1تولد
کاسترو در ۱۳ اوت ۱۹۲۶ خارج از ازدواج رسمی در مزرعه پدرش متولد شد.
2حزب مردم کوبا
در سال ۱۹۴۷، کاسترو به حزب مردم کوبا (پارتیدو اورتودوکسو) پیوست.
3ازدواج
او با میرتا دیاز-بالارت، دانشجویی از یک خانواده ثروتمند، ازدواج کرد که از طریق او با سبک زندگی نخبگان کوبایی آشنا شد. این رابطه یک ازدواج عاشقانه بود که مورد تایید هیچیک از خانوادهها نبود، اما پدر دیاز-بالارت به همراه باتیستا، دهها هزار دلار به آنها داد تا صرف یک ماه عسل سه ماهه در شهر نیویورک کنند.
4کاسترو داوطلب ایراد سخنرانی شد
کاسترو در ۱۳ نوامبر داوطلب شد تا برای جنبش سخنرانی کند، که در آن معاملات مخفیانه دولت با گروههای تبهکار را افشا کرد و اعضای کلیدی آنها را شناسایی نمود. این سخنرانی که توجه مطبوعات ملی را به خود جلب کرد، باعث خشم گروهها شد و کاسترو ابتدا به حومه شهر و سپس به ایالات متحده گریخت.
5فارغالتحصیلی
کاسترو چند هفته پس از سخنرانی به هاوانا بازگشت، پنهان شد و بر تحصیلات دانشگاهی خود تمرکز کرد و در سپتامبر ۱۹۵۰ به عنوان دکترای حقوق فارغالتحصیل شد.
6حمله به مونکادا
کاسترو ۱۶۵ انقلابی را برای این ماموریت جمع کرد و به نیروهایش دستور داد تا زمانی که با مقاومت مسلحانه مواجه نشدند، باعث خونریزی نشوند. حمله در ۲۶ ژوئیه ۱۹۵۳ انجام شد، اما با مشکل مواجه شد؛ ۳ خودرو از ۱۶ خودرویی که از سانتیاگو حرکت کرده بودند، به مقصد نرسیدند. با رسیدن به پادگان، زنگ خطر به صدا درآمد و اکثر شورشیان زیر آتش مسلسل گرفتار شدند. پیش از آنکه کاسترو دستور عقبنشینی بدهد، چهار نفر کشته شدند. شورشیان ۶ کشته و ۱۵ مجروح دادند، در حالی که ارتش ۱۹ کشته و ۲۷ مجروح داشت. در همین حال، برخی از شورشیان یک بیمارستان غیرنظامی را تصرف کردند؛ متعاقباً سربازان دولتی به آنجا یورش بردند، شورشیان را دستگیر و شکنجه کردند و ۲۲ نفر از آنها بدون محاکمه اعدام شدند.
7حبس
کاسترو در ۱۶ اکتبر محکوم شد و در جریان آن سخنرانیای ایراد کرد که قرار بود با عنوان «تاریخ مرا تبرئه خواهد کرد» چاپ شود. کاسترو به ۱۵ سال حبس در بخش بیمارستانی زندان مدل (پرسیدیو مودلو) فرستاده شد که نسبتاً راحت و مدرن بود.
8طلاق
همسر کاسترو، میرتا، در وزارت کشور مشغول به کار شد، موضوعی که کاسترو از طریق یک اطلاعیه رادیویی متوجه آن شد. او که وحشتزده شده بود، با خشم گفت که ترجیح میدهد «هزار بار» بمیرد تا اینکه «از چنین توهینی ناتوانانه رنج ببرد». هم فیدل و هم میرتا مراحل طلاق را آغاز کردند و میرتا حضانت پسرشان فیدلیتو را بر عهده گرفت؛ این موضوع کاسترو را که نمیخواست پسرش در محیطی بورژوا بزرگ شود، خشمگین کرد.
9آزادی کاسترو
در سال ۱۹۵۴، دولت باتیستا انتخابات ریاستجمهوری برگزار کرد، اما هیچ سیاستمداری در برابر او نایستاد؛ انتخابات به طور گستردهای متقلبانه تلقی میشد. این انتخابات اجازه داد تا برخی مخالفتهای سیاسی ابراز شود و حامیان کاسترو برای عفو عاملان حادثه مونکادا تلاش کرده بودند. برخی سیاستمداران پیشنهاد کردند که عفو میتواند تبلیغات خوبی باشد و کنگره و باتیستا موافقت کردند. باتیستا که توسط ایالات متحده و شرکتهای بزرگ حمایت میشد، کاسترو را تهدیدی نمیدانست و در ۱۵ مه ۱۹۵۵، زندانیان آزاد شدند.
10قایق تفریحی گرانما
پس از خرید قایق تفریحی فرسوده گرانما، در ۲۵ نوامبر ۱۹۵۶، کاسترو با ۸۱ انقلابی مسلح از توکسپان، وراکروز حرکت کرد. سفر ۱۲۰۰ مایلی (۱۹۰۰ کیلومتری) به کوبا دشوار بود، غذا رو به اتمام بود و بسیاری از دریازدگی رنج میبردند. در برخی نقاط، آنها مجبور بودند آبی را که به دلیل نشتی وارد قایق میشد تخلیه کنند و در جای دیگر، مردی به دریا افتاد که باعث تاخیر در سفرشان شد.
11اعضای جنبش ۲۶ ژوئیه قیام مسلحانهای را با حملات متناوب رهبری کردند
برنامه این بود که سفر ۵ روز طول بکشد و در روز مقرر ورود گرانما، یعنی ۳۰ نوامبر، اعضای جنبش ۲۶ ژوئیه (MR-26-7) تحت رهبری فرانک پایس، قیام مسلحانهای را در سانتیاگو و مانزانیلو رهبری کردند. با این حال، سفر گرانما در نهایت ۷ روز طول کشید و از آنجایی که کاسترو و مردانش نتوانستند نیروی کمکی فراهم کنند، پایس و شبهنظامیانش پس از دو روز حملات متناوب پراکنده شدند.
12به گل نشستن گرانما
گرانما در ۲ دسامبر ۱۹۵۶ در یک مرداب حرا در پلایا لاس کولوراداس، نزدیک لوس کایوئلوس به گل نشست.
13فرار باتیستا
ایالات متحده که میترسید کاسترو یک سوسیالیست باشد، به کانتیلو دستور داد تا باتیستا را برکنار کند. تا این زمان اکثریت قریب به اتفاق مردم کوبا علیه رژیم باتیستا شده بودند. سفیر کوبا، ای. تی. اسمیت، که احساس میکرد کل ماموریت سیا بیش از حد به جنبش MR-26-7 نزدیک شده است، شخصاً نزد باتیستا رفت و به او اطلاع داد که ایالات متحده دیگر از او حمایت نخواهد کرد و احساس میکند که او دیگر نمیتواند وضعیت کوبا را کنترل کند. ژنرال کانتیلو مخفیانه با کاسترو بر سر آتشبس توافق کرد و قول داد که باتیستا به عنوان جنایتکار جنگی محاکمه شود؛ با این حال، به باتیستا هشدار داده شد و او در ۳۱ دسامبر ۱۹۵۸ با بیش از ۳۰۰ میلیون دلار آمریکا به تبعید گریخت.
14کاسترو به هاوانا رسید
او در مسیر هاوانا، در هر شهر با استقبال جمعیتهای پرشور روبرو شد و کنفرانسهای مطبوعاتی و مصاحبههایی انجام داد. کاسترو در ۹ ژانویه ۱۹۵۹ به هاوانا رسید.
15نخستوزیر کوبا
در ۱۶ فوریه ۱۹۵۹، کاسترو به عنوان نخستوزیر کوبا سوگند یاد کرد.
16اولین اصلاحات ارضی
در مه ۱۹۵۹، کاسترو اولین اصلاحات ارضی را به قانون تبدیل کرد که سقف مالکیت زمین را برای هر مالک به ۹۹۳ جریب محدود میکرد و خارجیها را از مالکیت زمین در کوبا منع میکرد.
17روابط بین کوبا و ایالات متحده
روابط بین کوبا و ایالات متحده پس از انفجار یک کشتی فرانسوی به نام لا کوبر در بندر هاوانا در مارس ۱۹۶۰ تیرهتر شد. این کشتی حامل سلاحهای خریداری شده از بلژیک بود و علت انفجار هرگز مشخص نشد، اما کاسترو علناً اعلام کرد که دولت ایالات متحده مقصر خرابکاری است.
18سفر به شهر نیویورک برای مجمع عمومی سازمان ملل متحد
در سپتامبر ۱۹۶۰، کاسترو برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل متحد به شهر نیویورک پرواز کرد. او که در هتل ترزا در هارلم اقامت داشت، با روزنامهنگاران و چهرههای ضد تشکیلات مانند مالکوم ایکس دیدار کرد. او همچنین با نیکیتا خروشچف، نخستوزیر شوروی، ملاقات کرد و هر دو به طور علنی فقر و نژادپرستی که آمریکاییها در مناطقی مانند هارلم با آن مواجه بودند را محکوم کردند. روابط بین کاسترو و خروشچف گرم بود؛ آنها در مجمع عمومی، سخنرانیهای یکدیگر را با تشویق همراهی کردند.
19کمیتههای دفاع از انقلاب
در سپتامبر ۱۹۶۰، آنها «کمیتههای دفاع از انقلاب» (CDR) را ایجاد کردند؛ یک سازمان غیرنظامی سراسری که جاسوسی در محلهها را برای شناسایی فعالیتهای ضدانقلابی پیادهسازی میکرد و همچنین مسئولیت سازماندهی کمپینهای بهداشتی و آموزشی را بر عهده داشت و به مجرایی برای شکایات عمومی تبدیل شد.
20ایالات متحده اکثر صادرات به کوبا را ممنوع کرد
در ۱۳ اکتبر ۱۹۶۰، ایالات متحده اکثر صادرات به کوبا را ممنوع کرد و بدین ترتیب یک تحریم اقتصادی را آغاز نمود.
21تلافیجویی
در اقدامی تلافیجویانه، «موسسه ملی اصلاحات ارضی» (INRA) در ۱۴ اکتبر کنترل ۳۸۳ کسبوکار خصوصی را به دست گرفت.
22ملیسازی شرکتهای آمریکایی
در ۲۵ اکتبر، ۱۶۶ شرکت آمریکایی دیگر که در کوبا فعالیت میکردند، اموالشان مصادره و ملی شد.
23کاسترو در شهر نیویورک حمایت کسب کرد
با وجود ترس از کودتا، کاسترو در شهر نیویورک حمایتهایی به دست آورد. در ۱۸ فوریه ۱۹۶۱، ۴۰۰ نفر - عمدتاً کوباییها، پورتوریکوییها و دانشجویان کالج - در زیر باران در خارج از سازمان ملل تجمع کردند و از ارزشهای ضد استعماری کاسترو و تلاش او برای کاهش قدرت ایالات متحده بر کوبا حمایت کردند. معترضان پلاکاردهایی در دست داشتند که روی آنها نوشته شده بود: «آقای کندی، کوبا فروشی نیست»، «زنده باد فیدل کاسترو!» و «مرگ بر امپریالیسم یانکی!». حدود ۲۰۰ پلیس در صحنه حضور داشتند، اما معترضان به سر دادن شعار و پرتاب سکه در حمایت از جنبش سوسیالیستی فیدل کاسترو ادامه دادند. برخی از آمریکاییها با تصمیم رئیسجمهور کندی برای ممنوعیت تجارت با کوبا مخالف بودند و آشکارا از تاکتیکهای انقلابی ملیگرایانه او حمایت میکردند.
24حمله سیا
در ۱۵ آوریل، هواپیماهای B-26 که توسط سیا تأمین شده بودند، سه فرودگاه نظامی کوبا را بمباران کردند؛ ایالات متحده اعلام کرد که عاملان، خلبانان فراری نیروی هوایی کوبا هستند، اما کاسترو این ادعاها را به عنوان اطلاعات غلط و عملیات پرچم دروغین افشا کرد.
25تهاجم خلیج خوکها
سیا و «جبهه انقلابی دموکراتیک» یک ارتش ۱۴۰۰ نفری به نام «تیپ ۲۵۰۶» را در نیکاراگوئه مستقر کرده بودند. در شب ۱۶ تا ۱۷ آوریل، تیپ ۲۵۰۶ در امتداد خلیج خوکهای کوبا پیاده شد و با یک شبهنظامی انقلابی محلی درگیر شد.
26کاسترو تیپ را مجبور به تسلیم کرد
کاسترو به کاپیتان خوزه رامون فرناندز دستور داد تا ضدحمله را آغاز کند، پیش از آنکه شخصاً کنترل آن را به دست بگیرد. پس از بمباران کشتیهای مهاجمان و آوردن نیروهای کمکی، کاسترو در ۲۰ آوریل تیپ را مجبور به تسلیم کرد.
27سفر کاسترو به اتحاد جماهیر شوروی
در مه ۱۹۶۳، کاسترو به دعوت شخصی خروشچف از اتحاد جماهیر شوروی بازدید کرد، از ۱۴ شهر دیدن کرد، در یک تجمع در میدان سرخ سخنرانی کرد و نشان لنین و دکترای افتخاری از دانشگاه دولتی مسکو را دریافت کرد.
28کاسترو به مسکو بازگشت
در ژانویه ۱۹۶۴، کاسترو به مسکو بازگشت، رسماً برای امضای یک توافقنامه جدید پنجساله تجارت شکر، اما همچنین برای بحث در مورد پیامدهای ترور جان اف. کندی. کاسترو عمیقاً نگران این ترور بود و معتقد بود که یک توطئه راست افراطی پشت آن بوده اما کوباییها مقصر شناخته خواهند شد.
29کنفرانس سهقارهای آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین
در سال ۱۹۶۶، کاسترو کنفرانس سهقارهای آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین را در هاوانا برگزار کرد و جایگاه خود را به عنوان یک بازیگر مهم در صحنه جهانی بیش از پیش تثبیت کرد.
30دهمین سالگرد دولت کاسترو
کاسترو دهمین سالگرد دولت خود را در ژانویه ۱۹۶۹ به طور عمومی جشن گرفت؛ او در سخنرانی جشن خود، با اشاره به مشکلات اقتصادی کشور، نسبت به جیرهبندی شکر هشدار داد.
31رئیسجمهور کوبا
دولت کوبا دستخوش بازسازی به سبک شوروی شد، با این ادعا که این کار قدرت را از کاسترو دموکراتیزه و غیرمتمرکز میکند. با اعلام رسمی هویت کوبا به عنوان یک دولت سوسیالیستی، اولین کنگره ملی حزب کمونیست کوبا برگزار شد و قانون اساسی جدیدی تصویب شد که سمت رئیسجمهور و نخستوزیر را لغو کرد.
کاسترو همچنان چهره مسلط در حکومت باقی ماند و ریاست شورای دولتی و شورای وزیران تازه تأسیس را بر عهده گرفت که او را هم رئیس دولت و هم رئیس حکومت کرد.
32رئیس جنبش عدم تعهد
در سال ۱۹۷۹، کنفرانس جنبش عدم تعهد (NAM) در هاوانا برگزار شد، جایی که کاسترو به عنوان رئیس جنبش عدم تعهد انتخاب شد، سمتی که تا سال ۱۹۸۲ آن را بر عهده داشت.
33تفویض اختیارات ریاستجمهوری
کاسترو به دلیل خونریزی روده تحت عمل جراحی قرار گرفت و در ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۶، وظایف ریاستجمهوری خود را به رائول کاسترو تفویض کرد.
34جنبش عدم تعهد چهاردهمین اجلاس خود را برگزار کرد
در آن ماه، جنبش عدم تعهد چهاردهمین اجلاس خود را در هاوانا برگزار کرد و در آنجا توافق کردند که کاسترو را به عنوان رئیس سازمان برای یک دوره یکساله منصوب کنند.
35بازنشستگی
در نامهای در فوریه ۲۰۰۸، کاسترو اعلام کرد که سمتهای رئیس شورای دولتی و فرمانده کل قوا را در جلسات مجمع ملی آن ماه نخواهد پذیرفت و خاطرنشان کرد: «خیانت به وجدانم است که مسئولیتی را بپذیرم که نیاز به تحرک و فداکاری کامل دارد، که من در شرایط جسمانی برای ارائه آن نیستم».
در ۲۴ فوریه ۲۰۰۸، مجمع ملی قدرت خلق به اتفاق آرا به رائول به عنوان رئیسجمهور رأی داد. رائول با توصیف برادرش به عنوان «غیرقابل جایگزین»، پیشنهاد کرد که فیدل همچنان در مسائل بسیار مهم مورد مشورت قرار گیرد، پیشنهادی که به اتفاق آرا توسط ۵۹۷ عضو مجمع ملی تصویب شد.
36کاسترو اولین سخنرانی خود را پس از چهار سال در مجمع ملی ایراد کرد
در ۷ اوت ۲۰۱۰، کاسترو اولین سخنرانی خود را پس از چهار سال در مجمع ملی ایراد کرد و از ایالات متحده خواست که علیه آن ملتها اقدام نظامی نکند و نسبت به هولوکاست هستهای هشدار داد.
37کاسترو از کمیته مرکزی حزب کمونیست استعفا داد
در ۱۹ آوریل ۲۰۱۱، کاسترو از کمیته مرکزی حزب کمونیست استعفا داد و بدین ترتیب از رهبری حزب کنارهگیری کرد. رائول به عنوان جانشین او انتخاب شد. او که اکنون هیچ نقش رسمی در دولت کشور نداشت، نقش یک دولتمرد ارشد را بر عهده گرفت.
38مرگ
تلویزیون دولتی کوبا اعلام کرد که کاسترو در شب ۲۵ نوامبر ۲۰۱۶ درگذشته است. علت مرگ او اعلام نشد. برادرش، رئیسجمهور رائول کاسترو، این خبر را در سخنرانی کوتاهی تأیید کرد: «فرمانده کل انقلاب کوبا در ساعت ۲۲:۲۹ [به وقت استاندارد شرقی] امشب درگذشت.»