1تولد
الیزابت در ۳ فوریه ۱۸۲۱ در بریستول انگلستان، در خانواده ساموئل بلکول، که یک تصفیهکننده شکر بود، و همسرش هانا (لین) بلکول به دنیا آمد.
2مهاجرت خانواده از بریستول به نیویورک
در سال ۱۸۳۲، خانواده به دلیل اینکه ساموئل بلکول سودآورترین تصفیهخانه شکر خود را در اثر آتشسوزی از دست داده بود، از بریستول انگلستان به نیویورک مهاجرت کردند.
3نقل مکان خانواده به سینسیناتی
چند سال پس از نقل مکان خانواده به نیویورک، آنها به سینسیناتی در اوهایو رفتند. وقتی بلکول ۱۷ ساله بود، پدرش درگذشت و خانواده را با پول بسیار کمی تنها گذاشت.
4الیزابت به عضویت فعال کلیسای اسقفی سنت پل درآمد
بلکول در دسامبر ۱۸۳۸، احتمالاً تحت تأثیر خواهرش آنا، به مذهب اسقفی گروید و به عضو فعال کلیسای اسقفی سنت پل تبدیل شد.
5بلکول یک شغل معلمی پیدا کرد
در سال ۱۸۴۴، با کمک خواهرش آنا، بلکول یک شغل معلمی با حقوق ۱۰۰۰ دلار در سال در هندرسون، کنتاکی پیدا کرد. اگرچه او از کلاس خود راضی بود، اما امکانات و ساختمان مدرسه را ناکافی میدانست. آنچه بیش از همه او را آزار میداد، اولین مواجهه واقعی او با واقعیتهای بردهداری بود. «با وجود اینکه مردم شخصاً با من مهربان بودند، حس عدالتخواهیام دائماً جریحهدار میشد؛ و در پایان ترم اول، از آن موقعیت استعفا دادم.» او تنها نیم سال بعد به سینسیناتی بازگشت و مصمم شد راهی پربارتر برای گذران زندگیاش بیابد.
6الیزابت در سال ۱۸۴۶ تدریس در یک مدرسه شبانهروزی در چارلستون را آغاز کرد
بار دیگر، از طریق خواهرش آنا، بلکول شغلی پیدا کرد؛ این بار تدریس موسیقی در آکادمی اشویل، کارولینای شمالی، با هدف پسانداز ۳۰۰۰ دلار لازم برای هزینههای دانشکده پزشکی. در اشویل، بلکول در خانه کشیش محترم جان دیکسون اقامت کرد که پیش از روحانی شدن، پزشک بود. دیکسون با آرزوهای شغلی بلکول موافقت کرد و به او اجازه داد از کتابهای پزشکی کتابخانهاش برای مطالعه استفاده کند. در این دوران، بلکول تردیدهای خود در مورد انتخابش و تنهاییاش را با تأملات عمیق مذهبی تسکین میداد. او همچنین علایق ضد بردهداری خود را تجدید کرد و یک مدرسه یکشنبه برای بردگان راه انداخت که در نهایت ناموفق بود. مدرسه دیکسون کمی بعد تعطیل شد و بلکول به اقامتگاه برادر کشیش دیکسون، ساموئل هنری دیکسون، که پزشک برجستهای در چارلستون بود، نقل مکان کرد. او در سال ۱۸۴۶ تدریس در یک مدرسه شبانهروزی در چارلستون را که توسط خانم دو پر اداره میشد، آغاز کرد. با کمک برادر کشیش دیکسون، بلکول از طریق نامه درباره امکان تحصیل پزشکی پرسوجو کرد، اما هیچ پاسخ مثبتی دریافت نکرد.
7بلکول چارلستون را به مقصد فیلادلفیا و نیویورک ترک کرد
در سال ۱۸۴۷، بلکول چارلستون را به مقصد فیلادلفیا و نیویورک ترک کرد تا شخصاً فرصتهای تحصیل پزشکی را بررسی کند. بزرگترین آرزوی بلکول پذیرش در یکی از دانشکدههای پزشکی فیلادلفیا بود. «ذهنم کاملاً آماده است. کوچکترین تردیدی در این مورد ندارم؛ کاملاً مصمم هستم که مطالعه دقیق پزشکی را به پایان برسانم. شکی ندارم که بر وحشتها و بیزاریها غلبه خواهم کرد. من بر بیزاریهای قویتری از آنچه اکنون باقی مانده غلبه کردهام و احساس میکنم کاملاً برای این مبارزه آمادهام. در مورد نظر مردم، شخصاً ذرهای اهمیت نمیدهم؛ اگرچه به عنوان یک سیاست، تلاش زیادی برای جلب رضایت آنها میکنم و همیشه سعی خواهم کرد چنین کنم؛ زیرا دائماً میبینم که چگونه خیرِ برتر توسط اشکال خشن یا ناخوشایندی که آن را در بر گرفتهاند، تحتالشعاع قرار میگیرد.»
8بلکول به عنوان دانشجوی پزشکی در کالج هوبارت پذیرفته شد
در اکتبر ۱۸۴۷، بلکول به عنوان دانشجوی پزشکی در کالج هوبارت، که در آن زمان دانشکده پزشکی ژنو نامیده میشد و در شمال ایالت نیویورک واقع بود، پذیرفته شد.
9بلکول اولین زنی شد که مدرک پزشکی را در ایالات متحده دریافت کرد
در ۲۳ ژانویه ۱۸۴۹، بلکول اولین زنی شد که مدرک پزشکی را در ایالات متحده دریافت کرد.
10بلکول تصمیم گرفت تحصیلات خود را در اروپا ادامه دهد
در آوریل ۱۸۴۹، بلکول تصمیم گرفت تحصیلات خود را در اروپا ادامه دهد. او از چند بیمارستان در بریتانیا بازدید کرد و سپس راهی پاریس شد.
11بلکول در لا ماترنیته ثبتنام کرد
در ماه ژوئن، بلکول در «لا ماترنیته»، یک بیمارستان زایشگاه، ثبتنام کرد، با این شرط که به عنوان دانشجوی مامایی با او رفتار شود، نه به عنوان پزشک. او با هیپولیت بلو، پزشک رزیدنت جوان در لا ماترنیته آشنا شد. او از طریق راهنمایی و آموزشهای او تجربه پزشکی زیادی کسب کرد.
12بلکول بینایی چشم چپ خود را از دست داد
در ۴ نوامبر ۱۸۴۹، هنگامی که بلکول در حال درمان نوزادی مبتلا به التهاب ملتحمه نوزادان بود، مقداری از محلول آلوده به طور تصادفی به چشم خودش پاشید و او به این عفونت مبتلا شد. او بینایی چشم چپ خود را از دست داد که باعث شد چشمش با جراحی تخلیه شود و در نتیجه تمام امیدهایش برای جراح شدن از بین رفت.
13بلکول در بیمارستان سنت بارتولومیو در لندن ثبتنام کرد
پس از یک دوره بهبودی، بلکول در سال ۱۸۵۰ در بیمارستان سنت بارتولومیو در لندن ثبتنام کرد. او به طور منظم در سخنرانیهای جیمز پجت شرکت میکرد. او تأثیر مثبتی در آنجا گذاشت، اگرچه هنگام تلاش برای مشاهده بخشها با مخالفتهایی مواجه شد.
14بلکول به شهر نیویورک بازگشت
بلکول با احساس اینکه تعصب علیه زنان در پزشکی در آنجا به آن شدت نیست، در سال ۱۸۵۱ با امید به تأسیس مطب شخصی خود به شهر نیویورک بازگشت.
15بلکول شروع به سخنرانی کرد و کتاب «قوانین زندگی با اشاره ویژه به تربیت بدنی دختران» را منتشر کرد
در ایالات متحده، بلکول با ناملایمات مواجه شد، اما توانست از حمایت رسانهای نهادهایی مانند نیویورک تریبون بهرهمند شود. او بیماران بسیار کمی داشت، وضعیتی که آن را به انگِ سقطجنینکننده بودنِ پزشکان زن نسبت میداد.
در سال ۱۸۵۲، بلکول شروع به سخنرانی کرد و اولین اثر خود با عنوان «قوانین زندگی با اشاره ویژه به تربیت بدنی دختران» را منتشر کرد؛ کتابی درباره رشد جسمی و روانی دختران که به آمادهسازی زنان جوان برای مادری میپرداخت.
16بلکول یک درمانگاه کوچک در نزدیکی میدان تامپکینز تأسیس کرد
در سال ۱۸۵۳، بلکول یک درمانگاه کوچک در نزدیکی میدان تامپکینز تأسیس کرد. او همچنین ماری زاکرزوسکا، زنی لهستانی که به دنبال تحصیلات پزشکی بود را تحت حمایت خود گرفت و به عنوان استاد راهنما در مطالعات پیشپزشکیاش به او خدمت کرد.
17کیتی بری
در سال ۱۸۵۶، زمانی که بلکول در حال تأسیس درمانگاه نیویورک بود، کاترین «کیتی» بری (۱۹۳۶–۱۸۴۸)، یتیم ایرلندی از «خانه پناهگاه» در جزیره رندال را به فرزندی پذیرفت. یادداشتهای روزانه آن زمان نشان میدهد که او بری را نیمی از روی تنهایی و احساس وظیفه، و نیمی به دلیل نیاز ابزاری به کمک در کارهای خانه به فرزندی پذیرفت.
18ماری زاکرزوسکا به همراه بلکول و خواهرش امیلی، درمانگاه اصلی بلکول را به درمانگاه نیویورک برای زنان و کودکان بیبضاعت گسترش دادند
در سال ۱۸۵۷، دکتر ماری زاکرزوسکا به همراه بلکول و خواهرش امیلی که او نیز مدرک پزشکی گرفته بود، درمانگاه اصلی بلکول را به «درمانگاه نیویورک برای زنان و کودکان بیبضاعت» گسترش دادند.
زنان در هیئت امنا، کمیته اجرایی و به عنوان پزشکان معالج خدمت میکردند. این مؤسسه هم بیماران بستری و هم سرپایی را میپذیرفت و به عنوان مرکز آموزش پرستاری عمل میکرد. تعداد بیماران در سال دوم دو برابر شد.
19قانون پزشکی ۱۸۵۸
بلکول چندین سفر به بریتانیا انجام داد تا بودجه جمعآوری کند و سعی کند یک پروژه درمانگاهی موازی در آنجا ایجاد کند. در سال ۱۸۵۸، طبق بندی از «قانون پزشکی ۱۸۵۸» که پزشکان دارای مدارک خارجی که قبل از ۱۸۵۸ در بریتانیا طبابت میکردند را به رسمیت میشناخت، او توانست اولین زنی باشد که نامش در دفتر ثبت پزشکی شورای عمومی پزشکی (۱ ژانویه ۱۸۵۹) وارد شد.
20جنگ داخلی آمریکا آغاز شد
هنگامی که جنگ داخلی آمریکا آغاز شد، خواهران بلکول در تلاشهای پرستاری کمک کردند. بلکول به دلیل ریشههای لغو بردهداریاش، به شدت با شمال همدردی میکرد و حتی تا آنجا پیش رفت که گفت اگر شمال در موضوع بردهداری سازش میکرد، کشور را ترک میکرد.
با این حال، بلکول با مقاومتهایی از سوی «کمیسیون بهداشت ایالات متحده» (USSC) که تحت سلطه مردان بود، مواجه شد. پزشکان مرد اگر برنامه آموزش پرستاری شامل بلکولها میشد، از کمک به آن خودداری میکردند. در پاسخ به USSC، بلکول با «انجمن امداد مرکزی زنان» (WCRA) سازماندهی کرد. WCRA علیه مشکل خیرخواهی ناهماهنگ کار میکرد، اما در نهایت توسط USSC جذب شد.
با این وجود، درمانگاه نیویورک موفق شد با دوروتیا دیکس برای آموزش پرستاران جهت تلاشهای اتحادیه همکاری کند.
21۷۰۰۰ بیمار در سال درمان میشدند
تا سال ۱۸۶۶، نزدیک به ۷۰۰۰ بیمار در سال در درمانگاه نیویورک درمان میشدند و بلکول برای بازگشت به ایالات متحده مورد نیاز بود.
پروژه موازی شکست خورد، اما در سال ۱۸۶۸، یک دانشکده پزشکی برای زنان به عنوان ضمیمه درمانگاه تأسیس شد. این دانشکده ایدههای نوآورانه بلکول در مورد آموزش پزشکی را در خود جای داد؛ یک دوره آموزشی چهار ساله با آموزش بالینی بسیار گستردهتر از آنچه قبلاً مورد نیاز بود.
22الیزابت به سمت بریتانیا حرکت کرد
در این مقطع، شکافی بین امیلی و الیزابت بلکول ایجاد شد. هر دو بسیار سرسخت بودند و یک مبارزه قدرت بر سر مدیریت درمانگاه و دانشکده پزشکی درگرفت.
الیزابت که احساس میکرد تا حدودی توسط جنبش پزشکی زنان ایالات متحده بیگانه شده است، برای تلاش جهت ایجاد آموزش پزشکی برای زنان در آنجا، عازم بریتانیا شد. در ژوئیه ۱۸۶۹، او به سمت بریتانیا حرکت کرد.
23بلکول یک دانشکده پزشکی زنان تأسیس کرد
در سال ۱۸۷۴، بلکول یک دانشکده پزشکی زنان در لندن با سوفیا جکس-بلیک که سالها قبل دانشجو در درمانگاه نیویورک بود، تأسیس کرد. بلکول نسبت به جکس-بلیک تردید داشت و فکر میکرد او خطرناک، ستیزهجو و فاقد تدبیر است.
با این وجود، بلکول عمیقاً با دانشکده درگیر شد و این مرکز در سال ۱۸۷۴ به عنوان «دانشکده پزشکی زنان لندن» با هدف اصلی آمادهسازی زنان برای آزمون مجوز «آپوتیکاریز هال» افتتاح شد. بلکول به شدت با استفاده از زندهشکافی در آزمایشگاه دانشکده مخالف بود.
24بازنشسته شد
پس از تأسیس دانشکده، بلکول بخش زیادی از اقتدار خود را به جکس-بلیک واگذار کرد و به عنوان مدرس مامایی انتخاب شد. او در سال ۱۸۷۷ از این سمت استعفا داد و رسماً از حرفه پزشکی خود بازنشسته شد.
25بلکول با الیزابت کدی استانتون ملاقات کرد
بلکول هم در ایالات متحده و هم در بریتانیا ارتباطات خوبی داشت. او با لیدی بایرون در مورد مسائل حقوق زنان نامه رد و بدل میکرد و با فلورانس نایتینگل که با او در مورد افتتاح و اداره مشترک یک بیمارستان بحث کرده بود، دوستان بسیار نزدیکی شد.
او تا پایان عمر با باربارا بودیچون دوست ماند و در سال ۱۸۸۳ با الیزابت کدی استانتون ملاقات کرد. او با خانوادهاش صمیمی بود و در طول سفرهایش هر زمان که میتوانست به دیدار برادران و خواهرانش میرفت.
26کار پیشگامانه در گشودن حرفه پزشکی به روی زنان
بلکول در سالهای پایانی عمرش همچنان نسبتاً فعال بود. در سال ۱۸۹۵، او زندگینامه خود را با عنوان «کار پیشگامانه در گشودن حرفه پزشکی به روی زنان» منتشر کرد. این کتاب چندان موفق نبود و کمتر از ۵۰۰ نسخه از آن فروخته شد.
27آخرین سفر به ایالات متحده
پس از این انتشار، بلکول به آرامی حضور اصلاحطلبانه عمومی خود را کنار گذاشت و زمان بیشتری را صرف سفر کرد. او در سال ۱۹۰۶ از ایالات متحده بازدید کرد و اولین و آخرین سواری خود با ماشین را تجربه کرد. کهولت سن بلکول شروع به محدود کردن فعالیتهایش کرده بود.
28بلکول از پلهها سقوط کرد
در سال ۱۹۰۷، در حالی که در کیلمون، اسکاتلند تعطیلات میگذراند، بلکول از پلهها سقوط کرد و تقریباً به طور کامل از نظر ذهنی و جسمی ناتوان شد.
29مرگ
در ۳۱ مه ۱۹۱۰، او در خانهاش در هیستینگز، ساسکس، پس از تحمل سکته مغزی که نیمی از بدنش را فلج کرده بود، درگذشت. خاکستر او در گورستان کلیسای محلی سنت مان در کیلمون دفن شد و آگهیهای ترحیم در بزرگداشت او در نشریاتی مانند لنست و بریتیش مدیکال ژورنال منتشر شد.