جمعه آوریل 2, 1982 تا دوشنبه ژوئن 14, 1982
Falkland Islands and South Georgia
جنگ فالکلند یک جنگ اعلامنشده ۱۰ هفتهای بین آرژانتین و بریتانیا در سال ۱۹۸۲ بر سر دو قلمرو وابسته بریتانیا در اقیانوس اطلس جنوبی بود: جزایر فالکلند و قلمرو وابسته آن، جزایر جورجیای جنوبی و ساندویچ جنوبی.
در طول یک جلسه بحران به ریاست نخستوزیر مارگارت تاچر، رئیس ستاد نیروی دریایی، دریاسالار سر هنری لیچ، به آنها توصیه کرد که «اگر به جزایر حمله شود، بریتانیا میتواند و باید یک نیروی ضربت اعزام کند». در ۱ آوریل، لیچ دستوراتی را به نیروی دریایی سلطنتی که در حال انجام تمرینات در مدیترانه بود، ارسال کرد تا برای حرکت به سمت جنوب آماده شوند.
به دنبال تهاجم در ۲ آوریل، پس از یک جلسه اضطراری کابینه، مجوز تشکیل یک نیروی ضربت برای بازپسگیری جزایر صادر شد. این تصمیم در جلسه اضطراری مجلس عوام در روز بعد مورد حمایت قرار گرفت.
درگیری در ۲ آوریل آغاز شد، زمانی که آرژانتین به جزایر فالکلند حمله و آنها را اشغال کرد، و به دنبال آن در روز بعد به جورجیای جنوبی حمله کرد تا حاکمیتی را که بر آنها ادعا میکرد، تثبیت کند.
در عصر ۳ آوریل، سفیر بریتانیا در سازمان ملل، سر آنتونی پارسونز، پیشنویس قطعنامهای را به شورای امنیت سازمان ملل ارائه کرد.
زیردریایی هستهای کانکرر در ۴ آوریل از فرانسه حرکت کرد، در حالی که دو ناو هواپیمابر اینوینسیبل و هرمس، به همراه کشتیهای اسکورت، تنها یک روز بعد پورتسموث را ترک کردند.
دولت شیلی همچنین به بریتانیا اجازه داد تا کشتی سوخترسان آرافای تیدپول را که شیلی اخیراً خریداری کرده بود و در ۴ آوریل به آریکا در شیلی رسیده بود، مصادره کند. این کشتی بلافاصله پس از آن بندر را به مقصد جزیره اسنشن از طریق کانال پاناما ترک کرد و در مسیر در کوراسائو توقف کرد.
در ۵ آوریل، دولت بریتانیا یک نیروی ضربت دریایی را برای درگیری با نیروی دریایی و هوایی آرژانتین پیش از انجام یک حمله آبی-خاکی به جزایر اعزام کرد.
در ۶ آوریل، دولت بریتانیا یک کابینه جنگ برای نظارت سیاسی روزانه بر عملیات تشکیل داد.
اولین فرود نیروهای اسایاس در ۲۱ آوریل انجام شد، اما با فرا رسیدن پاییز در نیمکره جنوبی، آب و هوا چنان بد بود که فرودهای آنها و دیگر نیروها در روز بعد، پس از سقوط دو هلیکوپتر در مه بر روی یخچال طبیعی فورتونا، لغو شد.
در ۲۳ آوریل، هشدار زیردریایی اعلام شد و عملیات متوقف گردید و تایداسپرینگ برای جلوگیری از رهگیری به آبهای عمیقتر عقبنشینی کرد.
در ۲۴ آوریل، نیروهای بریتانیایی دوباره سازماندهی شدند و برای حمله پیشروی کردند.
در ۲۵ آوریل، پس از تدارکرسانی به پادگان آرژانتینی در جورجیای جنوبی، زیردریایی آرا سانتا فه توسط یک هلیکوپتر وستلند وسکس اچایاس امکی ۳ از اچاماس آنتریم در سطح آب مشاهده شد که با بمبهای عمقی به زیردریایی آرژانتینی حمله کرد.
نیروی جورجیای جنوبی، عملیات پاراکت، تحت فرماندهی سرگرد گای شریدان از تفنگداران دریایی سلطنتی، متشکل از تفنگداران دریایی از کماندوی ۴۲، یک گروه از نیروهای ویژه هوایی (SAS) و نیروهای ویژه قایق (SBS) بود که قرار بود به عنوان نیروهای شناسایی برای تهاجم تفنگداران دریایی سلطنتی فرود بیایند.
در ۱ مه، عملیات بریتانیا در فالکلند با حمله «بلک باک ۱» (از مجموعهای از پنج حمله) به فرودگاه استنلی آغاز شد.
در ۴ مه، دو روز پس از غرق شدن ژنرال بلگرانو، بریتانیا ناوشکن تایپ ۴۲ اچاماس شفیلد را در پی آتشسوزی ناشی از اصابت موشک اگزوسه از اسکادران دوم جنگنده/حمله نیروی دریایی آرژانتین از دست داد.
در ۱۴ مه، اسایاس حملهای را به جزیره پبل در فالکلند انجام داد، جایی که نیروی دریایی آرژانتین یک باند چمن را برای هواپیماهای حمله زمینی سبک افامای آیای ۵۸ پوکارا و بیچکرفت تی-۳۴ منتور تصرف کرده بود، که منجر به نابودی چندین هواپیما شد.
یک تیم شناسایی اسایاس برای انجام تدارکات جهت نفوذ دریایی اعزام شد. یک هلیکوپتر وستلند سی کینگ حامل تیم تعیینشده در شب ۱۷ مه از اچاماس اینوینسیبل برخاست، اما آب و هوای بد آن را مجبور کرد در ۵۰ مایلی (۸۰ کیلومتری) هدف فرود بیاید و ماموریت لغو شد.
سرعت عملیات در نیمه اول مه افزایش یافت، زیرا تلاشهای سازمان ملل برای میانجیگری صلح توسط آرژانتینیها رد شد. موضع نهایی مذاکره بریتانیا توسط دبیرکل سازمان ملل، پرز دکوئلار، در ۱۸ مه ۱۹۸۲ به آرژانتین ارائه شد.
در ۲۰ مه ۱۹۸۲، رابرت مولدون اعلام کرد که نیوزیلند اچامانزداس کانتربری، یک ناوچه کلاس لیندر، را در دسترس قرار میدهد تا بریتانیا بتواند یک کشتی نیروی دریایی سلطنتی را برای فالکلند آزاد کند. دولت نیوزیلند پس از تهاجم، سفیر آرژانتین را اخراج کرد. نخستوزیر، رابرت مولدون، هنگام شروع جنگ در لندن بود.
در طول شب ۲۱ مه، گروه ضربت آبی-خاکی بریتانیا تحت فرماندهی کمودور مایکل کلاپ (کمودور جنگ آبی-خاکی – COMAW) عملیات ساتن، یعنی فرود آبی-خاکی در سواحل اطراف خلیج سن کارلوس، در ساحل شمال غربی فالکلند شرقی رو به تنگه فالکلند را اجرا کرد.
از اوایل ۲۷ مه تا ۲۸ مه، گردان ۲ چترباز (تقریباً ۵۰۰ نفر) با پشتیبانی آتش توپخانه دریایی از ناو HMS Arrow و پشتیبانی توپخانه از یگان ۸ کماندوی توپخانه سلطنتی، به داروین و گوس گرین که در تصرف هنگ ۱۲ پیادهنظام آرژانتین بود، نزدیک شده و به آن حمله کردند.
در ۳۱ مه، کادر جنگ کوهستان و قطبی (M&AWC) نیروهای ویژه آرژانتین را در درگیری تاپ مالو هاوس شکست داد.
تا ۱ ژوئن، با ورود ۵۰۰۰ نیروی دیگر بریتانیایی از تیپ ۵ پیادهنظام، فرمانده جدید لشکر بریتانیا، سرلشکر جرمی مور، نیروی کافی برای شروع برنامهریزی یک حمله علیه استنلی را در اختیار داشت.
طرحهایی برای راهپیمایی سبک نیمی از گارد ولز در شب ۲ ژوئن تدوین شد، در حالی که قرار بود گارد اسکاتلند و نیمه دیگر گارد ولز در شب ۵ ژوئن توسط کشتی لجستیکی (LSL) سر تریسترام و سکوی فرود (LPD) اینترپید از آبهای سن کارلوس منتقل شوند.
در شب ۱۱ ژوئن، پس از چندین روز شناسایی دقیق و تدارکات لجستیکی، نیروهای بریتانیایی یک حمله شبانه در سطح تیپ علیه حلقه به شدت دفاعشده ارتفاعات اطراف استنلی انجام دادند. واحدهای تیپ ۳ کماندو، با پشتیبانی آتش توپخانه دریایی از چندین کشتی نیروی دریایی سلطنتی، به طور همزمان در نبرد کوه هریت، نبرد دو خواهر و نبرد کوه لانگدون حمله کردند.
آتشبس در ۱۴ ژوئن اعلام شد و فرمانده پادگان آرژانتین در استنلی، سرتیپ ماریو منندز، در همان روز تسلیم سرلشکر جرمی مور شد.
این درگیری ۷۴ روز به طول انجامید و با تسلیم آرژانتین در ۱۴ ژوئن پایان یافت و جزایر را به کنترل بریتانیا بازگرداند. در مجموع، ۶۴۹ پرسنل نظامی آرژانتینی، ۲۵۵ پرسنل نظامی بریتانیایی و سه نفر از اهالی جزایر فالکلند در طول این خصومتها جان باختند.
در ۲۰ ژوئن، بریتانیاییها جزایر ساندویچ جنوبی را بازپس گرفتند که شامل پذیرش تسلیم پادگان تول جنوبی در پایگاه کوربتا اروگوئه بود و پایان خصومتها را اعلام کردند. آرژانتین پایگاه کوربتا اروگوئه را در سال ۱۹۷۶ تأسیس کرده بود، اما پیش از سال ۱۹۸۲، بریتانیا تنها از طریق کانالهای دیپلماتیک به وجود این پایگاه آرژانتینی اعتراض کرده بود.
کابینه جنگ حداقل به صورت روزانه تشکیل جلسه میداد تا اینکه در ۱۲ اوت منحل شد.
