282 ق.م تا 133 ق.م
Asia Minor or Anatolia
سلسله آتالید یا پادشاهی پرگامون، یک سلسله یونانی هلنیستی بود که پس از مرگ لیسیماخوس، از سرداران اسکندر مقدونی، بر بخش بزرگی از آسیای صغیر از شهر پرگامون حکومت میکرد.
در سال ۲۸۲ پیش از میلاد، فیلتایروس از لیسیماخوس جدا شد و خود و قلعه مهم پرگامون را به همراه خزانهاش به سلوکوس اول نیکاتور تقدیم کرد، کسی که لیسیماخوس را در نبرد کوروپدیوم در سال ۲۸۱ پیش از میلاد شکست داد و کشت. سلوکوس چند ماه بعد کشته شد.
فیلتایروس، به ویژه پس از مرگ سلوکوس، با وجود اینکه اسماً تحت سلطه سلوکیان بود، از خودمختاری قابل توجهی برخوردار بود. او ثروت قابل توجهی به دست آورد زیرا پرگامون خزانه لیسیماخوس بود و قدرت و نفوذ خود را فراتر از پرگامون گسترش داد. او برای دفاع از شهر سیزیکوس در میسیا در برابر حمله گلها، نیرو، پول و غذا فراهم کرد و بدین ترتیب برای خود و خانوادهاش اعتبار و حسن نیت کسب کرد.
ائومنس اول، برادرزاده و پسرخوانده فیلتایروس، پس از مرگ او در سال ۲۶۳ پیش از میلاد جانشینش شد.
ائومنس اول شورش کرد و در سال ۲۶۱ پیش از میلاد، پادشاه سلوکی آنتیوخوس اول سوتر را در نزدیکی پایتخت لیدیه، سارد، شکست داد.
پوسانیاس نوشت که بزرگترین دستاورد آتالوس اول (حکمرانی ۲۴۱–۱۹۷ پیش از میلاد) شکست دادن گلها بود، که منظورش گالاتها بود؛ سلتهایی که به مرکز آسیای صغیر مهاجرت کرده و خود را به عنوان یک قدرت نظامی بزرگ تثبیت کرده بودند.
آتالوس گلها و آنتیوخوس را در نبرد آفرودیسیوم و در نبرد دوم در شرق شکست داد.
آتالوس اول سپس در سال ۲۲۹ پیش از میلاد، در نبردی در نزدیکی سارد و در نبرد هارپاسوس در کاریا، به تنهایی با آنتیوخوس جنگید.
در سال ۲۲۳ پیش از میلاد، سلوکوس سوم از توروس عبور کرد اما ترور شد. آکایوس کنترل ارتش را به دست گرفت.
آکایوس کنترل ارتش را به دست گرفت. آنتیوخوس سوم کبیر سپس او را به عنوان فرماندار قلمروهای سلوکی در شمال توروس منصوب کرد. در عرض دو سال، او قلمروهای از دست رفته را بازپس گرفت و آتالوس را مجبور کرد به پشت دیوارهای پرگامون عقبنشینی کند. با این حال، او به قصد شورش متهم شد و برای محافظت از خود، خود را پادشاه اعلام کرد.
در سال ۲۱۸ پیش از میلاد، آتالوس با کمک برخی از گلهای تراکیهای، قلمروهای سابق خود را بازپس گرفت.
آکایوس در سال ۲۱۷ پیش از میلاد از لشکرکشی پیروزمندانه خود بازگشت و خصومتها بین آن دو از سر گرفته شد.
آتالوس با آنتیوخوس سوم که در سال ۲۱۴ پیش از میلاد آکایوس را در سارد محاصره کرده بود، متحد شد.
آتالیدها در طول اولین جنگ مقدونیه (۲۱۴–۲۰۵ پیش از میلاد) متحد روم شدند و در جنگهای بعدی از روم حمایت کردند.
آتالوس اول که در جنگ اول به رومیها کمک کرده بود، در دومین جنگ مقدونیه (۲۰۰–۱۹۷ پیش از میلاد) نیز به آنها کمک کرد.
آتالوس دوم پیش از آنکه پادشاه شود، یک فرمانده نظامی بود. در سال ۱۹۰ پیش از میلاد، او در نبرد مگنزیا شرکت کرد که پیروزی نهایی رومیها در جنگ علیه سلوکیان بود.
ائومنس دوم (حکمرانی ۱۹۷–۱۵۹ پیش از میلاد) در جنگ روم و سلوکیان (۱۹۲–۱۸۸ پیش از میلاد) از روم حمایت کرد.
در سال ۱۸۸ پیش از میلاد، پس از جنگ علیه سلوکیان، رومیها داراییهای آنتیوخوس سوم کبیر شکستخورده در آسیای صغیر را تصرف کردند و میسیا، لیدیه، فریگیه و پامفیلیه را به پادشاهی پرگامون و کاریا، لیکیه و پیسیدیه را در گوشه جنوب غربی آسیای صغیر به رودس، متحد دیگر روم، دادند. بعداً رومیها این داراییهای رودس را به پرگامون دادند.
در سال ۱۴۹ پیش از میلاد، آتالوس به نیکومدس دوم اپیفانس کمک کرد تا تخت پادشاهی بیتینی را از پدرش پروسیاس دوم بگیرد.
آخرین پادشاه آتالید، آتالوس سوم، در سال ۱۳۳ پیش از میلاد درگذشت و پادشاهی را برای جمهوری روم به ارث گذاشت.
رومیها تمایلی به تصرف قلمرو در آسیای صغیر نداشتند و مسئولیت پادشاهی را بر عهده نگرفتند. آریستونیکوس ادعا کرد که پسر نامشروع ائومنس دوم است، نام سلسلهای ائومنس سوم را بر خود نهاد، ادعای پادشاهی کرد، شورشی را برانگیخت و در سال ۱۳۲ پیش از میلاد «آسیا را که به مردم روم بخشیده شده بود و قرار بود آزاد باشد، اشغال کرد».
در سال ۱۳۱ پیش از میلاد، روم ارتشی را علیه او فرستاد که شکست خورد. رومیها در سال ۱۲۹ پیش از میلاد، ائومنس سوم را شکست دادند. آنها پادشاهی سابق پرگامون را ضمیمه کردند که به استان رومی آسیا تبدیل شد.
