعتراضی به آن وارد نشد.
80فراخوان دوگل برای ادامه مقاومت در برابر اشغال فرانسه
فراخوان ۱۸ ژوئن دوگل، مردم فرانسه را تشویق کرد که روحیه خود را نبازند و به مقاومت در برابر اشغال فرانسه ادامه دهند. او همچنین – ظاهراً به ابتکار خودش – اعلام کرد که روز بعد دوباره سخنرانی خواهد کرد.
81دوگل مشروعیت دولت بوردو را انکار کرد
در سخنرانی بعدی خود در ۱۹ ژوئن، دوگل مشروعیت دولت بوردو را انکار کرد. او از نیروهای شمال آفریقا خواست تا با سرپیچی از دستورات بوردو، به سنت برتران کلوزل، توماس روبرت بوژو و اوبر لیوته پایبند بمانند. وزارت خارجه بریتانیا به چرچیل اعتراض کرد.
82آتشبس امضا شد
آتشبس ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ امضا شد.
83دوگل برای محکوم کردن آتشبس سخنرانی کرد
دوگل در ساعت ۲۰:۰۰ روز ۲۲ ژوئن برای محکوم کردن آن سخنرانی کرد.
84دولت بوردو اعلام کرد که دوگل به اجبار از ارتش فرانسه بازنشسته شده است
دولت بوردو در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۰ اعلام کرد که او به اجبار (با درجه سرهنگی) از ارتش فرانسه بازنشسته شده است.
85دولت بریتانیا آتشبس را محکوم کرد
در ۲۳ ژوئن، دولت بریتانیا آتشبس را به عنوان نقض معاهده انگلیس و فرانسه که در مارس امضا شده بود، محکوم کرد و اعلام نمود که دیگر دولت بوردو را یک دولت کاملاً مستقل نمیداند. آنها همچنین «یادداشت کردند» که طرحی برای ایجاد یک کمیته ملی فرانسه (FNC) در تبعید وجود دارد، اما نامی از دوگل نبردند.
86ژان مونه از دوگل جدا شد
ژان مونه در ۲۳ ژوئن از دوگل جدا شد، زیرا فکر میکرد فراخوان او «بیش از حد شخصی» است و زیادهروی کرده است، و افکار عمومی فرانسه به مردی که دیده میشد از خاک بریتانیا فعالیت میکند، نخواهد پیوست.
87دوگل دوباره سخنرانی کرد
دوگل دوباره در ۲۴ ژوئن سخنرانی کرد، پس از آنکه مونه به زودی از ریاست کمیسیون متفقین استعفا داد و عازم ایالات متحده شد.
88آتشبس اجرایی شد
آتشبس (آتشبس ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰) از ساعت ۰۰:۳۵ روز ۲۵ ژوئن اجرایی شد.
89دوگل به چرچیل نامه نوشت و خواستار به رسمیت شناختن کمیته فرانسوی خود شد
در ۲۶ ژوئن، دوگل به چرچیل نامه نوشت و خواستار به رسمیت شناختن کمیته فرانسوی خود شد.
90دولت بریتانیا دوگل را به عنوان رهبر فرانسویان آزاد به رسمیت شناخت
در ۲۸ ژوئن، پس از آنکه فرستادگان چرچیل موفق به برقراری ارتباط با رهبران فرانسوی در شمال آفریقا نشدند، دولت بریتانیا با وجود ملاحظات هالیفاکس و کادوگان در وزارت امور خارجه، دوگل را به عنوان رهبر فرانسویان آزاد به رسمیت شناخت.
91دریاسالار موسلیه به فرانسویان آزاد پیوست
در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۰، دریاسالار موسلیه به فرانسویان آزاد پیوست.
92نخستوزیر پتن دولت را به ویشی منتقل کرد
نخستوزیر پتن دولت را به ویشی منتقل کرد (۲ ژوئیه) و مجلس ملی را وادار کرد (۱۰ ژوئیه) که به انحلال خود رأی دهد و به او اختیارات دیکتاتوری بدهد، که این آغاز «انقلاب ملی» او بود که هدفش «تغییر جهت» جامعه فرانسه بود. این سپیدهدم رژیم ویشی بود.
93حمله دریایی بریتانیا به کشتیهای نیروی دریایی فرانسه در پایگاه دریایی
دوگل در ابتدا با خشم به خبر حمله نیروی دریایی سلطنتی به ناوگان فرانسه (۳ ژوئیه) در مرس الکبیر، در اوران، در سواحل الجزایر فرانسه واکنش نشان داد.
94دوگل بر سر مجسمه فردیناند فوش تاج گل نهاد
در روز باستیل (۱۴ ژوئیه) ۱۹۴۰، دوگل گروهی متشکل از ۲۰۰ تا ۳۰۰ ملوان را رهبری کرد تا بر سر مجسمه فردیناند فوش در میدان گروسونور تاج گل بگذارند.
95دوگل از دفتر مرکزی شماره ۴ کارلتون گاردنز استفاده کرد
از ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۰، دوگل از شماره ۴ کارلتون گاردنز در مرکز لندن به عنوان دفتر مرکزی خود در لندن استفاده کرد. خانواده او بریتانی را ترک کرده بودند (کشتی دیگری که همزمان حرکت کرده بود غرق شد) و مدتی در پتس وود زندگی کردند.
96دوگل به مرگ محکوم شد
رژیم ویشی قبلاً دوگل را به چهار سال زندان محکوم کرده بود؛ در ۲ اوت ۱۹۴۰، او توسط دادگاه نظامی به صورت غیابی به مرگ محکوم شد، اگرچه پتن اظهار داشت که اطمینان حاصل خواهد کرد که این حکم هرگز اجرا نشود.
97بریتانیا هزینه فرانسویان آزاد را تأمین میکرد و صورتحساب پس از جنگ تسویه میشد
دوگل و چرچیل در ۷ اوت ۱۹۴۰ به توافقی رسیدند که بریتانیا هزینه فرانسویان آزاد را تأمین کند و صورتحساب پس از جنگ تسویه شود (توافق مالی در مارس ۱۹۴۱ نهایی شد). نامه جداگانهای تمامیت ارضی امپراتوری فرانسه را تضمین کرد.
98فلیکس ابویه از ژنرال دوگل حمایت کرد
فلیکس ابویه، فرماندار چاد، در سپتامبر حمایت خود را به سمت ژنرال دوگل تغییر داد. دوگل با تشویق او، در اکتبر به برازاویل سفر کرد و در آنجا تشکیل شورای دفاع امپراتوری را در بیانیه برازاویل خود اعلام کرد.
99از دوگل خواسته شد حملات خود به پتن را کاهش دهد
در اکتبر ۱۹۴۰، پس از گفتگوهای بین وزارت امور خارجه و لوئی روژیه، از دوگل خواسته شد که حملات خود به پتن را کاهش دهد. او به طور متوسط سه بار در ماه در رادیو بیبیسی صحبت میکرد.
100توافق مالی بین فرانسه و لندن پس از جنگ
توافق مالی در مارس ۱۹۴۱ نهایی شد. نامه جداگانهای تمامیت ارضی امپراتوری فرانسه را تضمین کرد.
101دوگل شورای ملی فرانسویان آزاد را تشکیل داد
در سپتامبر ۱۹۴۱، دوگل شورای ملی فرانسویان آزاد را با ریاست خودش تشکیل داد. این یک ائتلاف فراگیر از نیروهای مقاومت بود، از کاتولیکهای محافظهکار مانند خودش تا کمونیستها.
102دوگل اسکادران نورماندی-نیمن را ایجاد کرد
در سال ۱۹۴۲، دوگل اسکادران نورماندی-نیمن، یک هنگ نیروی هوایی فرانسویان آزاد، را برای جنگ در جبهه شرقی ایجاد کرد. این تنها تشکیلات متفقین غربی است که تا پایان جنگ در شرق جنگیده است.
103دوگل شخصاً اطمینان حاصل کرد که یک نیروی فرانسوی پاریس را آزاد خواهد کرد
در الجزیره در سال ۱۹۴۳، آیزنهاور شخصاً به دوگل اطمینان داد که یک نیروی فرانسوی پاریس را آزاد خواهد کرد و ترتیب داد که لشکر ارتش ژنرال فرانسوی فیلیپ لکلرک دو اوتکلوک از شمال آفریقا به بریتانیا منتقل شود تا آن آزادسازی را انجام دهد.
104وینستون چرچیل و ژنرال دوگل در مراکش
در کازابلانکا در سال ۱۹۴۳، چرچیل از دوگل به عنوان تجسم ارتش فرانسه که در غیر این صورت شکست خورده بود، حمایت کرد و اظهار داشت: «دوگل روح آن ارتش است. شاید آخرین بازمانده یک نژاد جنگجو.»
105دوگل قرار بود با یک هواپیمای ولینگتون پرواز کند
در ۲۱ آوریل ۱۹۴۳، دوگل قرار بود با یک بمبافکن ولینگتون به اسکاتلند پرواز کند تا از نیروی دریایی فرانسویان آزاد بازرسی کند.
106دوگل دفتر مرکزی خود را به الجزیره منتقل کرد
دوگل در مه ۱۹۴۳ دفتر مرکزی خود را به الجزیره منتقل کرد و بریتانیا را ترک کرد تا در خاک فرانسه باشد. او اولین رئیس مشترک شد.
107چرچیل به الجزیره فرستاد تا دوگل را به بریتانیا بازگرداند
چرچیل در ۲ ژوئن دو هواپیمای مسافربری و نماینده خود، داف کوپر، را به الجزیره فرستاد تا دوگل را به بریتانیا بازگرداند.
108دوگل در هتل کانات زندگی میکرد
دوگل در هتل کانات در لندن زندگی میکرد، سپس از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ در همپستد، شمال لندن زندگی کرد.
109روزولت دوگل را به رسمیت شناخت
روزولت در اواخر سال ۱۹۴۴ دوگل را به رسمیت شناخت.
110سخنرانی دوگل در افتتاحیه کنفرانس برازاویل
ژنرال دوگل در حال سخنرانی در افتتاحیه کنفرانس برازاویل در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۴.
111دوگل بریتانیا را به مقصد فرانسه ترک کرد
در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۴، شارل بریتانیا را به مقصد فرانسه ترک کرد برای آنچه قرار بود یک سفر یکروزه باشد. با وجود توافقی که او فقط دو کارمند با خود ببرد، او با همراهان زیادی با چمدانهای فراوان همراه بود، و اگرچه بسیاری از نورمانهای روستایی همچنان به او بیاعتماد بودند، او توسط ساکنان شهرهایی که بازدید کرد، مانند ایزینی که به شدت آسیب دیده بود، به گرمی مورد استقبال قرار گرفت.
112دوگل با پاپ و دولت جدید ایتالیا دیدار کرد
در ۱۶ ژوئن و سپس به رم رفت تا با پاپ و دولت جدید ایتالیا دیدار کند.
113دوگل با هواپیما به الجزیره رفت
دوگل در ۱۶ ژوئن با هواپیما به الجزیره رفت.
114ورود دوگل به پایگاه نیروی هوایی نورثولت
او پس از ورود به پایگاه نیروی هوایی نورثولت در ۴ ژوئن ۱۹۴۴، مورد استقبال رسمی قرار گرفت و نامهای دریافت کرد که در آن نوشته شده بود: «ژنرال عزیز من! به این سواحل خوش آمدید، رویدادهای نظامی بسیار بزرگی در شرف وقوع هستند!»
115ژنرال شارل دوگل و همراهانش پس از آزادسازی شهر، مراسم شکرگزاری برگزار کردند
ژنرال شارل دوگل و همراهانش پس از آزادسازی شهر در اوت ۱۹۴۴، از طاق پیروزی به سمت شانزلیزه و سپس به کلیسای نوتردام برای برگزاری مراسم شکرگزاری حرکت کردند.
116اجازه ورود دوگل به پاریس
در ۲۰ اوت، به او اجازه داده شد تا در میان شور و شوق عمومی به عنوان یک فاتح وارد پاریس شود. این در حالی بود که آلمانیها چند روز قبل اعضای دولت ویشی را به زور از کشور خارج کرده و به آلمان برده بودند.
117دوگل مشاور نظامی خود، ژنرال ماری-پیر کونیگ را منصوب کرد
در ۲۱ اوت، دوگل مشاور نظامی خود، ژنرال ماری-پیر کونیگ را به عنوان فرماندار پاریس منصوب کرد.
118دوگل توسط شبهنظامیان ویشی به رگبار بسته شد
در روز شنبه ۲۶ اوت، او توسط شبهنظامیان ویشی و ستون پنجم به رگبار بسته شد. بعداً، هنگام ورود به کلیسای جامع نوتردام برای پذیرفته شدن به عنوان رئیس دولت موقت توسط کمیته آزادیبخش، این اتفاق رخ داد.
119دولت موقت جمهوری فرانسه
در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۴، دولت موقت جمهوری فرانسه یا دولت وحدت ملی تشکیل شد. این دولت شامل بسیاری از همکاران فرانسوی آزاد دوگل بود.
120چرچیل برای دیدار با دوگل به پاریس پرواز کرد
در ۱۰ نوامبر ۱۹۴۴، چرچیل برای دیدار با دوگل به پاریس پرواز کرد و روز بعد، هر دو با استقبال هزاران پاریسیِ پرشور مواجه شدند.
121وینستون چرچیل اولین سفر خود به فرانسه را پس از آزادسازی انجام داد
در روز آتشبس سال ۱۹۴۵، وینستون چرچیل اولین سفر خود به فرانسه را پس از آزادسازی انجام داد و در پاریس، جایی که تاج گلی برای ژرژ کلمانسو گذاشت، مورد استقبال خوبی قرار گرفت.
122روزولت درگذشت
در ۱۲ آوریل ۱۹۴۵، روزولت درگذشت و با وجود رابطه نه چندان گرمشان، دوگل یک هفته عزای عمومی در فرانسه اعلام کرد و نامهای احساسی و آشتیجویانه برای رئیسجمهور جدید آمریکا، هری اس. ترومن فرستاد که در آن درباره روزولت گفت: «تمام فرانسه او را دوست داشت».
123شورشهای جدی در تونس فرانسه رخ داد
در روز پیروزی در اروپا (VE Day)، شورشهای جدی نیز در تونس تحت کنترل فرانسه رخ داد.
124دوگل از اجازه دادن به هرگونه مشارکت بریتانیا در رژه پیروزی در پاریس خودداری کرد
در مه ۱۹۴۵، ارتشهای آلمان در رنس تسلیم آمریکاییها و بریتانیاییها شدند و یک آتشبس جداگانه با فرانسه در برلین امضا شد. دوگل از اجازه دادن به هرگونه مشارکت بریتانیا در رژه پیروزی در پاریس خودداری کرد.
125توپخانه و هواپیماهای جنگی فرانسه به تظاهرکنندگان در دمشق شلیک کردند
در ۲۰ مه، توپخانه و هواپیماهای جنگی فرانسه به تظاهرکنندگان در دمشق شلیک کردند. پس از چند روز، بیش از ۸۰۰ سوری کشته شدند.
126چرچیل به دوگل گفت «فوراً به نیروهای فرانسوی دستور آتشبس بدهد»
در ۳۱ مه، چرچیل به دوگل گفت «فوراً به نیروهای فرانسوی دستور آتشبس و عقبنشینی به پادگانهایشان را بدهد». نیروهای بریتانیایی وارد عمل شدند و فرانسویها را مجبور به عقبنشینی از شهر کردند؛ سپس آنها را اسکورت کرده و در پادگانها محدود کردند.
127دوگل از نیویورک بازدید کرد
شارل در ۲۷ اوت ۱۹۴۵ از شهر نیویورک بازدید کرد و با استقبال گرم هزاران نفر از مردم شهر و شهردار آن، فیورلو لاگواردیا، مواجه شد.
128انتخابات مجلس مؤسسان جدید در فرانسه
در اکتبر ۱۹۴۵، انتخابات برای یک مجلس مؤسسان جدید برگزار شد که وظیفه اصلی آن تدوین قانون اساسی جدید برای جمهوری چهارم بود. دوگل طرفدار یک قوه مجریه قدرتمند برای کشور بود.
129نتیجه انتخابات مجلس مؤسسان جدید
در این انتخابات، گزینه دوم توسط ۱۳ میلیون از ۲۱ میلیون رأیدهنده تأیید شد. سه حزب بزرگ ۷۵ درصد آرا را به دست آوردند، به طوری که کمونیستها ۱۵۸ کرسی، امآرپی ۱۵۲ کرسی، سوسیالیستها ۱۴۲ کرسی را کسب کردند و کرسیهای باقیمانده به احزاب مختلف راست افراطی رسید.
130دوگل رئیس دولت شد
در ۱۳ نوامبر ۱۹۴۵، مجلس جدید به اتفاق آرا شارل دوگل را به عنوان رئیس دولت انتخاب کرد.
131کابینه جدید نهایی شد
کابینه جدید در ۲۱ نوامبر نهایی شد و کمونیستها پنج وزارتخانه از بیست و دو وزارتخانه را به دست آوردند.
132دوگل به طور ناگهانی استعفا داد
تنها دو ماه پس از تشکیل دولت جدید، دوگل در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۶ به طور ناگهانی استعفا داد.
133دوگل تلاش تازهای برای تغییر سیاست در فرانسه انجام داد
در آوریل ۱۹۴۷، دوگل با ایجاد «تجمع مردم فرانسه» (RPF) تلاش تازهای برای تغییر صحنه سیاسی انجام داد، به این امید که بتواند فراتر از مشاجرات حزبی معمول در نظام پارلمانی عمل کند.
134مارشال پتن درگذشت
مارشال پتن در سال ۱۹۵۱ درگذشت، اما او از این موضوع خبر نداشت. دوگل بعدها به این نکته اشاره کرد که «مارشال پتن مرد بزرگی بود».
135دوگل دوباره از سیاست فعال کنارهگیری کرد
در مه ۱۹۵۳، او دوباره از سیاست فعال کنارهگیری کرد.
136دوگل استدلال کرد که فرانسه باید زرادخانه هستهای خود را داشته باشد
از اوایل آوریل ۱۹۵۴، زمانی که دوگل در قدرت نبود، استدلال کرد که فرانسه باید زرادخانه هستهای خود را داشته باشد؛ در آن زمان سلاحهای هستهای به عنوان نماد وضعیت ملی و راهی برای حفظ اعتبار بینالمللی و داشتن جایگاهی در «میز اصلی» سازمان ملل متحد تلقی میشدند.
137سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)
در سال ۱۹۵۸، شارل دوگل معتقد بود که این سازمان بیش از حد تحت سلطه آمریکا و بریتانیا است و آمریکا به وعده خود برای دفاع از اروپا در صورت حمله شوروی عمل نخواهد کرد.
138دوگل دوباره تأکید کرد که در خدمت کشور است
در کنفرانس مطبوعاتی ۱۹ مه، دوگل دوباره تأکید کرد که در خدمت کشور است.
139دوگل نخستوزیر شد
در ۱ ژوئن ۱۹۵۸، دوگل نخستوزیر شد و اختیارات اضطراری ششماههای از سوی مجلس ملی به او داده شد.
140شارل دوگل و حامیانش اکثریت راحتی را به دست آوردند
در انتخابات نوامبر ۱۹۵۸، شارل دو گل و حامیانش (که در ابتدا در «اتحادیه برای جمهوری جدید - اتحادیه دموکراتیک کار» و سپس «اتحادیه دموکراتها برای جمهوری پنجم» و بعدتر «اتحادیه دموکراتها برای جمهوری» یا UDR سازماندهی شده بودند) اکثریت قاطعی را به دست آوردند.
141شارل دو گل رئیس دولت
شارل در ژانویه ۱۹۵۹ به مقام خود رسید. او به عنوان رئیس دولت، به طور خودکار به مقام شاهزاده مشترک آندورا نیز دست یافت.
142دو گل حق تعیین سرنوشت را به الجزایر پیشنهاد کرد
دو گل بازدیدهای بیشتری انجام داد و از آنها طفره رفت. او برای بلندمدت، طرحی برای مدرنسازی اقتصاد سنتی الجزایر تدوین کرد، جنگ را کاهش داد و در سال ۱۹۵۹ حق تعیین سرنوشت را به الجزایر پیشنهاد کرد.
143فرانسه چهارمین قدرت هستهای جهان شد
در ۱۳ فوریه ۱۹۶۰، فرانسه با انفجار یک دستگاه هستهای پرقدرت در صحرا، در حدود ۷۰۰ مایلی جنوب-جنوب غربی الجزیره، به چهارمین قدرت هستهای جهان تبدیل شد.
144دو گل میزبان اجلاس ابرقدرتها بود
دو گل در ۱۷ مه ۱۹۶۰، در پی حادثه یو-۲، میزبان اجلاس ابرقدرتها برای مذاکرات محدودیت تسلیحاتی و تلاشهای تنشزدایی میان دوایت آیزنهاور رئیسجمهور ایالات متحده، نیکیتا خروشچف نخستوزیر شوروی و هارولد مکمیلان نخستوزیر بریتانیا بود.
145رأیدهندگان فرانسوی با حق تعیین سرنوشت الجزایر موافقت کردند
رأیدهندگان فرانسوی در همهپرسی سال ۱۹۶۱ در مورد حق تعیین سرنوشت الجزایر، مسیر او را تأیید کردند.
146سیستم اقتصادی دو گل باعث رشد اقتصادی در فرانسه شد
نخستوزیر دو گل از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۸، اصلاحاتی را اجرا کرد که انگیزه رشد اقتصادی پس از آن را فراهم کرد.
147فرانسه استقلال الجزایر را به رسمیت شناخت
فرانسه در ۳ ژوئیه ۱۹۶۲ استقلال الجزایر را به رسمیت شناخت.
148دو گل هدف ترور قرار گرفت
دو گل در تلافی اقداماتش در الجزایر، توسط سازمان ارتش سری (OAS) هدف ترور قرار گرفت. چندین سوءقصد به جان او انجام شد که مشهورترین آنها در ۲۲ اوت ۱۹۶۲ رخ داد.
149دو گل به دنبال اصلاح قانون اساسی بود
در سپتامبر ۱۹۶۲، دو گل به دنبال اصلاح قانون اساسی بود تا به رئیسجمهور اجازه دهد مستقیماً توسط مردم انتخاب شود و برای این منظور همهپرسی دیگری برگزار کرد.
150دو گل مجلس ملی را منحل کرد
در ۴ اکتبر ۱۹۶۲، دو گل مجلس ملی را منحل کرد و انتخابات جدیدی برگزار نمود.
151پیشنهاد دو گل برای تغییر روش انتخاب رئیسجمهور فرانسه
پیشنهاد دو گل برای تغییر روش انتخاب رئیسجمهور فرانسه در همهپرسی ۲۸ اکتبر ۱۹۶۲ با وجود «ائتلاف نه» که توسط اکثر احزاب مخالف رژیم ریاستجمهوری تشکیل شده بود، با بیش از سه پنجم آرا تصویب شد.
152آلمان و فرانسه پیمان دوستی امضا کردند
در ژانویه ۱۹۶۳، آلمان و فرانسه پیمان دوستی، یعنی پیمان الیزه را امضا کردند.
153فرانسه تصمیم گرفت سلاحهای هستهای را روی زمین آزمایش کند
در اوت ۱۹۶۳، فرانسه تصمیم گرفت پیمان منع آزمایشهای هستهای را که برای کند کردن مسابقه تسلیحاتی طراحی شده بود، امضا نکند، زیرا این پیمان آزمایش سلاحهای هستهای روی زمین را ممنوع میکرد.
154دو گل از اتحاد جماهیر شوروی بازدید کرد
در سال ۱۹۶۴، دو گل از اتحاد جماهیر شوروی بازدید کرد، جایی که امیدوار بود فرانسه را به عنوان یک قدرت تأثیرگذار جایگزین در جنگ سرد تثبیت کند.
155دو گل از شرکت در هرگونه مانور آینده ناتو خودداری کرد
در سال ۱۹۶۵، دو گل فرانسه را از سیتو (SEATO)، معادل آسیای جنوب شرقی ناتو، خارج کرد و از شرکت در هرگونه مانور آینده ناتو خودداری نمود.
156دو گل نمایندگان فرانسه را از جامعه اقتصادی اروپا (EC) خارج کرد
در ژوئن ۱۹۶۵، پس از اینکه فرانسه و پنج عضو دیگر نتوانستند به توافق برسند، دو گل نمایندگان فرانسه را از جامعه اقتصادی اروپا خارج کرد.
157دو گل برای دومین دوره هفت ساله به عنوان رئیسجمهور بازگشت
در دسامبر ۱۹۶۵، دو گل برای دومین دوره هفت ساله به عنوان رئیسجمهور بازگشت.
158فرانسه از ناتو خارج شد
در فوریه ۱۹۶۶، فرانسه از ساختار فرماندهی نظامی ناتو خارج شد اما در داخل سازمان باقی ماند.
159سخنرانی دو گل در پنومپن کامبوج، مخالفت فرانسه با دخالت آمریکا در جنگ ویتنام را ابراز کرد
در سپتامبر ۱۹۶۶، در یک سخنرانی معروف در پنومپن کامبوج، او مخالفت فرانسه با دخالت آمریکا در جنگ ویتنام را ابراز کرد و خروج آمریکا از ویتنام را تنها راه تضمین صلح دانست.
160دو گل تمام شرکتهای با اندازه مشخص را ملزم به توزیع بخش کوچکی از سود خود بین کارکنان کرد
در سال ۱۹۶۷، دو گل قانونی را وضع کرد که تمام شرکتهای بزرگتر از اندازه مشخص را ملزم میکرد بخش کوچکی از سود خود را بین کارکنانشان توزیع کنند.
161دو گل تحریم تسلیحاتی علیه اسرائیل اعلام کرد
دو گل در ۲ ژوئن، تنها سه روز قبل از آغاز جنگ ششروزه، تحریم تسلیحاتی علیه اسرائیل اعلام کرد.
162دو گل برای دومین بار ورود بریتانیا به جامعه اقتصادی اروپا (EEC) را وتو کرد
شارل در ژوئن ۱۹۶۷ برای دومین بار ورود بریتانیا به جامعه اقتصادی اروپا را وتو کرد.
163دو گل اعلام کرد که فرانسه مرز غربی جدید لهستان را به طور رسمی به رسمیت میشناسد
ژنرال دو گل در ۶ سپتامبر ۱۹۶۷ یک سفر رسمی به لهستان داشت و یک هفته کامل را در آنجا گذراند. دو گل اعلام کرد که فرانسه مرز غربی جدید لهستان را به طور رسمی به رسمیت میشناسد.
164سخنرانی رئیس ستاد کل ارتش فرانسه (اما با الهام از دو گل)
در نوامبر ۱۹۶۷، مقالهای توسط رئیس ستاد کل ارتش فرانسه (اما با الهام از دو گل) در «نشریه دفاع ملی» باعث حیرت بینالمللی شد. در آن بیان شده بود که نیروی هستهای فرانسه باید قادر به شلیک «به همه جهات» باشد.
165دو گل مردم یهود را توصیف کرد
در ۲۷ نوامبر ۱۹۶۷، دو گل مردم یهود را به عنوان «این ملت نخبه، مطمئن به خود و سلطهجو» توصیف کرد.
166دو گل دوباره با ورود بریتانیا در درخواست بعدی آنها برای پیوستن به اروپا مخالفت کرد
دو گل با ادعای همبستگی اروپای قارهای، در دسامبر ۱۹۶۷ تحت رهبری کارگری هارولد ویلسون، دوباره با ورود بریتانیا در درخواست بعدی آنها برای پیوستن به جامعه مخالفت کرد.
167دو گل از کاهش ارزش فرانک خودداری کرد
در سال ۱۹۶۸، اندکی پیش از ترک مقام، دو گل به دلایل پرستیژ ملی از کاهش ارزش فرانک خودداری کرد، اما پس از روی کار آمدن پمپیدو، این تصمیم بلافاصله تغییر یافت.
168تظاهرات گسترده مشروعیت دو گل را به چالش کشید
تظاهرات و اعتصابات گسترده در فرانسه در مه ۱۹۶۸، مشروعیت دوگل را به شدت به چالش کشید.
169ناپدید شدن دوگل
در ۲۹ مه، دوگل بدون اطلاع نخستوزیر پمپیدو یا هر کس دیگری در دولت ناپدید شد و کشور را در بهت فرو برد.
170پمپیدو دوگل را متقاعد به انحلال پارلمان کرد
در ۳۰ مه، پمپیدو او را متقاعد کرد که پارلمان را (که دولت در انتخابات مارس ۱۹۶۷ اکثریت خود را در آن تقریباً از دست داده بود) منحل کند و به جای آن انتخابات جدید برگزار نماید.
171گلیستها به موفقیت بزرگی دست یافتند
انتخابات برای گلیستها و متحدانشان موفقیت بزرگی بود؛ هنگامی که شبح انقلاب یا جنگ داخلی نمایان شد، اکثریت کشور به حمایت از او برخاستند.
172دوگل از ریاست جمهوری استعفا داد
دوگل در ظهر ۲۸ آوریل ۱۹۶۹ از مقام ریاست جمهوری استعفا داد.
173شارل دوگل درگذشت
در ۹ نوامبر ۱۹۷۰، کمتر از دو هفته مانده به آنچه میتوانست هشتادمین سالگرد تولدش باشد.