پای فیل

در دسامبر ۱۹۸۶، با کمک یک دوربین از راه دور، آن‌ها توده‌ای به‌شدت رادیواکتیو با عرض بیش از دو متر را در زیرزمین واحد چهار کشف کردند که به دلیل ظاهر چروکیده‌اش آن را «پای فیل» نامیدند. این توده از شن، بتن و مقدار زیادی سوخت هسته‌ای ذوب‌شده تشکیل شده بود که از رآکتور نشت کرده بود. بتن زیر رآکتور به‌شدت داغ بود و توسط گدازه‌های جامد شده و اشکال کریستالی ناشناخته و تماشایی که به نام سایت چرنوبیل شناخته می‌شوند، شکافته شده بود. نتیجه‌گیری شد که دیگر خطر انفجار وجود ندارد.

ممکن است دارای خطا باشد.