داگلاس به شهر نیویورک «آزادی» رسید

از آنجا، چون خط راه‌آهن هنوز تکمیل نشده بود، با کشتی بخار در امتداد رودخانه دلاور به سمت شمال شرقی به «شهر کوئیکر» فیلادلفیا، پنسیلوانیا، که دژ ضد برده‌داری بود، رفت. او به خانه امن دیوید راگلز، لغو‌کننده برجسته برده‌داری در شهر نیویورک، ادامه مسیر داد. کل سفر او به سوی آزادی کمتر از ۲۴ ساعت طول کشید. فردریک داگلاس بعداً درباره ورودش به شهر نیویورک نوشت: «اغلب از من پرسیده شده که وقتی برای اولین بار خود را در خاک آزاد یافتم، چه احساسی داشتم. و خوانندگان من ممکن است همین کنجکاوی را داشته باشند. تقریباً هیچ چیزی در تجربه من وجود ندارد که نتوانم پاسخ رضایت‌بخش‌تری برای آن بدهم. دنیای جدیدی به روی من گشوده شده بود. اگر زندگی چیزی فراتر از نفس کشیدن و 'گردش سریع خون' باشد، من در یک روز بیش از یک سال از زندگی بردگی‌ام زندگی کردم. این زمانی از هیجان شادی‌بخش بود که کلمات تنها می‌توانند به شکلی ضعیف آن را توصیف کنند. در نامه‌ای که اندکی پس از رسیدن به نیویورک به دوستی نوشتم، گفتم: 'احساس کسی را داشتم که از لانه شیرهای گرسنه فرار کرده است.' اندوه و غم، مانند تاریکی و باران، ممکن است به تصویر کشیده شوند؛ اما شادی و سرور، مانند رنگین‌کمان، از مهارت قلم یا مداد می‌گریزند.»

ممکن است دارای خطا باشد.