1یازده ماده استیضاح علیه رئیسجمهور
یک هفته بعد، مجلس یازده ماده استیضاح علیه رئیسجمهور را تصویب کرد.
2چگونه جنوب را به اتحادیه بازگردانیم
پس از پیروزیهای ارتش اتحادیه در گتیسبرگ و ویکسبرگ در ژوئیه ۱۸۶۳، پرزیدنت لینکلن شروع به بررسی مسئله چگونگی بازگرداندن جنوب به اتحادیه کرد.
3لایحه وید-دیویس
لحن بخشنده طرح رئیسجمهور، به علاوه این واقعیت که او آن را با دستور ریاستجمهوری و بدون مشورت با کنگره اجرا کرد، جمهوریخواهان رادیکال را خشمگین کرد و آنها با طرحی سختگیرانهتر پاسخ دادند. پیشنهاد آنها برای بازسازی جنوب، یعنی لایحه وید-دیویس، در ژوئیه ۱۸۶۴ از هر دو مجلس کنگره گذشت، اما توسط رئیسجمهور وتوی جیبی شد و هرگز اجرایی نشد.
4ترور آبراهام لینکلن
ترور آبراهام لینکلن در ۱۴ آوریل ۱۸۶۵، تنها چند روز پس از تسلیم ارتش ویرجینیای شمالی در اپوماتوکس، تنشها را بر سر اینکه چه کسی شرایط صلح را تعیین میکند، به طور خلاصه کاهش داد. رادیکالها، در حالی که نسبت به رئیسجمهور جدید و سیاستهایش بدبین بودند، بر اساس سوابق او معتقد بودند که اندرو جانسون تسلیم خواهد شد یا حداقل با پیشنهادات تندروانه آنها موافقت خواهد کرد.
5جانسون به عنوان فرماندار نظامی منصوب شد
سپس پس از اینکه چندین ایالت از جمله ایالت خودش اتحادیه را ترک کردند، او تصمیم گرفت در واشنگتن بماند (به جای استعفا از کرسی سنای ایالات متحده)، و بعداً، هنگامی که نیروهای اتحادیه تنسی را اشغال کردند، جانسون به عنوان فرماندار نظامی منصوب شد. او در آن مقام با قدرت عمل میکرد و مکرراً میگفت که «خیانت باید منفور و خائنان مجازات شوند».
6وتو کردن
در فوریه ۱۸۶۶، جانسون قانونی را که دفتر آزادیخواهان را تمدید و اختیارات آن را گسترش میداد، وتو کرد؛ کنگره نتوانست وتو را لغو کند. پس از آن، جانسون، تادئوس استیونز نماینده جمهوریخواه رادیکال و چارلز سامنر سناتور، به همراه وندل فیلیپس لغوکننده بردهداری را به عنوان خائن محکوم کرد.
7قانون حقوق مدنی
جانسون قانون حقوق مدنی و دومین لایحه دفتر آزادیخواهان را وتو کرد؛ سنا و مجلس هر کدام اکثریت دوسوم لازم برای لغو هر دو وتو را به دست آوردند و زمینه را برای رویارویی بین کنگره و رئیسجمهور فراهم کردند.
8تریبون مردم
جانسون که در بنبست با کنگره قرار داشت، خود را مستقیماً به عنوان «تریبون مردم» به عموم مردم آمریکا معرفی کرد.
9چرخش در دایره
در اواخر تابستان ۱۸۶۶، رئیسجمهور تور سخنرانی ملی «چرخش در دایره» را آغاز کرد، جایی که از مخاطبان خود برای حمایت در نبرد علیه کنگره درخواست کرد و از رأیدهندگان خواست تا نمایندگانی را به کنگره در انتخابات میاندورهای پیش رو انتخاب کنند که از سیاستهای او حمایت میکردند.
10اتهام اصلی علیه جانسون
اتهام اصلی علیه جانسون نقض قانون تصدی مناصب بود که در مارس ۱۸۶۷ توسط کنگره و با وجود وتوی او تصویب شد.
11جانسون استنتون را تعلیق کرد
از آنجا که قانون تصدی مناصب به رئیسجمهور اجازه میداد چنین مقاماتی را در زمانی که کنگره در جلسه نیست تعلیق کند، وقتی جانسون نتوانست استعفای استنتون را بگیرد، در ۵ اوت ۱۸۶۷ او را تعلیق کرد، که به او فرصت داد تا ژنرال یولیسیز اس. گرانت را که در آن زمان به عنوان فرمانده کل ارتش خدمت میکرد، به عنوان وزیر جنگ موقت منصوب کند.
12قانون تصدی مناصب
برای اطمینان از اینکه استنتون جایگزین نمیشود، کنگره قانون تصدی مناصب را در سال ۱۸۶۷ با وجود وتوی جانسون تصویب کرد. این قانون رئیسجمهور را ملزم میکرد که قبل از برکناری یا اخراج هر یک از اعضای کابینه خود (اشاره غیرمستقیم به استنتون) یا در واقع هر مقام فدرال که انتصاب اولیه او قبلاً نیاز به مشاوره و رضایت سنا داشت، از سنا مشاوره و رضایت بگیرد.
13سنا قطعنامه عدم موافقت با برکناری استنتون را تصویب کرد
هنگامی که سنا در دسامبر ۱۸۶۷ قطعنامهای مبنی بر عدم موافقت با برکناری استنتون تصویب کرد، گرانت به جانسون گفت که به دلیل ترس از اقدامات قانونی تنبیهی استعفا خواهد داد. جانسون به گرانت اطمینان داد که تمام مسئولیت این موضوع را بر عهده خواهد گرفت و از او خواست تا استعفای خود را تا زمانی که جایگزین مناسبی پیدا شود، به تعویق بیندازد.
14استعفای گرانت
برخلاف باور جانسون که گرانت موافقت کرده بود در سمت خود باقی بماند، هنگامی که سنا در ژانویه ۱۸۶۸ رأی داد و استنتون را به کار بازگرداند، گرانت بلافاصله قبل از اینکه رئیسجمهور فرصتی برای تعیین جایگزین داشته باشد، استعفا داد.
15مخالفان جانسون در کنگره
مخالفان جانسون در کنگره از اقدامات او خشمگین بودند؛ به عقیده آنها، به چالش کشیدن اقتدار کنگره توسط رئیسجمهور - هم در مورد قانون تصدی مناصب و هم در مورد بازسازی پس از جنگ - به اندازه کافی تحمل شده بود.
16لورنزو توماس
در ۲۱ فوریه ۱۸۶۸، رئیسجمهور لورنزو توماس، سرلشکر ارتش را به عنوان وزیر جنگ موقت منصوب کرد. جانسون سپس تصمیم خود را به سنا اطلاع داد.
17اعلامیه ویلیام دی. کلی
ویلیام دی. کلی، نماینده مجلس (در ۲۲ فوریه ۱۸۶۸)، با بیان احساسات گسترده در میان جمهوریخواهان مجلس، اعلام کرد: آقا، مزارع خونین و شخمنخورده ده ایالت بازسازینشده، ارواح بیکفن دو هزار سیاهپوست به قتل رسیده در تگزاس، اگر مردگان هرگز انتقامجویی کنند، برای مجازات اندرو جانسون فریاد میزنند.
18مجلس نمایندگان علیه جانسون
در ۲۴ فوریه ۱۸۶۸، سه روز پس از برکناری استنتون توسط جانسون، مجلس نمایندگان با ۱۲۶ رأی موافق در برابر ۴۷ رأی مخالف (با ۱۷ عضو که رأی ندادند) به نفع قطعنامهای برای استیضاح رئیسجمهور به دلیل جرایم و تخلفات سنگین رأی داد.
19استیضاح
استیضاح اندرو جانسون در ۲۴ فوریه ۱۸۶۸ آغاز شد، زمانی که مجلس نمایندگان ایالات متحده تصمیم به استیضاح اندرو جانسون، هفدهمین رئیسجمهور ایالات متحده، به دلیل «جرایم و تخلفات سنگین» گرفت که در یازده ماده استیضاح شرح داده شده بود.
20پیشمحاکمه
در ۴ مارس ۱۸۶۸، در میان توجه عظیم عمومی و پوشش رسانهای، یازده ماده استیضاح به سنا ارائه شد. سنا روز بعد به عنوان دادگاه استیضاح، به ریاست قاضیالقضات سالمون چیس، تشکیل جلسه داد و شروع به تدوین مجموعهای از قوانین برای محاکمه و مسئولان آن کرد.
21یک گسست کامل
جانسون از گرانت خشمگین بود و او را در یک جلسه طوفانی کابینه به دروغگویی متهم کرد. انتشار چندین پیام تند میان جانسون و گرانت در مارس ۱۸۶۸ منجر به گسست کامل میان این دو شد. در نتیجه این نامهها، گرانت جایگاه خود را به عنوان پیشتاز نامزدی ریاستجمهوری حزب جمهوریخواه در سال ۱۸۶۸ تثبیت کرد.
22کمیته استیضاح مجلس و تیم دفاعی رئیسجمهور
کمیته استیضاح مجلس متشکل بود از: جان بینگهام، جورج اس. بوتول، بنجامین باتلر، جان ای. لوگان، تادئوس استیونز، جیمز اف. ویلسون و توماس ویلیامز. تیم دفاعی رئیسجمهور متشکل بود از هنری استنبری، ویلیام ام. اوارتس، بنجامین آر. کرتیس، توماس ای. آر. نلسون و ویلیام اس. گروسبک. به توصیه وکلا، رئیسجمهور در دادگاه حاضر نشد.
23جلسه علنی
محاکمه عمدتاً در جلسه علنی برگزار شد و گالریهای تالار سنا در تمام مدت مملو از جمعیت بود. علاقه عمومی چنان زیاد بود که سنا برای اولین بار در تاریخ خود، کارتهای ورود صادر کرد. برای هر روز از محاکمه، ۱۰۰۰ بلیت با کد رنگی چاپ شد که اجازه ورود برای یک روز را میداد.
24جمعآوری مدارک و شهود
در روز اول، کمیته دفاع جانسون درخواست ۴۰ روز زمان برای جمعآوری مدارک و شهود کرد، زیرا دادستان زمان بیشتری برای این کار داشت، اما تنها ۱۰ روز به آنها داده شد. رسیدگیها در ۲۳ مارس آغاز شد.
25فقط شش روز
جان ای. لوگان استدلال کرد که محاکمه باید فوراً آغاز شود و استنبری فقط سعی در وقتکشی دارد. این درخواست با ۴۱ رأی مخالف در برابر ۱۲ رأی موافق رد شد. با این حال، سنا روز بعد رأی داد که شش روز دیگر به تیم دفاع برای آمادهسازی مدارک فرصت داده شود که مورد پذیرش قرار گرفت.
26۳۰ روز دیگر
پس از طرح اتهامات علیه رئیسجمهور، هنری استنبری درخواست ۳۰ روز دیگر برای جمعآوری مدارک و احضار شهود کرد و گفت که در ۱۰ روزی که قبلاً داده شده بود، تنها زمان کافی برای آمادهسازی پاسخ رئیسجمهور وجود داشت.
27محاکمه
باتلر چندین روز علیه نقض «قانون تصدی مناصب» توسط جانسون سخنرانی کرد و همچنین متهم کرد که رئیسجمهور بدون ارسال دستورات از طریق ژنرال گرانت، مستقیماً به افسران ارتش دستور داده است. تیم دفاع استدلال کرد که جانسون قانون تصدی مناصب را نقض نکرده است، زیرا پرزیدنت لینکلن در آغاز دوره دوم ریاستجمهوری خود در سال ۱۸۶۵، استانتون را به عنوان وزیر جنگ منصوب نکرد و بنابراین او یک انتصاب باقیمانده از کابینه ۱۸۶۰ بود که محافظت او توسط قانون تصدی مناصب را از بین میبرد.
28چندین شاهد
دادستانی در طول رسیدگیها چندین شاهد را احضار کرد تا اینکه در ۹ آوریل، به ارائه پرونده خود پایان داد.
29بنجامین کرتیس توجه را جلب کرد
بنجامین کرتیس به این واقعیت اشاره کرد که پس از تصویب قانون تصدی مناصب در مجلس، سنا آن را اصلاح کرده بود، به این معنی که باید برای حل اختلافات به کمیته مشترک سنا و مجلس بازگردانده میشد. او در ادامه صورتجلسات آن نشستها را نقل کرد که نشان میداد در حالی که اعضای مجلس هیچ یادداشتی در این مورد نداشتند، تنها هدف آنها نگه داشتن استانتون در سمت خود بود و سنا با آن مخالفت کرده بود.
30ژنرال ویلیام تی. شرمن (شاهد دوم)
شاهد بعدی ژنرال ویلیام تی. شرمن بود که شهادت داد پرزیدنت جانسون پیشنهاد کرده بود شرمن جانشین استانتون به عنوان وزیر جنگ شود تا اطمینان حاصل شود که وزارتخانه به طور مؤثر اداره میشود. شرمن اساساً تأیید کرد که جانسون فقط میخواست او وزارتخانه را مدیریت کند و نه اینکه دستوراتی به ارتش بدهد که برخلاف خواست کنگره باشد.
31ژنرال آجودان لورنزو توماس (شاهد اول)
سپس تیم دفاع اولین شاهد خود، ژنرال آجودان لورنزو توماس را احضار کرد. او اطلاعات کافی برای پرونده دفاع ارائه نکرد و باتلر تلاش کرد از اطلاعات او به نفع دادستانی استفاده کند.
32اولین رأیگیری
اولین رأیگیری در ۱۶ مه برای ماده یازدهم انجام شد. پیش از رأیگیری، ساموئل پومروی، سناتور ارشد کانزاس، به سناتور جوانتر کانزاس، راس، گفت که اگر راس به تبرئه رأی دهد، موضوع تحقیقات رشوه قرار خواهد گرفت. پس از آن، به امید متقاعد کردن حداقل یک سناتور که به «بیگناه» رأی داده بود تا رأی خود را تغییر دهد، سنا ۱۰ روز قبل از ادامه رأیگیری در مورد سایر مواد، تنفس اعلام کرد.
33ماده یازدهم
همه جمهوریخواهان به گناهکار بودن (۳۵ رأی)، اکثریت دموکراتها نیز به گناهکار بودن (۱۰ رأی) و ۹ دموکرات به بیگناه بودن در ماده یازدهم رأی دادند.
34همان نتیجه
در طول وقفه، تحت رهبری باتلر، مجلس قطعنامهای را برای تحقیق درباره «وسایل نامناسب یا فاسد استفاده شده برای تأثیرگذاری بر تصمیم سنا» تصویب کرد. با وجود تلاشهای شدید رهبری جمهوریخواهان رادیکال برای تغییر نتیجه، هنگامی که در ۲۶ مه برای مواد دوم و سوم رأیگیری شد، نتایج همانند اولین بار بود.
35ماده سوم
همه جمهوریخواهان به گناهکار بودن (۳۵ رأی)، اکثریت دموکراتها نیز به گناهکار بودن (۱۰ رأی) و ۹ دموکرات به بیگناه بودن در ماده سوم رأی دادند.
36ماده دوم
همه جمهوریخواهان به گناهکار بودن (۳۵ رأی)، اکثریت دموکراتها نیز به گناهکار بودن (۱۰ رأی) و ۹ دموکرات به بیگناه بودن در ماده دوم رأی دادند.
37جانسون از بازگشت استانتون شکایت کرد
جانسون از بازگشت استانتون به سمت خود شکایت کرد و به شدت به دنبال کسی برای جایگزینی استانتون بود که مورد قبول سنا باشد. او ابتدا این سمت را به ژنرال ویلیام تکومسه شرمن، دشمن استانتون، پیشنهاد کرد که پیشنهاد او را رد کرد.
38اخطار برکناری رئیسجمهور
توماس شخصاً حکم برکناری رئیسجمهور را به استانتون تحویل داد، اما استانتون مشروعیت این تصمیم را رد کرد. استانتون به جای ترک دفتر خود، در آنجا سنگربندی کرد و دستور بازداشت توماس را به اتهام نقض «قانون تصدی مناصب» صادر نمود. او همچنین اسکایلر کولفکس، رئیس مجلس نمایندگان، و بنجامین وید، رئیس موقت سنا، را از وضعیت پیشآمده مطلع کرد.
39حکم نهایی
در پایان، سناتورها در مورد سه مورد از مواد استیضاح رأیگیری کردند. در هر نوبت، نتیجه رأیگیری ۳۵ به ۱۹ بود؛ ۳۵ سناتور رأی به گناهکاری و ۱۹ سناتور رأی به بیگناهی دادند. از آنجایی که حد نصاب قانونی برای محکومیت در دادگاه استیضاح، اکثریت دوسوم آرا (در این مورد ۳۶ رأی) بود، جانسون محکوم نشد. او تا پایان دوره ریاستجمهوری خود در ۴ مارس سال بعد در مقامش باقی ماند، هرچند به عنوان یک رئیسجمهور در دوره گذار، دیگر نفوذی بر سیاستهای عمومی نداشت.
40گزارشهای گسترده
پس از پایان دادگاه، باتلر جلسات استماعی را در مورد گزارشهای گستردهای برگزار کرد که ادعا میکردند سناتورهای جمهوریخواه برای رأی دادن به تبرئه جانسون رشوه دریافت کردهاند. در جلسات باتلر و تحقیقات بعدی، شواهد فزایندهای به دست آمد که نشان میداد برخی از آرای تبرئه با وعده مشاغل دولتی و کارتهای نقدی به دست آمدهاند. همچنین توافقات سیاسی نیز صورت گرفته بود.
41رشوه به سناتورهایی که به تبرئه رأی دادند
علاوه بر این، شواهدی وجود دارد که دادستانی تلاش کرده بود به سناتورهایی که به تبرئه رأی داده بودند رشوه بدهد تا رأی خود را به محکومیت تغییر دهند. به سناتور فسندن از ایالت مِین، پیشنهاد مقام سفارت در بریتانیای کبیر داده شده بود.
42تحقیقات باتلر
تحقیقات باتلر نتیجه معکوس داد، زیرا مشخص شد که سناتور پومروی از کانزاس، که به محکومیت رأی داده بود، نامهای به وزیر پست جانسون نوشته و برای رأی تبرئه خود و سه یا چهار نفر دیگر از همحزبیهایش، درخواست رشوه ۴۰ هزار دلاری کرده است. خود باتلر نیز از وید شنیده بود که اگر جانسون محکوم شود و وید به ریاستجمهوری برسد، او را به عنوان وزیر امور خارجه منصوب خواهد کرد.
43بازبینی بعدی استیضاح جانسون
در سال ۱۸۸۷، «قانون تصدی مناصب» توسط کنگره لغو شد و احکام بعدی دیوان عالی ایالات متحده به نظر از موضع جانسون حمایت میکرد که او حق داشته است استانتون را بدون تأیید کنگره اخراج کند.