آزمایش هامفری دیوی

در سال ۱۸۰۲، هامفری دیوی از چیزی که آن را «باتری با اندازه عظیم» توصیف می‌کرد، متشکل از ۲۰۰۰ سلول که در زیرزمین مؤسسه سلطنتی بریتانیای کبیر قرار داشت، استفاده کرد تا با عبور جریان از یک نوار نازک پلاتین، نوری رشته‌ای ایجاد کند. پلاتین به این دلیل انتخاب شد که نقطه ذوب بسیار بالایی داشت. این نور به اندازه کافی درخشان نبود و دوام چندانی هم نداشت که کاربردی باشد، اما پیش‌زمینه‌ای برای تلاش‌های ده‌ها آزمایشگر در ۷۵ سال بعد شد.

ممکن است دارای خطا باشد.