1ارتش شهروندان ایرلند تأسیس شد
همچنین در سال ۱۹۱۳، ارتش شهروندان ایرلند توسط اتحادیهگرایان و سوسیالیستهایی به نامهای جیمز لارکین و جیمز کانلی، در پی مجموعهای از حوادث خشونتآمیز میان اتحادیهگرایان و پلیس دوبلین در جریان اعتصاب دوبلین تأسیس شد.
2داوطلبان ایرلندی تشکیل شدند
در ۲۵ نوامبر ۱۹۱۳، داوطلبان ایرلندی توسط اوین مکنیل در واکنش به نیروی شبهنظامی «اولستر ولانتییر فورس» که اوایل همان سال برای مبارزه با قانون خودمختاری (Home Rule) تشکیل شده بود، پایهگذاری شدند.
3جان ردموند، رهبر ناسیونالیست، داوطلبان را مجبور کرد تا به نامزدهای او اکثریت کمیته حاکم را بدهند
در ژوئن ۱۹۱۴، جان ردموند، رهبر ناسیونالیست، داوطلبان را مجبور کرد تا به نامزدهای او اکثریت را در کمیته حاکم واگذار کنند.
4ردموند داوطلبان را به ثبتنام در ارتش بریتانیا تشویق کرد
در سپتامبر ۱۹۱۴، ردموند داوطلبان را تشویق کرد تا در ارتش بریتانیا ثبتنام کنند. جناحی به رهبری اوین مکنیل که به «داوطلبان ملی» معروف شدند، از ردموندیها جدا شدند تا به جای جنگیدن برای بریتانیا در جنگ جهانی، راه خود را بروند.
5سومین قانون خودمختاری
پارلمان بریتانیا سومین قانون خودمختاری را در ۱۸ سپتامبر ۱۹۱۴ به همراه لایحهای اصلاحی برای تجزیه ایرلند که توسط نمایندگان اتحادیهگرای اولستر ارائه شده بود، تصویب کرد. اما اجرای این قانون به دلیل آغاز جنگ جهانی اول در ماه قبل، بلافاصله توسط «قانون تعلیق ۱۹۱۴» به تعویق افتاد. اکثریت ناسیونالیستها از رهبران حزب پارلمانی ایرلند (IPP) و فراخوان جان ردموند برای حمایت از بریتانیا و تلاشهای جنگی متفقین در هنگهای ایرلندی ارتش جدید بریتانیا پیروی کردند، با این هدف که از آغاز خودمختاری پس از جنگ اطمینان حاصل کنند.
6طرح شورش در قیام عید پاک ۱۹۱۶ محقق شد
طرح شورش در قیام عید پاک ۱۹۱۶ محقق شد، که در آن داوطلبان قیامی را با هدف پایان دادن به حکومت بریتانیا آغاز کردند.
7جمهوریخواهان ایرلندی قیام عید پاک را علیه حکومت بریتانیا آغاز کردند
در آوریل ۱۹۱۶، جمهوریخواهان ایرلندی قیام عید پاک را علیه حکومت بریتانیا آغاز کرده و جمهوری ایرلند را اعلام کردند. اگرچه این قیام پس از یک هفته نبرد سرکوب شد، اما قیام عید پاک و واکنش بریتانیا منجر به حمایت عمومی بیشتر از استقلال ایرلند شد.
8بحران سربازگیری
این موضوع باعث بیگانگی بیشتر ناسیونالیستهای ایرلندی شد و تظاهرات گستردهای را در جریان بحران سربازگیری سال ۱۹۱۸ ایجاد کرد. در انتخابات عمومی سال ۱۹۱۸، رأیدهندگان ایرلندی با اختصاص ۷۰ درصد کرسیهای ایرلند (۷۳ کرسی از ۱۰۵ کرسی) به حزب شین فین، مخالفت خود را با سیاست بریتانیا نشان دادند که ۲۵ مورد از این کرسیها بدون رقیب به دست آمد.
9گزارش کنوانسیون ایرلند
در آوریل ۱۹۱۸، کابینه بریتانیا در مواجهه با بحران ناشی از حمله بهاری آلمان، با یک سیاست دوگانه تلاش کرد تا اجرای سربازگیری در ایرلند را همزمان با اجرای قانون خودمختاری، همانطور که در گزارش کنوانسیون ایرلند در ۸ آوریل ۱۹۱۸ آمده بود، پیوند دهد.
10داوطلبان به دو مأمور RIC که برای متوقف کردن یک جشنواره در جاده بین بالینگیری و بالیورنی مستقر شده بودند، در اولین حمله مسلحانه به RIC کمین زدند
در اوایل ژوئیه ۱۹۱۸، داوطلبان به دو مأمور پلیس سلطنتی ایرلند (RIC) که برای متوقف کردن یک جشنواره (feis) در جاده بین بالینگیری و بالیورنی مستقر شده بودند، در اولین حمله مسلحانه به RIC از زمان قیام عید پاک کمین زدند؛ یکی از آنها از ناحیه گردن تیر خورد، دیگری مورد ضرب و شتم قرار گرفت و کارابینها و مهمات پلیس ضبط شد.
11حزب جمهوریخواه شین فین در ایرلند به پیروزی قاطعی دست یافت
در انتخابات دسامبر ۱۹۱۸، حزب جمهوریخواه شین فین در ایرلند به پیروزی قاطعی دست یافت.
12کمین سولوهدبگ
اگرچه در ابتدای سال ۱۹۱۹ مشخص نبود که آیا دِیل قصد دارد از طریق نظامی به استقلال برسد یا خیر، و در بیانیه سال ۱۹۱۸ شین فین نیز تهدید صریحی به جنگ نشده بود، اما حادثهای در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۹، همان روزی که اولین دِیل تشکیل شد، رخ داد. کمین سولوهدبگ در شهرستان تیپراری توسط شان تریسی، سیماس رابینسون، شان هوگان و دن برین با ابتکار عمل خودشان هدایت شد.
13دولت جداطلب
در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۹، آنها یک دولت جداطلب (دِیل ایرن) تشکیل دادند و استقلال ایرلند را اعلام کردند.
14اولین دِیل
شین فین ۹۱ درصد کرسیهای خارج از اولستر را با ۴۶.۹ درصد آرا به دست آورد، اما در اولستر که اتحادیهگرایان اکثریت را داشتند، در اقلیت بود. شین فین متعهد شد که در پارلمان بریتانیا در وستمینستر شرکت نکند، بلکه یک پارلمان ایرلندی تشکیل دهد. این پارلمان که به «اولین دِیل» معروف شد و وزارت آن که «ایرِخت» نام داشت و تنها از اعضای شین فین تشکیل شده بود، در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۹ در «منشن هاوس» تشکیل جلسه داد.
15طرد مأموران RIC اعلام شد
سیاست طرد مأموران RIC در ۱۱ آوریل ۱۹۱۹ توسط دِیل اعلام شد.
16سوگند وفاداری
سوگند وفاداری به جمهوری ایرلند که دِیل در ۲۰ اوت ۱۹۱۹ برقرار کرده بود.
17سیاست غیررسمی دولت برای تلافیجویی آغاز شد
نیروهای بریتانیایی در تلاش برای بازپسگیری کنترل خود بر کشور، اغلب به اقدامات تلافیجویانه خودسرانه علیه فعالان جمهوریخواه و جمعیت غیرنظامی متوسل میشدند. یک سیاست غیررسمی دولتی برای تلافیجویی در سپتامبر ۱۹۱۹ در فرموی، شهرستان کورک آغاز شد، زمانی که ۲۰۰ سرباز بریتانیایی پس از کشته شدن یکی از همقطارانشان – سربازی از پیادهنظام سبک کینگ شروپشایر که اولین تلفات ارتش بریتانیا در این کارزار بود – در یک حمله مسلحانه توسط IRA محلی به یک رژه کلیسایی در روز قبل (۷ سپتامبر)، کسبوکارهای اصلی شهر را غارت کرده و به آتش کشیدند.
18جمهوری ایرلند در زندگی بسیاری از مردم یک واقعیت بود
تا اواسط سال ۱۹۲۰، جمهوری ایرلند در زندگی بسیاری از مردم به یک واقعیت تبدیل شده بود؛ قوانینی وضع میکرد، نیروهای مسلح خود را حفظ میکرد و مالیاتهای خود را جمعآوری مینمود.
19جمهوریخواهان کنترل اکثر شوراهای شهرستان را به دست گرفتند
در اواسط سال ۱۹۲۰، جمهوریخواهان کنترل اکثر شوراهای شهرستان را به دست گرفتند و اقتدار بریتانیا در بیشتر مناطق جنوب و غرب فروپاشید و دولت بریتانیا را مجبور به اعمال اختیارات اضطراری کرد.
20IRP در ۲۱ شهرستان از ۳۲ شهرستان ایرلند حضور داشت
تا سال ۱۹۲۰، IRP در ۲۱ شهرستان از ۳۲ شهرستان ایرلند حضور داشت.
21قانون دولت ایرلند ۱۹۲۰
این معاهده به ایرلند شمالی، که توسط قانون دولت ایرلند ۱۹۲۰ ایجاد شده بود، اجازه فعالیت داد.
22بلک اند تنز (Black and Tans)
بریتانیاییها استفاده از زور را افزایش دادند؛ آنها که تمایلی به اعزام تعداد بیشتری از ارتش منظم بریتانیا به کشور نداشتند، دو واحد پلیس شبهنظامی برای کمک به RIC تشکیل دادند. بلک اند تنز هفت هزار نفر نیرو داشت که عمدتاً سربازان سابق بریتانیایی بودند که پس از جنگ جهانی اول مرخص شده بودند. آنها در مارس ۱۹۲۰ به ایرلند اعزام شدند و بیشترشان از شهرهای انگلستان و اسکاتلند آمده بودند. اگرچه رسماً بخشی از RIC بودند، اما در واقع یک نیروی شبهنظامی محسوب میشدند.
23مرگ شهردار شین فین در کورک
در مارس ۱۹۲۰، توماس مککرتین، شهردار شین فین در کورک، در مقابل همسرش در خانهاش توسط مردانی با صورتهای سیاه که در حال بازگشت به پادگان پلیس محلی دیده شده بودند، به ضرب گلوله کشته شد. هیئت منصفه در تحقیقات مربوط به مرگ او، حکم قتل عمد را علیه دیوید لوید جورج (نخستوزیر بریتانیا) و بازرس منطقه، سوانزی، در میان دیگران صادر کرد. سوانزی بعداً در لیزبورن، کانتی آنتریم ردیابی و کشته شد. این الگوی کشتار و انتقامجویی در نیمه دوم سال ۱۹۲۰ و در سال ۱۹۲۱ تشدید شد.
24۴۰۰ پادگان متروکه RIC به آتش کشیده شدند تا دوباره مورد استفاده قرار نگیرند
در اوایل آوریل ۱۹۲۰، ۴۰۰ پادگان متروکه RIC به آتش کشیده شدند تا از استفاده مجدد آنها جلوگیری شود، همراه با نزدیک به صد اداره مالیات بر درآمد. RIC از بخش زیادی از حومه شهر عقبنشینی کرد و آن را به دست IRA سپرد.
25پلیس جمهوریخواه ایرلند (IRP) تأسیس شد
پلیس جمهوریخواه ایرلند (IRP) بین آوریل و ژوئن ۱۹۲۰، تحت اقتدار دویل ایرن (Dáil Éireann) و رئیس سابق ستاد IRA، کاتال بروگا، تأسیس شد تا جایگزین RIC شود و احکام دادگاههای دویل را که تحت جمهوری ایرلند تشکیل شده بودند، اجرا کند.
26کارگران بارانداز دوبلین از جابجایی هرگونه تجهیزات جنگی خودداری کردند و به زودی اتحادیه کارگران حمل و نقل و عمومی ایرلند به آنها پیوست
در مه ۱۹۲۰، کارگران بارانداز دوبلین از جابجایی هرگونه تجهیزات جنگی خودداری کردند و به زودی اتحادیه کارگران حمل و نقل و عمومی ایرلند به آنها پیوست که رانندگان راهآهن را از حمل اعضای نیروهای بریتانیایی منع کرد. پس از اینکه رانندگان از حمل سربازان بریتانیایی خودداری کردند، رانندگان قطار جایگزین (Blackleg) از انگلستان آورده شدند. این اعتصاب تا دسامبر ۱۹۲۰ که لغو شد، حرکت نیروهای بریتانیایی را به شدت مختل کرد.
27دادگاههای عالی (Assizes) در سراسر جنوب و غرب ایرلند شکست خوردند
در ژوئن-ژوئیه ۱۹۲۰، دادگاههای عالی در سراسر جنوب و غرب ایرلند شکست خوردند؛ محاکمه با هیئت منصفه نمیتوانست برگزار شود زیرا اعضای هیئت منصفه حاضر نمیشدند. فروپاشی سیستم قضایی باعث تضعیف روحیه RIC شد و بسیاری از پلیسها استعفا دادند یا بازنشسته شدند.
28اولین چرخه حملات
اولین چرخه حملات و انتقامجوییها در تابستان ۱۹۲۰ آغاز شد. در ۱۹ ژوئن، یک هفته شورشهای فرقهای و تیراندازی در دری (Derry) آغاز شد که منجر به ۱۸ کشته گردید.
29نیروهای کمکی (Auxiliaries) وارد ایرلند شدند
در ژوئیه ۱۹۲۰، یک نهاد پلیس شبهنظامی دیگر به نام نیروهای کمکی، متشکل از ۲۲۱۵ افسر سابق ارتش بریتانیا، وارد ایرلند شدند. لشکر کمکی به اندازه «تنز» به دلیل بدرفتاری با جمعیت غیرنظامی بدنام بود، اما تمایل داشت مؤثرتر باشد و بیشتر مایل به درگیری با IRA بود. سیاست انتقامجویی، که شامل محکومیت یا انکار عمومی و تأیید خصوصی بود، توسط لرد هیو سیسیل به شکلی مشهور به سخره گرفته شد، زمانی که گفت: «به نظر میرسد توافق شده است که چیزی به نام انتقامجویی وجود ندارد، اما آنها تأثیر خوبی دارند».
30سرهنگ بریتانیایی جرالد اسمیت توسط IRA در باشگاه کانتی در شهر کورک ترور شد
در ۱۷ ژوئیه ۱۹۲۰، سرهنگ بریتانیایی جرالد اسمیت توسط IRA در باشگاه کانتی در شهر کورک ترور شد. این اقدام در پاسخ به سخنرانی او برای افسران پلیس لیستول بود که از دستورات برای حرکت به مناطق شهریتر خودداری کرده بودند؛ او در آن سخنرانی گفته بود: «شما ممکن است گاهی اشتباه کنید و افراد بیگناه کشته شوند، اما این اجتنابناپذیر است.»
31وفاداران به کارخانههای کشتیسازی هارلند و ولف راهپیمایی کردند
در ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۰، تا حدی در پاسخ به قتل اسمیت و تا حدی به دلیل رقابت بر سر مشاغل به دلیل نرخ بالای بیکاری، وفاداران به کارخانههای کشتیسازی هارلند و ولف در بلفاست راهپیمایی کردند و بیش از ۷۰۰۰ کارگر کاتولیک و پروتستان چپگرا را از کار اخراج کردند. در پاسخ به این اقدام، شورشهای فرقهای در بلفاست و دری رخ داد که منجر به حدود ۴۰ کشته و اخراج بسیاری از کاتولیکها و پروتستانها از خانههایشان شد.
32حقیقت مرکزی وضعیت کنونی در ایرلند این است که جمهوری ایرلند وجود دارد
نشریه لیبرال بریتانیایی، «نیشن»، در اوت ۱۹۲۰ نوشت که «حقیقت مرکزی وضعیت کنونی در ایرلند این است که جمهوری ایرلند وجود دارد».
33پارلمان بریتانیا قانون بازگرداندن نظم در ایرلند را تصویب کرد
در ۹ اوت ۱۹۲۰، پارلمان بریتانیا قانون بازگرداندن نظم در ایرلند را تصویب کرد. این قانون برای مناطقی که فعالیت IRA در آنها شایع بود، دادگاههای نظامی را جایگزین محاکمه با هیئت منصفه کرد.
34کارآگاه سوانزی از RIC توسط مردان IRA کورک به ضرب گلوله کشته شد
در ۲۲ اوت ۱۹۲۰، کارآگاه سوانزی از RIC هنگام خروج از کلیسایی در لیزبورن، کانتی آنتریم، توسط مردان IRA کورک به ضرب گلوله کشته شد. سوانزی توسط هیئت منصفه تحقیقات، مسئول قتل شهردار کورک، توماس مککرتین، شناخته شده بود.
35بیست و چهار نفر توسط بریتانیاییها اعدام شدند
بین ۱ نوامبر ۱۹۲۰ و ۷ ژوئن ۱۹۲۱، بیست و چهار نفر توسط بریتانیاییها اعدام شدند.
36خشونت از آن تابستان و پس از نوامبر ۱۹۲۰ تا ژوئیه ۱۹۲۱ به شدت افزایش یافت
خشونت از آن تابستان و پس از نوامبر ۱۹۲۰ تا ژوئیه ۱۹۲۱ به شدت افزایش یافت. (در همین دوره بود که شورشی در میان نیروهای کانات رنجرز که در هند مستقر بودند، رخ داد. دو نفر هنگام تلاش برای حمله به یک زرادخانه کشته شدند و یک نفر بعداً اعدام شد).
37یکشنبه خونین
تا اواخر سال ۱۹۲۰ حدود ۳۰۰ نفر کشته شده بودند، اما درگیریها در ماه نوامبر شدت گرفت. در «یکشنبه خونین» دوبلین، ۲۱ نوامبر ۱۹۲۰، چهارده تن از ماموران اطلاعاتی بریتانیا صبحهنگام ترور شدند؛ سپس بعدازظهر همان روز، نیروهای RIC به روی جمعیتی در یک مسابقه فوتبال گیلیک آتش گشودند که منجر به کشته شدن چهارده غیرنظامی و زخمی شدن ۶۵ نفر شد. یک هفته بعد، هفده تن از نیروهای کمکی (Auxiliaries) توسط ارتش جمهوریخواه ایرلند (IRA) در کمین کیلمایکل در شهرستان کورک کشته شدند.
38روزی پر از خونریزیهای دراماتیک در دوبلین
سپس، در ۲۱ نوامبر ۱۹۲۰، روزی پر از خونریزیهای دراماتیک در دوبلین رقم خورد. در اوایل صبح، «جوخه کالینز» تلاش کرد تا ماموران اطلاعاتی ارشد بریتانیا را در پایتخت از بین ببرد. این جوخه به ۱۹ نفر شلیک کرد که ۱۴ نفر کشته و ۵ نفر زخمی شدند. این افراد شامل افسران ارتش بریتانیا، افسران پلیس و غیرنظامیان بودند. کشتهشدگان شامل اعضای «گروه قاهره» و یک افسر دادگاه نظامی بودند که در مکانهای مختلف در سراسر دوبلین به قتل رسیدند.
39کمین به گشت نیروهای کمکی
در ۲۸ نوامبر ۱۹۲۰، تنها یک هفته پس از یکشنبه خونین در دوبلین، واحد غرب کورکِ ارتش جمهوریخواه ایرلند (IRA) به رهبری تام بری، به یک گشت از نیروهای کمکی در کیلمایکل در شهرستان کورک کمین زد و تمام ۱۸ نفر گشت به جز یک نفر را کشت.
40قانون دولت ایرلند ۱۹۲۰
در قانون دولت ایرلند ۱۹۲۰ (که در دسامبر ۱۹۲۰ تصویب شد)، دولت بریتانیا تلاش کرد با ایجاد دو پارلمان خودمختار در ایرلند، یعنی ایرلند شمالی و ایرلند جنوبی، مناقشه را حل کند. در حالی که «دِیل ایرن» (Dáil Éireann) این موضوع را نادیده گرفت و جمهوری ایرلند را از قبل موجود دانست، اتحادگرایان در شمال شرق آن را پذیرفتند و برای تشکیل دولت خود آماده شدند.
41حکومت نظامی در شهرستانهای کورک اعلام شد
در ۱۰ دسامبر ۱۹۲۰، حکومت نظامی در شهرستانهای کورک، کری، لیمریک و تیپراری در استان مونستر اعلام شد؛ در ژانویه ۱۹۲۱، حکومت نظامی به بقیه مناطق مونستر در شهرستانهای کلر و واترفورد، و همچنین شهرستانهای کیلکنی و وکسفورد در استان لینستر گسترش یافت.
42کمین ارتش جمهوریخواه ایرلند در شهر
در ۱۱ دسامبر، مرکز شهر کورک توسط نیروهای «بلک اند تانز» به آتش کشیده شد؛ آنها سپس به آتشنشانانی که سعی در مهار آتش داشتند شلیک کردند. این اقدام در تلافی کمین ارتش جمهوریخواه ایرلند (IRA) در شهر در ۱۱ دسامبر ۱۹۲۰ بود که منجر به کشته شدن یک نیروی کمکی و زخمی شدن یازده نفر شد.
43کشته شدن پلیس RIC، ارتش، داوطلبان IRA و غیرنظامیان
در طول هشت ماه بعد تا زمان آتشبس ژوئیه ۱۹۲۱، آمار تلفات در این درگیری به شدت افزایش یافت، به طوری که تنها در ماههای بین ژانویه تا ژوئیه ۱۹۲۱، ۱۰۰۰ نفر از جمله پلیس RIC، ارتش، داوطلبان IRA و غیرنظامیان کشته شدند.
44دو سال پس از آغاز جنگ
در ژانویه ۱۹۲۱، دو سال پس از آغاز جنگ، «دِیل» بحث کرد که «آیا پذیرش رسمی وضعیت جنگی که به آنها تحمیل شده بود امکانپذیر است یا خیر»، و تصمیم گرفت که اعلام جنگ نکند.
45اولین اعدام یک عضو IRA تحت حکومت نظامی انجام شد
در ۱ فوریه، اولین اعدام یک عضو ارتش جمهوریخواه ایرلند (IRA) تحت حکومت نظامی انجام شد. کورنلیوس مورفی از میلاستریت، کورک، در شهر کورک تیرباران شد.
46وضعیت جنگ با انگلستان
در ۱۱ مارس، رئیس «دِیل ایرن»، ایمون دو والرا، خواستار پذیرش «وضعیت جنگ با انگلستان» شد. دِیل به اتفاق آرا به او اختیار داد که هر زمان صلاح دید اعلام جنگ کند، اما او به طور رسمی این کار را انجام نداد.
47کمین کراسبری
در ۱۹ مارس ۱۹۲۱، واحد ۱۰۰ نفره ارتش جمهوریخواه ایرلند (IRA) در غرب کورک به رهبری تام بری، عملیاتی را علیه ۱۲۰۰ سرباز بریتانیایی انجام داد که به «کمین کراسبری» معروف شد. نیروهای بری با زیرکی از محاصره توسط ستونهای بریتانیایی گریختند و بین ده تا سی کشته به طرف بریتانیایی وارد کردند.
48قطار در تقاطع هدفورد
در ۲۱ مارس، ارتش جمهوریخواه ایرلند (IRA) در کری به قطاری در تقاطع هدفورد در نزدیکی کیلارنی حمله کرد.
49انتخابات عمومی برای پارلمان ایرلند جنوبی
انتخابات عمومی برای پارلمان ایرلند جنوبی در ۱۳ مه برگزار شد. شین فین ۱۲۴ کرسی از ۱۲۸ کرسی پارلمان جدید را بدون رقیب به دست آورد، اما اعضای منتخب آن از تصدی کرسیهای خود خودداری کردند.
50شکست تلاشهای بریتانیا برای سرکوب چریکها به تصویر کشیده شد
شکست تلاشهای بریتانیا برای سرکوب چریکها با وقایع «ویتسون سیاه» در ۱۳ تا ۱۵ مه ۱۹۲۱ به تصویر کشیده شد.
51چند صد نفر از اعضای تیپ دوبلینِ IRA ساختمان گمرک را اشغال و به آتش کشیدند
با این حال، بزرگترین خسارت واحد برای ارتش جمهوریخواه ایرلند (IRA) در دوبلین رخ داد. در ۲۵ مه ۱۹۲۱، چند صد نفر از اعضای تیپ دوبلینِ IRA ساختمان گمرک (مرکز دولت محلی در ایرلند) را در مرکز شهر دوبلین اشغال و به آتش کشیدند. از نظر نمادین، این کار برای نشان دادن غیرقابلتحمل بودن حکومت بریتانیا در ایرلند انجام شد. اما از نظر نظامی، این یک شکست سنگین بود که در آن پنج عضو IRA کشته و بیش از هشتاد نفر دستگیر شدند.
52بریتانیاییها اولین حرکت آشتیجویانه خود را انجام دادند و سیاست سوزاندن خانهها به عنوان تلافی را لغو کردند
در ۶ ژوئن ۱۹۲۱، بریتانیاییها اولین حرکت آشتیجویانه خود را انجام دادند و سیاست سوزاندن خانهها به عنوان تلافی را لغو کردند. از سوی دیگر، رهبران IRA و به ویژه مایکل کالینز احساس میکردند که IRA با سازماندهی آن زمان نمیتواند به طور نامحدود ادامه دهد. این گروه به دلیل استقرار سربازان منظمتر بریتانیایی در ایرلند و کمبود اسلحه و مهمات تحت فشار شدیدی قرار گرفته بود.
53کابینه دولت ائتلافی بریتانیا تصمیم گرفت مذاکره با رهبر شین فین را پیشنهاد کند
در ۲۴ ژوئن ۱۹۲۱، کابینه دولت ائتلافی بریتانیا تصمیم گرفت مذاکره با رهبر شین فین را پیشنهاد کند. لیبرالها و اتحادگرایان ائتلافی توافق کردند که اگر شین فین پیشنهاد مذاکره را رد کند، این کار موقعیت دولت را تقویت خواهد کرد.
54رهبر منتخب اکثریت بزرگ در ایرلند جنوبی
لوید جورج با استفاده از این فرصت، در ۲۴ ژوئن به ایمون دو والرا به عنوان «رهبر منتخب اکثریت بزرگ در ایرلند جنوبی» نامه نوشت و پیشنهاد برگزاری یک کنفرانس را داد.
55۵۰,۰۰۰ سرباز بریتانیایی مستقر در ایرلند
تا ژوئیه ۱۹۲۱، ۵۰,۰۰۰ سرباز بریتانیایی در ایرلند مستقر بودند؛ در مقابل، ۱۴,۰۰۰ سرباز در بریتانیای اصلی حضور داشتند.
56ارتش جمهوریخواه ایرلند به نیروهای بریتانیایی کمین زد
در ۱۰ ژوئیه ۱۹۲۱، ارتش جمهوریخواه ایرلند (IRA) به نیروهای بریتانیایی در خیابان رگلان در بلفاست کمین زد.
57جنگ استقلال در ایرلند پایان یافت
جنگ استقلال در ایرلند با آتشبس در ۱۱ ژوئیه ۱۹۲۱ پایان یافت.
58جنگ در جنوب تا حد زیادی با آتشبس پایان یافت
در حالی که جنگ در جنوب تا حد زیادی با آتشبس ۱۱ ژوئیه ۱۹۲۱ پایان یافت، در شمال کشتارها ادامه یافت و در واقع تا تابستان ۱۹۲۲ شدت گرفت.
59۸۰ حمله ثبتشده توسط ارتش جمهوریخواه ایرلند (IRA) به نیروی پلیس سلطنتی ایرلند (RIC) که در آستانه انحلال بود و منجر به ۱۲ کشته شد
بیشتر افسران ارتش جمهوریخواه ایرلند (IRA) در میدان، آتشبس را صرفاً یک وقفه موقت تلقی میکردند و به جذب و آموزش داوطلبان ادامه دادند. حملات به نیروی پلیس سلطنتی ایرلند (RIC) یا ارتش بریتانیا نیز به طور کامل متوقف نشد. بین دسامبر ۱۹۲۱ و فوریه سال بعد، ۸۰ حمله ثبتشده توسط IRA به RIC که در آستانه انحلال بود، صورت گرفت که منجر به ۱۲ کشته شد.
60پیمان انگلیس و ایرلند
مذاکرات صلح منجر به توافق بر سر پیمان انگلیس و ایرلند (۶ دسامبر ۱۹۲۱) شد.
61پیمان انگلیس و ایرلند سپس در سه نسخه تصویب شد
پیمان انگلیس و ایرلند سپس در سه نسخه تصویب شد: توسط دویل ایرن (مجلس ایرلند) در ۷ ژانویه ۱۹۲۲.
62وینستون چرچیل دیداری را بین کالینز و جیمز کریگ ترتیب داد
وینستون چرچیل در ۲۱ ژانویه ۱۹۲۲ دیداری را بین کالینز و جیمز کریگ ترتیب داد و تحریم کالاهای بلفاست توسط جنوب لغو شد، اما پس از چند هفته دوباره اعمال گردید.
63واحد ارتش جمهوریخواه ایرلند (IRA) به رهبری ارنی اومالی به پادگان RIC در کلونمل حمله کرد
در ۱۸ فوریه ۱۹۲۲، واحد IRA به رهبری ارنی اومالی به پادگان RIC در کلونمل حمله کرد، ۴۰ پلیس را اسیر کرد و بیش از ۶۰۰ سلاح و هزاران دور مهمات را ضبط نمود.
64کشتارهای دانمنوی
در آوریل ۱۹۲۲، در جریان کشتارهای دانمنوی، گروهی از IRA در کورک ۱۰ نفر از اهالی محلی مظنون به خبرچینی برای پروتستانها را در تلافی تیراندازی به یکی از افراد خود کشتند. نام کشتهشدگان در اسناد ضبطشده بریتانیایی به عنوان خبرچین قبل از آتشبس امضا شده در ژوئیه سال قبل ذکر شده بود.
65کالینز یک حمله چریکی توسط IRA علیه ایرلند شمالی آغاز کرد
در مه و ژوئن ۱۹۲۲، کالینز یک حمله چریکی توسط IRA علیه ایرلند شمالی آغاز کرد. در این زمان، IRA بر سر پیمان انگلیس و ایرلند دچار شکاف شده بود، اما هر دو واحد موافق و مخالف پیمان در این عملیات شرکت داشتند. برخی از سلاحهایی که بریتانیاییها برای تجهیز ارتش جدید ایرلند فرستاده بودند، در واقع به واحدهای IRA داده شد و سلاحهای آنها به شمال فرستاده شد.
66۳۵۰ نفر از اعضای IRA دستگیر شدند
در ۲۲ مه، پس از ترور ویلیام توادل، نماینده اتحادیهگرای غرب بلفاست، ۳۵۰ نفر از اعضای IRA در بلفاست دستگیر شدند که سازماندهی آن را در آنجا فلج کرد.
67بزرگترین درگیری واحد
بزرگترین درگیری واحد در ژوئن رخ داد، زمانی که نیروهای بریتانیایی از توپخانه برای بیرون راندن یک واحد IRA از روستای پتیگو استفاده کردند که منجر به کشته شدن هفت نفر، زخمی شدن شش نفر و اسیر شدن چهار نفر شد. این آخرین رویارویی بزرگ بین IRA و نیروهای بریتانیایی در دوره ۱۹۱۹-۱۹۲۲ بود.
68با این حال، چرخه جنایات فرقهای علیه غیرنظامیان ادامه یافت
با این حال، چرخه جنایات فرقهای علیه غیرنظامیان تا ژوئن ۱۹۲۲ ادامه یافت. در ماه مه ۷۵ نفر در بلفاست کشته شدند و ۳۰ نفر دیگر در ژوئن در آنجا جان باختند. چندین هزار کاتولیک از خشونت گریختند و در گلاسگو و دوبلین پناه گرفتند.
69انتقام
در ۱۷ ژوئن، در انتقام از کشته شدن دو کاتولیک توسط نیروهای ویژه B، واحد IRA به رهبری فرانک آیکن به ده غیرنظامی پروتستان شلیک کرد و شش نفر را در آلتناوی و اطراف آن در جنوب آرماگ کشت. سه افسر پلیس ویژه نیز در این تیراندازیها کشته شدند.
70مرگ کالینز
آغاز جنگ داخلی در جنوب به خشونت در شمال پایان داد، زیرا جنگ باعث تضعیف روحیه IRA در شمال شرق شد و توجه بقیه سازمان را از مسئله تجزیه منحرف کرد. پس از مرگ کالینز در اوت ۱۹۲۲، دولت آزاد ایرلند جدید به آرامی سیاست کالینز مبنی بر اقدام مسلحانه مخفیانه در ایرلند شمالی را پایان داد.
71آخرین کشتار گزارششده در این درگیری
خشونت در شمال تا اواخر سال ۱۹۲۲ فروکش کرد؛ آخرین کشتار گزارششده در این درگیری در منطقهای که اکنون ایرلند شمالی نامیده میشود، در ۵ اکتبر رخ داد.
72اولین رئیس دولت مستقل ایرلند که در سطح بینالمللی به رسمیت شناخته شد
در ۶ دسامبر ۱۹۲۲، پس از به وجود آمدن قانونی دولت آزاد ایرلند، دابلیو. تی. کاسگریو رئیس شورای اجرایی شد، که اولین رئیس دولت مستقل ایرلند بود که در سطح بینالمللی به رسمیت شناخته شد.
73دولت آزاد اگر مایل بود، که طبق روال انجام داد
دولت آزاد اگر مایل بود، که در ۸ دسامبر ۱۹۲۲ طبق رویههای تعیینشده انجام داد.
74جنگ داخلی ایرلند پایان یافت
جنگ داخلی ایرلند تا اواسط سال ۱۹۲۳ ادامه یافت و جان بسیاری از رهبران جنبش استقلالطلب، بهویژه رئیس دولت موقت مایکل کالینز، وزیر سابق کاتال برو، و جمهوریخواهان مخالف پیمان هری بولند، روری اوکانر، لیام ملوز، لیام لینچ و بسیاری دیگر را گرفت: تلفات کلی هرگز تعیین نشده است اما شاید بیشتر از تلفات درگیریهای قبلی علیه بریتانیاییها بوده باشد. رئیسجمهور آرتور گریفیث نیز در طول درگیری بر اثر خونریزی مغزی درگذشت.
75بریتانیاییها ۲۶۳ نفر را در کشتی آرژانتین که در خلیج بلفاست لنگر انداخته بود، بازداشت کرده بودند
تا فوریه ۱۹۲۳، تحت قانون اختیارات ویژه ۱۹۲۲، بریتانیاییها ۲۶۳ نفر را در کشتی آرژانتین که در خلیج بلفاست لنگر انداخته بود، بازداشت کرده بودند. این امر با بازداشت در سایر سایتهای مستقر در خشکی مانند کارخانه لارن، زندان بلفاست و زندان دری تکمیل شد. در مجموع، تنها کشتی و کارخانه در بالاترین سطح جمعیت بازداشتشدگان در ژوئن ۱۹۲۳، ۵۴۲ نفر را بدون محاکمه نگه داشتند.