1تولد
هوشیمین با نام اصلی «نگوین شین کونگ» در سال ۱۸۹۰ در روستای «هوانگ ترو»، روستای مادریاش، متولد شد.
2کار بر روی یک کشتی بخار فرانسوی
او به عنوان کمکآشپز در یک کشتی بخار فرانسوی به نام «آمیرال دو لاتوش-ترویل» و با نام مستعار «وان با» کار میکرد.
3کشتی بخار به مارسی رسید
این کشتی در ۵ ژوئن ۱۹۱۱ حرکت کرد و در ۵ ژوئیه ۱۹۱۱ به مارسی فرانسه رسید. سپس کشتی به سمت لو آور و دانکرک رفت و در اواسط سپتامبر به مارسی بازگشت. در آنجا، او برای مدرسه اداری استعماری فرانسه درخواست داد، اما درخواستش رد شد و در عوض تصمیم گرفت با کار بر روی کشتیها به دور دنیا سفر کند و از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۷ از کشورهای بسیاری بازدید کرد.
4تان (هو) به ایالات متحده سفر کرد
در حالی که در سال ۱۹۱۲ به عنوان کمکآشپز در یک کشتی کار میکرد، تان (هو) به ایالات متحده سفر کرد. از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۳، او احتمالاً در شهر نیویورک (هارلم) و بوستون زندگی میکرد، جایی که ادعا میکرد به عنوان نانوا در هتل پارکر هاوس کار کرده است.
5ورود به پاریس
از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۳، تان (هو) در دوران اقامت در فرانسه، تحت تأثیر دوست و رفیق خود در حزب سوسیالیست فرانسه، مارسل کاشن، به سیاست علاقهمند شد. تان ادعا کرد که در سال ۱۹۱۷ از لندن به پاریس رسیده است، اما پلیس فرانسه تنها اسنادی از ورود او در ژوئن ۱۹۱۹ ثبت کرده بود.
6کوک (هو) نماینده کنگره تور حزب سوسیالیست فرانسه شد
در دسامبر ۱۹۲۰، کوک (هو) به عنوان نماینده در کنگره تور حزب سوسیالیست فرانسه شرکت کرد، به نفع انترناسیونال سوم رأی داد و یکی از اعضای مؤسس حزب کمونیست فرانسه بود. او با گرفتن سمتی در کمیته استعماری حزب، تلاش کرد توجه رفقای خود را به مردم مستعمرات فرانسه از جمله هندوچین جلب کند، اما تلاشهایش اغلب ناموفق بود.
7انتقاد از استفاده از کلمات انگلیسی توسط نویسندگان ورزشی فرانسوی
او شروع به نوشتن مقالات ژورنالیستی و داستانهای کوتاه و همچنین اداره گروه ملیگرای ویتنامی خود کرد. در مه ۱۹۲۲، او مقالهای برای یک مجله فرانسوی نوشت و از استفاده از کلمات انگلیسی توسط نویسندگان ورزشی فرانسوی انتقاد کرد.
8کوک (هو) پاریس را به مقصد مسکو ترک کرد
در سال ۱۹۲۳، کوک (هو) با گذرنامهای به نام چن وانگ، یک تاجر چینی، پاریس را به مقصد مسکو ترک کرد، جایی که توسط کمینترن استخدام شد و در دانشگاه کمونیستی زحمتکشان شرق تحصیل کرد.
9شرکت در پنجمین کنگره کمینترن
کوک (هو) در ژوئن ۱۹۲۴ در پنجمین کنگره کمینترن شرکت کرد.
10ورود به کانتون (گوانگژوی امروزی)
کوک (هو) در نوامبر ۱۹۲۴ با نام لی توی وارد کانتون (گوانگژوی امروزی) در چین شد.
11هو «کلاسهای آموزش جوانان» را سازماندهی کرد
در سالهای ۱۹۲۵–۱۹۲۶، او «کلاسهای آموزش جوانان» را سازماندهی کرد و گهگاه سخنرانیهای سوسیالیستی برای جوانان انقلابی ویتنامی که در کانتون در آکادمی نظامی وامپوآ زندگی میکردند، ارائه میداد. به گفته ویلیام دویکر، این جوانان چند سال بعد به بذر یک جنبش انقلابی و طرفدار کمونیست جدید در ویتنام تبدیل شدند.
12ازدواج
او با یک زن چینی به نام زنگ شوئمینگ (تان تویت مین) زندگی میکرد که در ۱۸ اکتبر ۱۹۲۶ با او ازدواج کرد.
13کوک (هو) کانتون را ترک کرد
پس از کودتای ضد کمونیستی چیانگ کایشک در سال ۱۹۲۷، کوک (هو) در آوریل ۱۹۲۷ دوباره کانتون را ترک کرد و به مسکو بازگشت و بخشی از تابستان ۱۹۲۷ را برای بهبود از بیماری سل در کریمه گذراند.
14بازگشت به پاریس
کوک (هو) در نوامبر ۱۹۲۷ بار دیگر به پاریس بازگشت.
15بازگشت به آسیا
هو از طریق بروکسل، برلین، سوئیس و ایتالیا به آسیا بازگشت و از آنجا با کشتی به بانکوک تایلند رفت و در ژوئیه ۱۹۲۸ به آنجا رسید.
16ترک تایلند
کوک (هو) در تایلند ماند و تا اواخر سال ۱۹۲۹ در روستای ناچوک تایلند اقامت داشت، سپس به هند و بعد به شانگهای رفت.
17ریاست جلسه با نمایندگان دو حزب کمونیست ویتنام
در اوایل سال ۱۹۳۰ در هنگ کنگ، او ریاست جلسهای با نمایندگان دو حزب کمونیست ویتنام را بر عهده گرفت تا آنها را در یک سازمان واحد، یعنی حزب کمونیست ویتنام، ادغام کند.
18کوک (هو) دستگیر شد
در ژوئن ۱۹۳۱، او در هنگ کنگ دستگیر شد.
19خبر مرگ کوک (هو) گزارش شد
برای کاهش فشار فرانسه جهت استرداد کوک (هو)، در سال ۱۹۳۲ خبر مرگ او گزارش شد.
20بریتانیاییها بیسروصدا او را آزاد کردند
بریتانیاییها در ژانویه ۱۹۳۳ بیسروصدا او را آزاد کردند. او به اتحاد جماهیر شوروی نقل مکان کرد و در مسکو در مؤسسه لنین به تحصیل و تدریس پرداخت.
21عضو دفتر سیاسی
در ۳۱ مارس ۱۹۳۵، هوشیمین به عضویت دفتر سیاسی درآمد.
22بازگشت به چین
در سال ۱۹۳۸، کوک (هو) به چین بازگشت و به عنوان مشاور نیروهای مسلح کمونیست چین خدمت کرد. او همچنین ارشدترین مأمور کمینترن مسئول امور آسیا بود.
23او شروع به استفاده منظم از نام هوشیمین کرد
در حدود سال ۱۹۴۰، او شروع به استفاده منظم از نام هوشیمین کرد، نامی ویتنامی که یک نام خانوادگی رایج ویتنامی (هو، 胡) را با نام کوچکی به معنای «کسی که روشنبین شده است» ترکیب میکند.
24بازگشت به ویتنام
در سال ۱۹۴۱، هوشیمین به ویتنام بازگشت تا جنبش استقلالطلبانه ویتمین را رهبری کند.
25هو با مأمور OSS، آرکیمدس پاتی، ملاقات کرد
در آوریل ۱۹۴۵، او با مأمور OSS، آرکیمدس پاتی، ملاقات کرد و پیشنهاد داد که در صورت داشتن «خط ارتباطی با متفقین»، اطلاعاتی را در اختیار آنها قرار دهد. OSS با این موضوع موافقت کرد و بعداً یک تیم نظامی از اعضای OSS را برای آموزش نیروهای او فرستاد و خود هوشیمین نیز توسط یک پزشک OSS برای مالاریا و اسهال خونی تحت درمان قرار گرفت.
26انقلاب اوت (۱۹۴۵)
ویتمینِ هوشیمین (اتحادیه برای استقلال ویتنام) در ۱۴ اوت ۱۹۴۵ انقلابی را علیه حکومت استعماری فرانسه در ویتنام آغاز کرد.
27نیرویی متشکل از ۲۰۰ هزار سرباز ارتش جمهوری چین وارد هانوی شد
در سپتامبر ۱۹۴۵، نیرویی متشکل از ۲۰۰ هزار سرباز ارتش جمهوری چین برای پذیرش تسلیم اشغالگران ژاپنی در شمال هندوچین وارد هانوی شد.
28هو شی مین اعلامیه استقلال ویتنام را قرائت کرد
به دنبال کنارهگیری امپراتور بائو دای در ۲ سپتامبر ۱۹۴۵، هو شی مین اعلامیه استقلال ویتنام را به نام جمهوری دموکراتیک ویتنام قرائت کرد.
29اولین نخستوزیر جمهوری دموکراتیک ویتنام
پس از انقلاب اوت (۱۹۴۵) که توسط ویتمین سازماندهی شد، هو شی مین رئیس دولت موقت (نخستوزیر جمهوری دموکراتیک ویتنام) شد و اعلامیه استقلال جمهوری دموکراتیک ویتنام را صادر کرد.
30اولین رئیسجمهور جمهوری دموکراتیک ویتنام
پس از انقلاب اوت، هو شی مین به عنوان اولین رئیسجمهور جمهوری دموکراتیک ویتنام انتخاب شد.
31فراخوان برای اعتصاب عمومی
در سایگون، با افزایش خشونت بین جناحهای رقیب ویتنامی و نیروهای فرانسوی، فرمانده بریتانیایی، ژنرال سر داگلاس گریسی، حکومت نظامی اعلام کرد. در ۲۴ سپتامبر، رهبران ویتمین با فراخوانی برای اعتصاب عمومی پاسخ دادند.
32دولت جمهوری دموکراتیک ویتنام جنگ را اجتنابناپذیر دانست
در روزهای پایانی سال ۱۹۴۶، پس از یک سال شکست دیپلماتیک و امتیازات بسیار در توافقنامهها، مانند کنفرانسهای دالات و فونتنبلو، دولت جمهوری دموکراتیک ویتنام دریافت که جنگ اجتنابناپذیر است.
33به رسمیت شناختن ویتنام به عنوان یک دولت خودمختار
هنگامی که چیانگ فرانسویها را مجبور کرد امتیازات فرانسه در شانگهای را در ازای خروج از شمال هندوچین به چین بازگردانند، او چارهای جز امضای توافقنامهای با فرانسه در ۶ مارس ۱۹۴۶ نداشت که در آن ویتنام به عنوان یک دولت خودمختار در فدراسیون هندوچین و اتحادیه فرانسه به رسمیت شناخته میشد. این توافق به زودی از هم پاشید.
34حادثه هایفونگ
بمباران هایفونگ توسط نیروهای فرانسوی در هانوی، این باور را تقویت کرد که فرانسه هیچ قصدی برای اجازه دادن به یک دولت خودمختار و مستقل در ویتنام ندارد. گزارش شده است که بمباران هایفونگ بیش از ۶۰۰۰ غیرنظامی ویتنامی را کشت. نیروهای فرانسوی وارد هانوی شدند، که اکنون پایتخت جمهوری سوسیالیستی ویتنام است.
35هو شی مین علیه اتحادیه فرانسه اعلام جنگ کرد
در ۱۹ دسامبر ۱۹۴۶، پس از حادثه هایفونگ، هو شی مین علیه اتحادیه فرانسه اعلام جنگ کرد که آغاز جنگ هندوچین را رقم زد.
36ملاقات با ژوزف استالین و مائو زدونگ
در فوریه ۱۹۵۰، پس از حذف موفقیتآمیز محاصره مرزی فرانسه، او پس از اینکه اتحاد جماهیر شوروی دولت او را به رسمیت شناخت، با ژوزف استالین و مائو زدونگ در مسکو دیدار کرد. همه آنها توافق کردند که چین مسئولیت حمایت از ویتمین را بر عهده بگیرد. فرستاده مائو زدونگ به مسکو در ماه اوت اعلام کرد که چین قصد دارد ۶۰,۰۰۰ تا ۷۰,۰۰۰ نفر از ویتمین را در آینده نزدیک آموزش دهد.
37رئیس کمیته مرکزی حزب کارگران ویتنام
در ۱۹ فوریه ۱۹۵۱، هو شی مین به عنوان رئیس کمیته مرکزی حزب کارگران ویتنام انتخاب شد.
38توافقنامههای ژنو ۱۹۵۴
توافقنامههای ژنو ۱۹۵۴ که بین فرانسه و ویتمین منعقد شد، به نیروهای ویتمین اجازه داد تا در شمال سازماندهی مجدد شوند، در حالی که گروههای ضد کمونیست در جنوب مستقر شدند.
39نبرد دین بین فو
در سال ۱۹۵۴، پس از شکست خردکننده نیروهای اتحادیه فرانسه در نبرد دین بین فو، ۲۳۰۰ سرباز فرانسوی در طول نبرد دین بین فو کشته شدند و بیش از ۱۰۰۰۰ سرباز فرانسوی تسلیم ویتمین شدند. فرانسه مبارزه خود علیه ویتمین را متوقف کرد و ۷۰,۰۰۰ سرباز را در طول هشت سال جنگ اول هندوچین از دست داد.
40حل مسائل باقیمانده
تا بعدازظهر ۲۰ ژوئیه، مسائل باقیمانده حل شد و طرفین توافق کردند که خط تقسیم باید در مدار ۱۷ درجه باشد و انتخابات برای یک دولت متحد باید در ژوئیه ۱۹۵۶، دو سال پس از آتشبس برگزار شود.
41ایده سرنگونی دولت ویتنام جنوبی
از اوایل ژوئن ۱۹۵۶، ایده سرنگونی دولت ویتنام جنوبی در جلسه دفتر سیاسی مطرح شد.
42دبیر اول کمیته مرکزی حزب کارگران ویتنام
در ۱ نوامبر ۱۹۵۶، هو شی مین به عنوان دبیر اول کمیته مرکزی حزب کارگران ویتنام انتخاب شد.
43هو شی مین به طور غیررسمی له دوآن را به عنوان رهبر بعدی حزب انتخاب کرد
در پایان سال ۱۹۵۹، با آگاهی از اینکه انتخابات ملی هرگز برگزار نخواهد شد و دیم قصد دارد نیروهای مخالف (عمدتاً ویتمینهای سابق) را از دولت ویتنام جنوبی پاکسازی کند، هو شی مین به طور غیررسمی له دوآن را به عنوان رهبر بعدی حزب انتخاب کرد.
44تأیید یک «جنگ مردمی» در جنوب
در سال ۱۹۵۹، هو شی مین شروع به ترغیب دفتر سیاسی برای ارسال کمک به ویتکنگ در ویتنام جنوبی کرد و یک «جنگ مردمی» در جنوب در جلسهای در ژانویه ۱۹۵۹ تصویب شد و این تصمیم توسط دفتر سیاسی در مارس تأیید گردید.
45ویتنام شمالی به لائوس حمله کرد
ویتنام شمالی در ژوئیه ۱۹۵۹ با کمک پاتت لائو به لائوس حمله کرد و از ۳۰,۰۰۰ نفر برای ساخت شبکهای از مسیرهای تدارکاتی و کمکی که از لائوس و کامبوج میگذشت استفاده کرد که به مسیر هو شی مین معروف شد. این مسیر به شمال اجازه داد تا نیروی انسانی و تجهیزات را با قرار گرفتن در معرض کمتر نیروهای ویتنام جنوبی به ویتکنگ بفرستد و به مزیت قابل توجهی دست یابد.
46له دوآن رسماً به عنوان رهبر حزب نامیده شد
له دوآن در سال ۱۹۶۰ رسماً به عنوان رهبر حزب نامیده شد و هو شی مین را در نقش ثانویه به عنوان رئیس دولت و عضو دفتر سیاسی قرار داد. با این حال، او همچنان نفوذ قابل توجهی در دولت داشت.
47ویتنام شمالی جبهه آزادیبخش ملی ویتنام جنوبی را ایجاد کرد
برای مقابله با اتهام نقض توافق ژنو توسط ویتنام شمالی، استقلال ویتکنگ در تبلیغات کمونیستی مورد تأکید قرار گرفت. ویتنام شمالی جبهه آزادیبخش ملی ویتنام جنوبی را در دسامبر ۱۹۶۰ به عنوان یک «جبهه متحد» یا شاخه سیاسی ویتکنگ با هدف تشویق مشارکت غیرکمونیستها ایجاد کرد.
48ملاقات با دفتر سیاسی در یک کنفرانس برجسته
در ژوئیه ۱۹۶۷، هو شی مین و اکثر اعضای دفتر سیاسی حزب کمونیست در یک کنفرانس برجسته دیدار کردند که در آن نتیجه گرفتند جنگ به بنبست رسیده است.
49عملیات تت
با اجازه هوشیمین، ویتکنگها یک حمله گسترده عید تت را برنامهریزی کردند که قرار بود در ۳۱ ژانویه ۱۹۶۸ آغاز شود، با این هدف که بخش بزرگی از جنوب را با زور تصرف کرده و ضربه سنگینی به ارتش آمریکا وارد کنند. این حمله با هزینه بسیار زیاد و تلفات سنگین برای شاخههای سیاسی و نیروهای مسلح ویتکنگ اجرا شد.
50مرگ
در حالی که نتیجه جنگ ویتنام هنوز در هالهای از ابهام بود، هوشیمین در ساعت ۹:۴۷ صبح روز ۲ سپتامبر ۱۹۶۹ در خانه خود در هانوی بر اثر نارسایی قلبی درگذشت؛ او ۷۹ سال داشت.
51سوگواری
یک هفته عزای عمومی برای مرگ او در سراسر ویتنام شمالی از ۴ تا ۱۱ سپتامبر ۱۹۶۹ اعلام شد.