تاریخ هالووین

تصور می‌شود که آداب و رسوم امروزی هالووین تحت تأثیر آموزه‌های مسیحی و اعمال مشتق شده از آن بوده است. هالووین شب قبل از روزهای مقدس مسیحی «روز همه مقدسین» (که با نام‌های All Saints' یا Hallowmas نیز شناخته می‌شود) در ۱ نوامبر و «روز همه ارواح» در ۲ نوامبر است، بنابراین به تعطیلات ۳۱ اکتبر نام کامل All Hallows' Eve (به معنای شب قبل از روز همه مقدسین) داده شده است. از زمان کلیسای اولیه، اعیاد بزرگ در مسیحیت (مانند کریسمس، عید پاک و پنطیکاست) دارای شب‌زنده‌داری‌هایی بودند که از شب قبل شروع می‌شد، همانطور که عید همه مقدسین نیز چنین بود. این سه روز در مجموع Allhallowtide نامیده می‌شوند و زمانی برای گرامیداشت مقدسین و دعا برای ارواح تازه درگذشته‌ای است که هنوز به بهشت نرسیده‌اند. مراسم بزرگداشت همه مقدسین و شهدا توسط چندین کلیسا در تاریخ‌های مختلف، عمدتاً در فصل بهار برگزار می‌شد.

A jack-o'-lantern, one of the symbols of Halloween

ادامه در داستان‌گو

در سال ۶۰۹، پاپ بونیفاس چهارم پانتئون در رم را در ۱۳ مه به «سنت مری و همه شهدا» اختصاص داد. این همان تاریخ لموریا، جشنواره باستانی مردگان رومی، و همان تاریخ بزرگداشت همه مقدسین در ادسا در زمان افرایم بود.

Pope Boniface IV

ادامه در داستان‌گو

عید همه مقدسین، در تاریخ فعلی خود در کلیسای غربی، ممکن است به تأسیس یک عبادتگاه در سنت پیتر توسط پاپ گریگوری سوم (۷۳۱–۷۴۱) برای بقایای «رسولان مقدس و همه مقدسین، شهدا و اعتراف‌کنندگان» ردیابی شود.

Pope Gregory III

ادامه در داستان‌گو

در سال ۸۳۵، روز همه مقدسین به دستور پاپ گریگوری چهارم رسماً به ۱ نوامبر، همان تاریخ Samhain، تغییر یافت.

Pope Gregory IV

ادامه در داستان‌گو

تا پایان قرن دوازدهم، این روزها به روزهای مقدس اجباری در سراسر اروپا تبدیل شده بودند و شامل سنت‌هایی مانند به صدا درآوردن زنگ کلیسا برای ارواح در برزخ بودند. علاوه بر این، «رسم بود که جارچی‌های سیاه‌پوش در خیابان‌ها رژه می‌رفتند، زنگی با صدای غم‌انگیز به صدا درمی‌آوردند و از همه مسیحیان خوب می‌خواستند که ارواح فقیر را به یاد آورند.»

این رسم حداقل به قرن پانزدهم برمی‌گردد و در بخش‌هایی از انگلستان، فلاندر، آلمان و اتریش یافت می‌شد. گروه‌هایی از مردم فقیر، اغلب کودکان، در طول Allhallowtide خانه به خانه می‌رفتند و در ازای دعا برای مردگان، به ویژه ارواح دوستان و بستگان اهداکنندگان، کیک روح جمع می‌کردند. کیک‌های روح همچنین برای خود ارواح جهت خوردن ارائه می‌شد، یا «روح‌جویان» به عنوان نمایندگان آن‌ها عمل می‌کردند. همانند سنت روزه نان‌های صلیب‌دار، کیک‌های روح Allhallowtide اغلب با یک صلیب مشخص می‌شدند که نشان می‌داد آن‌ها به عنوان صدقه پخته شده‌اند.

افزایش محبوبیت شب گای فاکس (۵ نوامبر) از سال ۱۶۰۵ به بعد، باعث شد بسیاری از سنت‌های هالووین توسط آن تعطیلات تصاحب شود و محبوبیت هالووین در بریتانیا، با استثنای قابل توجه اسکاتلند، کاهش یافت.

حداقل از قرن شانزدهم، این جشنواره شامل نمایش‌های نقاب‌دار و مبدل در ایرلند، اسکاتلند، جزیره من و ولز بود.

حداقل از قرن هجدهم، «تقلید از ارواح خبیث» منجر به شوخی کردن در ایرلند و ارتفاعات اسکاتلند شد. پوشیدن لباس‌های مبدل و شوخی کردن در هالووین در قرن بیستم به انگلستان گسترش یافت.

کلمه هالووین یا Hallowe'en به حدود سال ۱۷۴۵ برمی‌گردد و منشأ مسیحی دارد. کلمه «Hallowe'en» به معنای «شب مقدسین» است. این کلمه از یک اصطلاح اسکاتلندی برای All Hallows' Eve (شب قبل از روز همه مقدسین) گرفته شده است. در زبان اسکاتلندی، کلمه «eve» به صورت even است و این به e'en یا een کوتاه می‌شود. با گذشت زمان، (All) Hallow(s) E(v)en به Hallowe'en تبدیل شد. اگرچه عبارت «All Hallows'» در انگلیسی قدیمی یافت می‌شود، اما «All Hallows' Eve» خود تا سال ۱۵۵۶ دیده نمی‌شود.

سالنامه‌های اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم هیچ نشانه‌ای از جشن گسترده هالووین در آمریکای شمالی ارائه نمی‌دهند. سالنامه (که almanack و almanach نیز نوشته می‌شود) یک نشریه سالانه است که مجموعه‌ای از رویدادهای پیش رو در سال آینده را فهرست می‌کند. این شامل اطلاعاتی مانند پیش‌بینی‌های آب و هوا، تاریخ کاشت کشاورزان، جداول جزر و مد و سایر داده‌های جدولی است که اغلب بر اساس تقویم مرتب شده‌اند. ارقام آسمانی و آمارهای مختلف در سالنامه‌ها یافت می‌شوند، مانند زمان طلوع و غروب خورشید و ماه، تاریخ‌های خورشیدگرفتگی، ساعات جزر و مد بالا و پایین، و جشنواره‌های مذهبی. مجموعه رویدادهای ذکر شده در یک سالنامه ممکن است برای گروه خاصی از خوانندگان، مانند کشاورزان، ملوانان یا ستاره‌شناسان تنظیم شده باشد.

در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، جوانان در گلامورگان و اورکنی لباس جنس مخالف می‌پوشیدند.

به طور سنتی، شوخی‌کنندگان از شلغم‌های توخالی یا چغندر که اغلب با چهره‌های عجیب و غریب حکاکی شده بودند به عنوان فانوس استفاده می‌کردند. توسط کسانی که آن‌ها را می‌ساختند، گفته می‌شد که فانوس‌ها به اشکال مختلف نشان‌دهنده ارواح هستند یا برای دور کردن ارواح شیطانی استفاده می‌شدند. آن‌ها در قرن نوزدهم در بخش‌هایی از ایرلند و ارتفاعات اسکاتلند و همچنین در سامرست رایج بودند. در قرن بیستم آن‌ها به سایر نقاط انگلستان گسترش یافتند و به طور کلی به عنوان کدوهای فانوسی (jack-o'-lanterns) شناخته شدند.

در قرن نوزدهم، در برخی از مناطق روستایی انگلستان، خانواده‌ها در شب «هالووین» (All Hallows' Eve) بر روی تپه‌ها جمع می‌شدند. یک نفر دسته‌ای از کاه در حال سوختن را روی چنگک می‌گرفت و بقیه در حالی که دور او حلقه زده بودند، زانو می‌زدند و تا زمانی که شعله‌ها خاموش می‌شد، برای روح بستگان و دوستان خود دعا می‌کردند. این رسم «تین‌لی» (teen'lay) نامیده می‌شد. از دیگر رسوم می‌توان به آتش‌های «تیندل» (tindle) در دربی‌شایر و آتش‌های شب‌زنده‌داری در هرتفوردشایر اشاره کرد که برای دعا جهت آمرزش درگذشتگان روشن می‌شدند.

تا زمان مهاجرت گسترده ایرلندی‌ها و اسکاتلندی‌ها در قرن نوزدهم، هالووین به یک تعطیلات مهم در آمریکای شمالی تبدیل نشده بود.

در حالی که اولین اشاره به «گایزینگ» در آمریکای شمالی مربوط به سال ۱۹۱۱ است، اشاره دیگری به گدایی آیینی در هالووین در سال ۱۹۱۵ (با مکان نامعلوم) و سومین اشاره در سال ۱۹۲۰ در شیکاگو دیده می‌شود.

اولین جاذبه تسخیرشده ثبت‌شده که با هدف خاص ساخته شد، «خانه ارواح اورتون و اسپونر» بود که در سال ۱۹۱۵ در لیپ‌هوک انگلستان افتتاح شد. این جاذبه در واقع بیشتر شبیه به یک خانه سرگرمی کارناوالی بود که با بخار کار می‌کرد. این خانه هنوز در مجموعه بخار هالی‌کامب (Hollycombe Steam Collection) وجود دارد.

the Orton and Spooner Ghost House

ادامه در داستان‌گو

هزاران کارت پستال هالووین که بین آغاز قرن بیستم تا دهه ۱۹۲۰ تولید شدند، معمولاً کودکان را نشان می‌دهند اما خبری از «قاشق‌زنی» (trick-or-treating) در آن‌ها نیست.

اولین استفاده شناخته‌شده از اصطلاح «trick or treat» در متون چاپی به سال ۱۹۲۷ در نشریه «بلکی هرالد» در آلبرتای کانادا بازمی‌گردد.

در انگلستان، از دوره قرون وسطی تا دهه ۱۹۳۰، مردم رسم مسیحی «سولینگ» (souling) را در هالووین انجام می‌دادند که شامل گروه‌هایی از «سولرها» (soulers)، اعم از پروتستان و کاتولیک بود که از محله‌ای به محله دیگر می‌رفتند و از ثروتمندان در ازای دعا برای روح اهداکنندگان و دوستانشان، «کیک روح» (soul cakes) طلب می‌کردند. در فیلیپین، این رسم «پانگانگالووا» (Pangangaluwa) نامیده می‌شود و در شب هالووین توسط کودکان در مناطق روستایی انجام می‌شود. مردم خود را با پارچه‌های سفید می‌پوشانند تا نمادی از ارواح باشند و سپس به خانه‌ها می‌روند و در ازای دعا و شیرینی، آواز می‌خوانند.

به نظر نمی‌رسد که قاشق‌زنی تا دهه ۱۹۳۰ به یک رسم گسترده تبدیل شده باشد؛ اولین حضور این اصطلاح در ایالات متحده در سال ۱۹۳۴ و اولین استفاده از آن در یک نشریه ملی در سال ۱۹۳۹ بوده است.

رژه سالانه هالووین نیویورک که در سال ۱۹۷۴ توسط رالف لی، عروسک‌گردان و ماسک‌ساز اهل گرینویچ ویلج آغاز شد، بزرگترین رژه هالووین در جهان و تنها رژه بزرگ شبانه در آمریکا است که بیش از ۶۰ هزار شرکت‌کننده با لباس مبدل، دو میلیون تماشاگر و بیش از ۱۰۰ میلیون مخاطب تلویزیونی در سراسر جهان را به خود جذب می‌کند.

در عصر ۱۱ مه ۱۹۸۴، در جکسون تاون‌شیپ، نیوجرسی، «قلعه تسخیرشده» (در مجموعه Six Flags Great Adventure) دچار آتش‌سوزی شد. در نتیجه این آتش‌سوزی، هشت نوجوان جان باختند. واکنش به این فاجعه، سخت‌گیرانه‌تر شدن مقررات مربوط به ایمنی، کدهای ساختمانی و دفعات بازرسی از جاذبه‌ها در سراسر کشور بود. مکان‌های کوچکتر، به‌ویژه جاذبه‌های غیرانتفاعی، نتوانستند از نظر مالی رقابت کنند و شرکت‌های تجاری با بودجه بهتر، جای خالی آن‌ها را پر کردند. تاسیساتی که قبلاً به دلیل «موقت بودن» از مقررات فرار می‌کردند، اکنون مجبور بودند از کدهای سخت‌گیرانه‌تری که برای جاذبه‌های دائمی لازم بود، پیروی کنند.

طبق گزارش سال ۲۰۱۸ فدراسیون ملی خرده‌فروشی، ۳۰ میلیون آمریکایی در سال ۲۰۱۸ حدود ۴۸۰ میلیون دلار برای لباس‌های هالووین حیوانات خانگی خود هزینه کردند. این رقم نسبت به برآورد ۲۰۰ میلیون دلاری در سال ۲۰۱۰ افزایش یافته است. محبوب‌ترین لباس‌ها برای حیوانات خانگی به ترتیب کدو تنبل، هات‌داگ و زنبور عسل هستند.

خانه تسخیرشده به عنوان یک نماد فرهنگی آمریکایی را می‌توان مدیون افتتاح «عمارت تسخیرشده» (Haunted Mansion) در دیزنی‌لند در ۱۲ اوت ۱۹۶۹ دانست.