تاریخ تلفن‌های همراه

در سال ۱۹۴۹، شرکت AT&T خدمات تلفن همراه (Mobile Telephone Service) را تجاری‌سازی کرد. از زمان آغاز به کار آن در سنت لوئیس، میزوری در سال ۱۹۴۶، AT&T تا سال ۱۹۴۸ خدمات تلفن همراه را به صد شهر و کریدور بزرگراهی معرفی کرد. خدمات تلفن همراه یک پدیده نادر بود و تنها ۵۰۰۰ مشترک داشت که هر هفته حدود ۳۰۰۰۰ تماس برقرار می‌کردند. تماس‌ها به صورت دستی توسط اپراتور برقرار می‌شد و کاربر برای صحبت کردن باید دکمه‌ای را روی گوشی فشار می‌داد و برای گوش دادن آن را رها می‌کرد. تجهیزات مشترک این تماس حدود ۸۰ پوند (۳۶ کیلوگرم) وزن داشت.

آلمان غربی شبکه‌ای به نام A-Netz داشت که در سال ۱۹۵۲ به عنوان اولین شبکه تلفن همراه تجاری عمومی این کشور راه‌اندازی شد. در سال ۱۹۷۲، این شبکه با B-Netz جایگزین شد که تماس‌ها را به صورت خودکار متصل می‌کرد.

Mobile phone for the so-called A-Netz, the first cellular network in Germany

ادامه در داستان‌گو

اولین سیستم تلفن همراه کاملاً خودکار برای وسایل نقلیه در سال ۱۹۵۶ در سوئد راه‌اندازی شد. این سیستم که MTA (Mobiltelefonisystem A) نام داشت، امکان برقراری و دریافت تماس در خودرو را با استفاده از شماره‌گیر چرخشی فراهم می‌کرد. تلفن خودرو همچنین قابلیت پیج شدن داشت. تماس‌های خروجی از خودرو به صورت شماره‌گیری مستقیم بود، در حالی که تماس‌های ورودی نیاز به اپراتور داشت تا نزدیک‌ترین ایستگاه پایه به خودرو را پیدا کند. این سیستم توسط استوره لورن و دیگر مهندسان در اپراتور شبکه Televerket توسعه یافت. اریکسون تابلو برق را فراهم کرد، در حالی که Svenska Radioaktiebolaget (SRA) و مارکونی تلفن‌ها و تجهیزات ایستگاه پایه را تأمین کردند. گوشی‌های MTA از لامپ‌های خلأ و رله تشکیل شده بودند و ۴۰ کیلوگرم (۸۸ پوند) وزن داشتند.

AT&T اولین بهبود عمده در تلفن همراه را در سال ۱۹۶۵ معرفی کرد و به این سرویس بهبودیافته نام واضح «خدمات تلفن همراه بهبودیافته» (Improved Mobile Telephone Service) را داد. IMTS از کانال‌های رادیویی اضافی استفاده می‌کرد که امکان تماس‌های همزمان بیشتری را در یک منطقه جغرافیایی خاص فراهم می‌کرد، شماره‌گیری توسط مشتری را معرفی کرد که نیاز به تنظیم دستی تماس توسط اپراتور را از بین می‌برد و اندازه و وزن تجهیزات مشترک را کاهش داد. با وجود بهبود ظرفیت ارائه شده توسط IMTS، تقاضا از ظرفیت پیشی گرفت. با توافق با آژانس‌های نظارتی ایالتی، AT&T این سرویس را تنها به ۴۰,۰۰۰ مشتری در کل سیستم محدود کرد. برای مثال، در شهر نیویورک، ۲۰۰۰ مشتری تنها از ۱۲ کانال رادیویی استفاده می‌کردند و معمولاً باید ۳۰ دقیقه برای برقراری تماس منتظر می‌ماندند.

Trigild Gemini 2 inside

ادامه در داستان‌گو

در سال ۱۹۶۶، نروژ سیستمی به نام OLT داشت که به صورت دستی کنترل می‌شد.

اولین سیستم‌های سلولی آنالوگ خودکار مستقر شده، سیستم NTT بود که برای اولین بار در سال ۱۹۷۹ در توکیو استفاده شد و بعداً به کل ژاپن گسترش یافت، و همچنین NMT که در سال ۱۹۸۱ در کشورهای نوردیک راه‌اندازی شد.

Nippon Telegraph and Telephone Corporation (NTT) Company's logo.

ادامه در داستان‌گو

در سال ۱۹۷۱، فنلاند سیستمی به نام ARP داشت که مانند MTD سوئدی، دستی بود.

در ژوئیه ۱۹۷۱، Readycall توسط Burndept در لندن معرفی شد، پس از آنکه امتیاز ویژه‌ای برای شکستن انحصار اداره پست دریافت کرد تا امکان تماس انتخابی با موبایل‌ها از طریق سیستم تلفن عمومی فراهم شود. این سیستم با اشتراک ۱۶ پوند در ماه برای عموم در دسترس بود. یک سال بعد، این سرویس به دو شهر دیگر در بریتانیا گسترش یافت.

در ۳ آوریل ۱۹۷۳، مارتین کوپر، محقق و مدیر موتورولا، اولین تماس تلفنی همراه را از تجهیزات دستی برقرار کرد و با دکتر جوئل اس. انگل از آزمایشگاه‌های بل، رقیب خود، تماس گرفت. نمونه اولیه تلفن دستی مورد استفاده دکتر کوپر ۱.۱ کیلوگرم (۲.۴ پوند) وزن داشت و ابعاد آن ۲۳ در ۱۳ در ۴.۵ سانتی‌متر (۹.۱ در ۵.۱ در ۱.۸ اینچ) بود. این نمونه اولیه تنها ۳۰ دقیقه زمان مکالمه ارائه می‌داد و شارژ مجدد آن ۱۰ ساعت طول می‌کشید.

Dr. Martin Cooper, the inventor of the cell phone, with DynaTAC prototype

ادامه در داستان‌گو

در ۶ مارس ۱۹۸۳، تلفن همراه DynaTAC 8000X در اولین شبکه 1G ایالات متحده توسط Ameritech راه‌اندازی شد. توسعه آن ۱۰۰ میلیون دلار هزینه داشت و بیش از یک دهه طول کشید تا به بازار برسد. این تلفن تنها ۳۵ دقیقه زمان مکالمه داشت و شارژ آن ده ساعت طول می‌کشید. تقاضای مصرف‌کننده با وجود عمر باتری، وزن و زمان مکالمه کم، بسیار زیاد بود و لیست‌های انتظار به هزاران نفر می‌رسید.

A Motorola DynaTAC 8000X from 1984. This phone has an early British Telecom badge and primitive red LED display

ادامه در داستان‌گو

اولین سیستم سلولی آنالوگ که به طور گسترده در آمریکای شمالی مستقر شد، سیستم تلفن همراه پیشرفته (AMPS) بود. این سیستم به صورت تجاری در ۱۳ اکتبر ۱۹۸۳ در قاره آمریکا، در سال ۱۹۸۶ در اسرائیل و در سال ۱۹۸۷ در استرالیا معرفی شد. AMPS یک فناوری پیشگام بود که به هدایت استفاده انبوه از فناوری سلولی کمک کرد، اما با استانداردهای امروزی مشکلات جدی داشت. این سیستم رمزگذاری نشده بود و به راحتی در برابر استراق سمع از طریق اسکنر آسیب‌پذیر بود؛ مستعد «شبیه‌سازی» تلفن همراه بود و از طرح دسترسی چندگانه تقسیم فرکانسی (FDMA) استفاده می‌کرد و برای پشتیبانی به مقدار قابل توجهی از طیف بی‌سیم نیاز داشت.

A Motorola DynaTAC 8000X from 1984. This phone has an early British Telecom badge and primitive red LED display

ادامه در داستان‌گو

در فوریه ۱۹۸۶، استرالیا سیستم تلفن سلولی خود را توسط Telecom Australia راه‌اندازی کرد. پیتر ریدمن اولین مشتری تلکام بود که در ۶ ژانویه ۱۹۸۶ به همراه پنج مشترک دیگر به عنوان مشتریان آزمایشی قبل از تاریخ رسمی راه‌اندازی در ۲۸ فوریه، متصل شد.

در سال ۱۹۹۱، اولین شبکه GSM (Radiolinja) در فنلاند راه‌اندازی شد.

GSM-Telefone-1991

ادامه در داستان‌گو

نسل دوم نوع جدیدی از ارتباطات به نام SMS یا پیام متنی را معرفی کرد. این قابلیت در ابتدا فقط در شبکه‌های GSM در دسترس بود اما در نهایت در تمام شبکه‌های دیجیتال گسترش یافت. اولین پیامک تولید شده توسط ماشین در ۳ دسامبر ۱۹۹۲ در بریتانیا ارسال شد.

در سال ۱۹۹۴، IBM Simon معرفی شد. این احتمالاً اولین گوشی هوشمند جهان بود. این دستگاه ترکیبی از تلفن همراه، پیجر، دستگاه فکس و دستیار دیجیتال شخصی (PDA) بود. این گوشی شامل تقویم، دفترچه تلفن، ساعت، ماشین‌حساب، دفترچه یادداشت، ایمیل و یک صفحه نمایش لمسی با صفحه کلید QWERTY بود. IBM Simon دارای یک قلم بود که برای ضربه زدن روی صفحه نمایش لمسی استفاده می‌شد. این گوشی دارای قابلیت تایپ پیش‌بینانه بود که هنگام ضربه زدن، کاراکترهای بعدی را حدس می‌زد. این دستگاه دارای برنامه‌های کاربردی بود، یا حداقل راهی برای ارائه ویژگی‌های بیشتر از طریق اتصال یک کارت حافظه ۱.۸ مگابایتی PCMCIA به گوشی داشت.

The IBM Simon Personal Communicator and charging base Date

ادامه در داستان‌گو

نسل دوم (2G) همچنین امکان دسترسی به محتوای رسانه‌ای در تلفن‌های همراه را معرفی کرد. در سال ۱۹۹۸، اولین محتوای قابل دانلودی که برای تلفن‌های همراه فروخته شد، زنگ موبایل بود که توسط شرکت فنلاندی Radiolinja (که اکنون Elisa نامیده می‌شود) راه‌اندازی شد.

پرداخت‌های موبایلی در سال ۱۹۹۸ در فنلاند و سوئد آزمایش شدند، جایی که از تلفن همراه برای پرداخت هزینه دستگاه فروش خودکار کوکاکولا و پارکینگ خودرو استفاده می‌شد. راه‌اندازی‌های تجاری در سال ۱۹۹۹ در نروژ دنبال شد.

اولین سرویس کامل اینترنت روی تلفن‌های همراه توسط NTT DoCoMo در ژاپن در سال ۱۹۹۹ معرفی شد.

NTT DoCoMo logo

ادامه در داستان‌گو

اولین سیستم پرداخت تجاری که از بانک‌ها و کارت‌های اعتباری تقلید می‌کرد، در سال ۱۹۹۹ در فیلیپین به طور همزمان توسط اپراتورهای تلفن همراه Globe و Smart راه‌اندازی شد.

تبلیغات در تلفن همراه برای اولین بار در فنلاند ظاهر شد، زمانی که یک سرویس رایگان تیتر اخبار روزانه پیامکی (SMS) در سال ۲۰۰۰ راه‌اندازی شد که توسط تبلیغات حمایت می‌شد.

اولین شبکه آزمایشی پیش‌تجاری با 3G توسط NTT DoCoMo در ژاپن در منطقه توکیو در مه ۲۰۰۱ راه‌اندازی شد.

NTT DoCoMo logo

ادامه در داستان‌گو

NTT DoCoMo اولین شبکه تجاری 3G را در ۱ اکتبر ۲۰۰۱ با استفاده از فناوری WCDMA راه‌اندازی کرد.

NTT DoCoMo logo

ادامه در داستان‌گو

از ۱۴ ژوئن ۲۰۰۷، تمام تلفن‌های همراه جدیدی که برای دریافت مجوز در چین اقدام می‌کنند، ملزم به استفاده از پورت USB به عنوان پورت برق برای شارژ باتری هستند. این اولین استانداردی بود که از قرارداد اتصال کوتاه D+ و D- استفاده کرد.

تا سال ۲۰۰۹، مشخص شده بود که در مقطعی، شبکه‌های 3G تحت تأثیر رشد برنامه‌های کاربردی با پهنای باند فشرده مانند استریم رسانه قرار خواهند گرفت. در نتیجه، صنعت شروع به نگاه کردن به فناوری‌های نسل چهارم بهینه‌شده برای داده کرد، با وعده بهبود سرعت تا ۱۰ برابر نسبت به فناوری‌های 3G موجود. دو فناوری اول موجود در بازار که به عنوان 4G معرفی شدند، استاندارد WiMAX (ارائه شده در ایالات متحده توسط Sprint) و استاندارد LTE بودند که برای اولین بار در اسکاندیناوی توسط TeliaSonera ارائه شد.

4G Logo - image

ادامه در داستان‌گو