تاریخ جنگ داخلی چین

پس از فروپاشی سلسله چینگ در پی انقلاب شین‌های، چین وارد دوره کوتاهی از جنگ داخلی شد تا اینکه یوان شیکای ریاست جمهوری چین را که به تازگی تشکیل شده بود، بر عهده گرفت. این دولت به دولت بییانگ معروف شد و پایتخت آن در پکن بود. یوان شیکای در تلاشی کوتاه برای احیای سلطنت در چین با خود به عنوان امپراتور هونگ‌شیان ناکام ماند. پس از مرگ یوان شیکای در سال ۱۹۱۶، سال‌های بعد با مبارزه قدرت بین جناح‌های مختلف در ارتش سابق بییانگ مشخص شد. در همین حال، کومینتانگ به رهبری سون یات‌سن، دولت جدیدی را در گوانگ‌ژو ایجاد کرد تا از طریق مجموعه‌ای از جنبش‌ها در برابر حکومت دولت بییانگ مقاومت کند.

General Yuan Shikai Image

ادامه در داستان‌گو

تلاش‌های سون برای دریافت کمک از چندین کشور نادیده گرفته شد، بنابراین او در سال ۱۹۲۱ به اتحاد جماهیر شوروی روی آورد. برای مصلحت سیاسی، رهبری شوروی سیاست دوگانه‌ای را برای حمایت از سون و حزب تازه تأسیس کمونیست چین آغاز کرد که در نهایت منجر به تأسیس جمهوری خلق چین شد. بدین ترتیب مبارزه برای قدرت در چین بین کومینتانگ و حزب کمونیست آغاز شد.

Sun Yat-sen

ادامه در داستان‌گو

اعضای کمونیست اجازه داشتند به صورت انفرادی به کومینتانگ بپیوندند. حزب کمونیست در آن زمان هنوز کوچک بود و در سال ۱۹۲۲ دارای ۳۰۰ عضو و تا سال ۱۹۲۵ تنها ۱,۵۰۰ عضو داشت. تا سال ۱۹۲۳، کومینتانگ ۵۰,۰۰۰ عضو داشت.

در سال ۱۹۲۳، بیانیه مشترکی توسط سون و نماینده شوروی، آدولف یوفه در شانگهای، متعهد به کمک شوروی به اتحاد چین شد. بیانیه سون-یوفه اعلامیه‌ای برای همکاری بین کمینترن، کومینتانگ و حزب کمونیست بود. میخائیل بورودین، مأمور کمینترن، در سال ۱۹۲۳ برای کمک به سازماندهی مجدد و تحکیم کومینتانگ بر اساس خط مشی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی وارد چین شد. حزب کمونیست به کومینتانگ پیوست تا اولین جبهه متحد را تشکیل دهد.

Sun Yat-senAdolph Joffe

ادامه در داستان‌گو

در سال ۱۹۲۳، سون، چیانگ کای‌شک، یکی از ستوان‌های خود از دوران تونگ‌منگ‌هویی را برای چندین ماه مطالعه نظامی و سیاسی به پایتخت شوروی، مسکو فرستاد. تا سال ۱۹۲۴، چیانگ رئیس آکادمی نظامی وامپوآ شد و به عنوان جانشین سون در رأس کومینتانگ به شهرت رسید.

Sun Yat-senChiang Kai-shek - image

ادامه در داستان‌گو

با این حال، پس از مرگ سون در سال ۱۹۲۵، کومینتانگ به جنبش‌های چپ و راست تقسیم شد. اعضای کومینتانگ نگران بودند که شوروی‌ها سعی دارند با استفاده از حزب کمونیست، کومینتانگ را از درون نابود کنند. سپس حزب کمونیست جنبش‌هایی را در مخالفت با لشکرکشی شمالی آغاز کرد و در یک جلسه حزبی قطعنامه‌ای علیه آن تصویب کرد.

Sun Yat-sen

ادامه در داستان‌گو

در اوایل سال ۱۹۲۷، رقابت بین کومینتانگ و حزب کمونیست منجر به شکاف در صفوف انقلابی شد. حزب کمونیست و جناح چپ کومینتانگ تصمیم گرفتند مقر دولت کومینتانگ را از گوانگ‌ژو به ووهان منتقل کنند، جایی که نفوذ کمونیست‌ها قوی بود.

سپس، در مارس ۱۹۲۷، کومینتانگ دومین جلسه حزبی خود را برگزار کرد که در آن شوروی‌ها به تصویب قطعنامه‌هایی علیه لشکرکشی و محدود کردن قدرت چیانگ کمک کردند. به زودی، کومینتانگ به وضوح تقسیم شد.

در ۷ آوریل، چیانگ و چندین تن از رهبران دیگر کومینتانگ جلسه‌ای برگزار کردند که در آن پیشنهاد کردند فعالیت‌های کمونیستی از نظر اجتماعی و اقتصادی مخرب است و برای پیشبرد انقلاب ملی‌گرایانه باید متوقف شود.

Chiang Kai-shek - image

ادامه در داستان‌گو

در ۱ اوت ۱۹۲۷، حزب کمونیست قیام نانچانگ را علیه دولت ملی‌گرا در ووهان آغاز کرد. این درگیری منجر به ایجاد ارتش سرخ شد.

جلسه حزب کمونیست چین در ۷ اوت تأیید کرد که هدف حزب تصرف قدرت سیاسی با زور است، اما حزب کمونیست به سرعت در روز بعد، ۸ اوت، توسط دولت ملی‌گرا در ووهان به رهبری وانگ جینگ‌وی سرکوب شد.

در ۱۴ اوت، چیانگ کای‌شک بازنشستگی موقت خود را اعلام کرد، زیرا جناح ووهان و جناح نانجینگ کومینتانگ پس از شکاف قبلی، بار دیگر با هدف مشترک سرکوب حزب کمونیست متحد شدند.

Chiang Kai-shek - image

ادامه در داستان‌گو

در ۴ اوت، نیروهای اصلی ارتش سرخ نانچانگ را ترک کردند و برای حمله به گوانگ‌دونگ به سمت جنوب حرکت کردند. نیروهای ملی‌گرا به سرعت نانچانگ را دوباره اشغال کردند در حالی که اعضای باقی‌مانده حزب کمونیست در نانچانگ مخفی شدند.

در ۱۱ دسامبر، حزب کمونیست قیام گوانگ‌ژو را آغاز کرد و روز بعد یک شورا در آنجا تأسیس کرد، اما تا ۱۳ دسامبر شهر را در یک ضدحمله به دستور ژنرال ژانگ فاکویی از دست داد.

Zhang Fakui

ادامه در داستان‌گو

در ۱۶ دسامبر، وانگ جینگ‌وی به فرانسه گریخت. در آن زمان سه پایتخت در چین وجود داشت: پایتخت جمهوری که در سطح بین‌المللی به رسمیت شناخته می‌شد در پکن، حزب کمونیست چین (CPC) و جناح چپ کومینتانگ (KMT) در ووهان، و رژیم جناح راست کومینتانگ در نانجینگ که برای دهه بعد پایتخت کومینتانگ باقی ماند.

Wang Jingwei

ادامه در داستان‌گو

در نهایت، جناح چپ کومینتانگ نیز اعضای حزب کمونیست چین را از دولت ووهان اخراج کرد، دولتی که خود توسط چیانگ کای‌شک سرنگون شد. کومینتانگ مبارزات خود علیه جنگ‌سالاران را از سر گرفت و در ژوئن ۱۹۲۸ پکن را تصرف کرد.

Chiang Kai-shek - image

ادامه در داستان‌گو

در طول تهاجم و اشغال منچوری توسط ژاپن، چیانگ کای‌شک که حزب کمونیست چین (CPC) را تهدیدی بزرگ‌تر می‌دید، از متحد شدن با آن‌ها برای مبارزه علیه ارتش امپراتوری ژاپن خودداری کرد. چیانگ ترجیح می‌داد ابتدا با از بین بردن جنگ‌سالاران و نیروهای حزب کمونیست، چین را متحد کند. او معتقد بود که هنوز برای آغاز یک حمله جهت بیرون راندن ژاپن بسیار ضعیف است و چین برای تقویت نظامی به زمان نیاز دارد. تنها پس از اتحاد بود که کومینتانگ (KMT) می‌توانست جنگی را علیه ژاپن بسیج کند. بنابراین، او ترجیح داد نارضایتی و خشم مردم چین از سیاست سازش او با ژاپنی‌ها را نادیده بگیرد و به ژنرال‌های کومینتانگ، ژانگ شوئلیانگ و یانگ هوچنگ، دستور داد تا سرکوب حزب کمونیست را اجرا کنند؛ با این حال، نیروهای استانی آن‌ها در نبرد با ارتش سرخ متحمل تلفات سنگینی شدند.

Chiang Kai-shek - imageZhang XueliangYang Hucheng

ادامه در داستان‌گو

سرانجام، در اواخر سال ۱۹۳۴، چیانگ پنجمین کارزار خود را که شامل محاصره سیستماتیک منطقه شوروی جیانگشی با استحکامات نظامی بود، آغاز کرد.

Chiang Kai-shek - image

ادامه در داستان‌گو

در اکتبر ۱۹۳۴، حزب کمونیست از شکاف‌های موجود در حلقه استحکامات (که توسط نیروهای یکی از جنگ‌سالاران متحد چیانگ کای‌شک اداره می‌شد، نه نیروهای عادی کومینتانگ) استفاده کرد و از محاصره خارج شد.

Chiang Kai-shek - image

ادامه در داستان‌گو

در سال ۱۹۳۶، ژو ان‌لای و ژانگ شوئلیانگ به هم نزدیک‌تر شدند، تا جایی که ژانگ پیشنهاد پیوستن به حزب کمونیست را داد. با این حال، این پیشنهاد توسط کمینترن در اتحاد جماهیر شوروی رد شد. بعداً، ژو، ژانگ و یانگ هوچنگ (یک جنگ‌سالار دیگر) را متقاعد کرد تا حادثه شی‌آن را رقم بزنند. چیانگ تحت بازداشت خانگی قرار گرفت و مجبور شد حملات خود به ارتش سرخ را متوقف کرده و در عوض بر تهدید ژاپن تمرکز کند.

Zhou Enlai ImageZhang XueliangYang HuchengChiang Kai-shek - image

ادامه در داستان‌گو

در ۱۲ دسامبر ۱۹۳۶، ژانگ شوئلیانگ و یانگ هوچنگ ناراضی، توطئه کردند تا چیانگ را بربایند و او را مجبور به آتش‌بس با حزب کمونیست کنند. این حادثه به عنوان حادثه شی‌آن شناخته شد.

The three principals involved in the Xi'an Incident: Zhang Xueliang, Yang Hucheng, and Chiang Kai-shek

ادامه در داستان‌گو

در سال ۱۹۳۷، ژاپن تهاجم تمام‌عیار خود به چین را آغاز کرد و نیروهای مجهز آن، مدافعان کومینتانگ را در شمال و سواحل چین در هم کوبیدند.

اتحاد حزب کمونیست و کومینتانگ تنها در نام بود. برخلاف نیروهای کومینتانگ، نیروهای حزب کمونیست از جنگ متعارف دوری می‌کردند و در عوض به جنگ چریکی علیه ژاپنی‌ها می‌پرداختند. سطح همکاری و هماهنگی واقعی بین حزب کمونیست و کومینتانگ در طول جنگ جهانی دوم در بهترین حالت حداقل بود. در میانه جبهه متحد دوم، حزب کمونیست و کومینتانگ همچنان برای کسب مزیت سرزمینی در «چین آزاد» (یعنی مناطقی که توسط ژاپنی‌ها اشغال نشده بود یا توسط دولت‌های دست‌نشانده ژاپن مانند منچوکوئو و دولت ملی بازسازی‌شده چین اداره نمی‌شد) با یکدیگر رقابت می‌کردند.

وضعیت در اواخر ۱۹۴۰ و اوایل ۱۹۴۱ به اوج خود رسید، زمانی که درگیری‌ها بین نیروهای کمونیست و کومینتانگ تشدید شد. چیانگ در دسامبر ۱۹۴۰ خواستار آن شد که ارتش چهارم جدید حزب کمونیست به دلیل تحریک و آزار نیروهای کومینتانگ در این منطقه، استان‌های آنهویی و جیانگسو را تخلیه کند. تحت فشار شدید، فرماندهان ارتش چهارم جدید اطاعت کردند. سال بعد، آن‌ها در حین تخلیه توسط نیروهای کومینتانگ مورد کمین قرار گرفتند که منجر به کشته شدن چندین هزار نفر شد.

چیانگ در سال ۱۹۴۳ با اثر تبلیغاتی «سرنوشت چین» به حزب کمونیست حمله کرد؛ اثری که قدرت حزب کمونیست پس از جنگ را زیر سوال می‌برد، در حالی که حزب کمونیست به شدت با رهبری چیانگ مخالفت می‌کرد و برای ایجاد تصویری منفی از او، رژیمش را فاشیست می‌نامید. هر دو رهبر می‌دانستند که نبردی مرگبار بین آن‌ها آغاز شده است.

Chiang Kai-shek - image

ادامه در داستان‌گو

در آخرین ماه جنگ جهانی دوم در شرق آسیا، نیروهای شوروی عملیات عظیم تهاجمی استراتژیک منچوری را برای حمله به ارتش ۲ میلیونی کوانتونگ ژاپن در منچوری و در امتداد مرز چین و مغولستان آغاز کردند.

تا پایان جنگ دوم چین و ژاپن، قدرت حزب کمونیست به طور قابل توجهی افزایش یافت. نیروی اصلی آن‌ها به ۱.۲ میلیون سرباز رسید که با ۲ میلیون شبه‌نظامی اضافی پشتیبانی می‌شدند و مجموع نیروهایشان به ۳.۲ میلیون نفر رسید. «منطقه آزادشده» آن‌ها در سال ۱۹۴۵ شامل ۱۹ منطقه پایگاه بود که یک‌چهارم خاک کشور و یک‌سوم جمعیت آن را در بر می‌گرفت؛ این شامل بسیاری از شهرها و شهرک‌های مهم بود.

اولین مذاکره صلح پس از جنگ با حضور چیانگ کای‌شک و مائو زدونگ در چونگ‌کینگ از ۲۸ اوت ۱۹۴۵ برگزار شد.

Mao Zedong 1963 - imageChiang Kai-shek - image

ادامه در داستان‌گو

در ۱۰ اکتبر ۱۹۴۵، توافق‌نامه دو دهم امضا شد. هر دو طرف بر اهمیت بازسازی صلح‌آمیز تأکید کردند، اما کنفرانس هیچ نتیجه ملموسی در پی نداشت.

سپس نیروهای کومینتانگ توسط ایالات متحده با هواپیما به شهرهای کلیدی در شمال چین منتقل شدند تا آن‌ها را اشغال کنند، در حالی که مناطق روستایی قبلاً تحت سلطه حزب کمونیست بود. در ۱۵ نوامبر ۱۹۴۵، حمله‌ای با هدف جلوگیری از تقویت پایگاه مستحکم حزب کمونیست آغاز شد.

نیروهای چیانگ کای‌شک تا ۲۶ نوامبر ۱۹۴۵ تا جینژو (Chinchow) پیشروی کردند و با مقاومت کمی روبرو شدند. به دنبال آن، یک حمله کمونیستی در شبه‌جزیره شاندونگ رخ داد که تا حد زیادی موفقیت‌آمیز بود، زیرا تمام شبه‌جزیره، به جز بخش‌هایی که تحت کنترل ایالات متحده بود، به دست کمونیست‌ها افتاد.

در مارس ۱۹۴۶، با وجود درخواست‌های مکرر چیانگ، ارتش سرخ شوروی به فرماندهی مارشال رودیون مالینوفسکی همچنان خروج از منچوری را به تعویق می‌انداخت، در حالی که مالینوفسکی مخفیانه به نیروهای حزب کمونیست چین (CPC) دستور داد تا پشت سر آن‌ها مستقر شوند، که این امر منجر به جنگ تمام‌عیار برای کنترل شمال شرق شد.

Rodion Malinovsky

ادامه در داستان‌گو

پیش از واگذاری کنترل به رهبران کمونیست، در ۲۷ مارس، دیپلمات‌های شوروی خواستار یک سرمایه‌گذاری مشترک برای توسعه صنعتی با حزب ملی‌گرا در منچوری شدند.

آتش‌بس در ژوئن ۱۹۴۶، زمانی که جنگ تمام‌عیار بین نیروهای حزب کمونیست چین (CPC) و کومینتانگ (KMT) در ۲۶ ژوئن آغاز شد، از هم پاشید. چین سپس وارد وضعیت جنگ داخلی شد که بیش از سه سال به طول انجامید.

در ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۶، چیانگ کای‌شک حمله گسترده‌ای را به قلمرو کمونیست‌ها در شمال چین با ۱۱۳ تیپ (در مجموع ۱.۶ میلیون سرباز) آغاز کرد.

Chiang Kai-shek - image

ادامه در داستان‌گو

در مارس ۱۹۴۷، کومینتانگ (KMT) با تصرف یان‌آن، پایتخت حزب کمونیست چین (CPC)، به یک پیروزی نمادین دست یافت.

در ۱۲ آوریل، در شانگهای، بسیاری از اعضای کمونیست در حزب کومینتانگ (KMT) به دستور ژنرال بای چونگ‌شی از طریق صدها دستگیری و اعدام پاکسازی شدند. حزب کمونیست چین (CPC) از این واقعه به عنوان حادثه ۱۲ آوریل یا کشتار شانگهای یاد می‌کند. این حادثه شکاف بین چیانگ و وانگ جینگ‌وی، جنگ‌سالار دیگری که کنترل شهر ووهان را در دست داشت، عمیق‌تر کرد.

Wang JingweiShanghai Massacre

ادامه در داستان‌گو

کمونیست‌ها کمی بعد ضدحمله کردند؛ در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۷، نیروهای حزب کمونیست چین (CPC) از رودخانه زرد عبور کردند و به منطقه کوه‌های دابی نقل مکان کردند و دشت مرکزی را بازسازی و توسعه دادند. در همان زمان، نیروهای کمونیست همچنین شروع به ضدحمله در شمال شرقی چین، شمال چین و شرق چین کردند.

عملیات هوای‌های در اواخر ۱۹۴۸ و اوایل ۱۹۴۹، مرکز شرقی چین را برای حزب کمونیست چین (CPC) تضمین کرد.

تا اواخر ۱۹۴۸، حزب کمونیست چین (CPC) سرانجام شهرهای شمالی شن‌یانگ و چانگچون را تصرف کرد و پس از تحمل شکست‌های متعدد در تلاش برای تصرف شهرها، با عملیات قاطع لیائوشن، کنترل شمال شرق را به دست گرفت.

ارتش جدید اول، که بهترین ارتش کومینتانگ (KMT) محسوب می‌شد، پس از آنکه حزب کمونیست چین (CPC) محاصره وحشیانه شش ماهه‌ای را بر چانگچون تحمیل کرد که منجر به مرگ بیش از ۱۵۰ هزار غیرنظامی بر اثر گرسنگی شد، مجبور به تسلیم شد.

پس از یک نبرد شدید، حزب کمونیست چین (CPC) در ۲۴ سپتامبر ۱۹۴۸ جینان و استان شاندونگ را تصرف کرد.

عملیات پینگجین منجر به فتح شمال چین توسط کمونیست‌ها شد. این عملیات ۶۴ روز، از ۲۱ نوامبر ۱۹۴۸ تا ۳۱ ژانویه ۱۹۴۹ به طول انجامید.

تا اواخر ۱۹۴۹، ارتش آزادی‌بخش خلق در حال تعقیب بقایای نیروهای کومینتانگ (KMT) به سمت جنوب در جنوب چین بود و تنها تبت باقی مانده بود.

پس از دستیابی به پیروزی قاطع در عملیات‌های لیائوشن، هوای‌های و پینگجین، حزب کمونیست چین (CPC) ۱۴۴ لشکر منظم و ۲۹ لشکر غیرمنظم کومینتانگ (KMT)، شامل ۱.۵۴ میلیون سرباز کهنه‌کار کومینتانگ را نابود کرد که قدرت نیروهای ملی‌گرا را به شدت کاهش داد. استالین در ابتدا از یک دولت ائتلافی در چین پس از جنگ حمایت می‌کرد و سعی داشت مائو را متقاعد کند که حزب کمونیست چین (CPC) را از عبور از یانگ‌تسه و حمله به مواضع کومینتانگ در جنوب رودخانه باز دارد. مائو موضع استالین را رد کرد و در ۲۱ آوریل، عملیات عبور از رودخانه یانگ‌تسه را آغاز کرد.

Mao Zedong 1963 - imageStalin's Image

ادامه در داستان‌گو

در ۲۳ آوریل، حزب کمونیست چین (CPC) پایتخت کومینتانگ (KMT)، نانجینگ را تصرف کرد.

در ۱ اکتبر ۱۹۴۹، مائو زدونگ تأسیس جمهوری خلق چین را با پایتختی پکن اعلام کرد که به نام سابق خود یعنی پکن بازگردانده شد.

Mao Zedong declares the founding of the modern People's Republic of China - image

ادامه در داستان‌گو

دولت کومینتانگ (KMT) تا ۱۵ اکتبر به کانتون (گوانگژو) عقب‌نشینی کرد.

دولت کومینتانگ (KMT) تا ۲۵ نوامبر به چونگ‌کینگ عقب‌نشینی کرد.

جیب‌های مقاومت ملی‌گرایان در منطقه باقی مانده بود، اما اکثریت مقاومت پس از سقوط چنگدو در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۹ فروپاشید و برخی مقاومت‌ها در دوردست‌های جنوب ادامه یافت.

دولت کومینتانگ (KMT) قبل از عقب‌نشینی به تایوان در ۱۰ دسامبر، به چنگدو عقب‌نشینی کرد.