تاریخ برج کج پیزا

ساخت این برج در سه مرحله و طی ۱۹۹ سال انجام شد. در ۵ ژانویه ۱۱۷۲، دونا برتا دی برناردو، بیوه‌ای که در خانه dell' Opera di Santa Maria ساکن بود، شصت سولدی (واحد پول قدیمی) را برای Opera Campanilis petrarum Sancte Marie وصیت کرد. این مبلغ سپس برای خرید چند سنگ که هنوز پایه برج ناقوس را تشکیل می‌دهند، استفاده شد.

در ۹ اوت ۱۱۷۳، پی‌ریزی برج انجام شد. کار بر روی طبقه همکف این برج ناقوس از سنگ مرمر سفید در ۱۴ اوت همان سال، در دوره‌ای از موفقیت و رفاه نظامی آغاز شد. این طبقه همکف یک رواق کور است که با ستون‌های متصل با سرستون‌های کلاسیک کورینتی تزئین شده است.

برج پس از پیشرفت ساخت و ساز تا طبقه دوم در سال ۱۱۷۸ شروع به نشست کرد. این به دلیل پی‌ریزی تنها سه متری بود که در خاک زیرین ضعیف و ناپایدار قرار گرفته بود؛ طرحی که از همان ابتدا ناقص بود. ساخت و ساز متعاقباً برای نزدیک به یک قرن متوقف شد، زیرا جمهوری پیزا تقریباً به طور مداوم درگیر نبرد با جنوا، لوکا و فلورانس بود. این وقفه به خاک زیرین فرصت داد تا نشست کند. در غیر این صورت، برج تقریباً به طور قطع واژگون می‌شد.

در ۲۷ دسامبر ۱۲۳۳، کارگری به نام بنناتو، پسر جراردو بوتیسی، بر ادامه ساخت برج نظارت کرد.

در ۲۳ فوریه ۱۲۶۰، گیدو اسپزیاله، پسر جیووانی پیزانو، برای نظارت بر ساخت برج انتخاب شد.

در ۱۲ آوریل ۱۲۶۴، استادکار جیووانی دی سیمونه، معمار کامپوسانتو، به همراه ۲۳ کارگر به کوه‌های نزدیک پیزا رفتند تا سنگ مرمر ببرند. سنگ‌های بریده شده به رینالدو اسپزیاله، کارگر سنت فرانچسکو داده شد.

در سال ۱۲۷۲، ساخت و ساز تحت نظر دی سیمونه از سر گرفته شد. در تلاشی برای جبران انحراف، مهندسان طبقات بالایی را با یک سمت بلندتر از سمت دیگر ساختند. به همین دلیل، برج منحنی است.

از سال ۱۲۸۰ حداقل چهار زلزله شدید منطقه را لرزانده است، اما این برج که ظاهراً آسیب‌پذیر به نظر می‌رسید، جان سالم به در برد. دلیل این امر تا زمانی که گروهی متشکل از ۱۶ مهندس تحقیق نکردند، درک نشده بود. محققان به این نتیجه رسیدند که برج به دلیل تعامل دینامیکی خاک و سازه (DSSI) توانست در برابر لرزش‌ها مقاومت کند: ارتفاع و سختی برج، همراه با نرمی خاک پی، ویژگی‌های ارتعاشی سازه را به گونه‌ای تحت تأثیر قرار می‌دهد که برج با حرکت زمین در اثر زلزله تشدید نمی‌شود. همان خاک نرمی که باعث کج شدن برج شد و آن را تا آستانه فروپاشی برد، به بقای آن کمک کرد.

ساخت و ساز دوباره در سال ۱۲۸۴ زمانی که پیزایی‌ها در نبرد ملوریا توسط جنوایی‌ها شکست خوردند، متوقف شد.

طبقه هفتم در سال ۱۳۱۹ تکمیل شد.

اتاق ناقوس سرانجام در سال ۱۳۷۲ اضافه شد. این اتاق توسط توماسو دی آندریا پیزانو ساخته شد که موفق شد عناصر گوتیک برج ناقوس را با سبک رومانسک برج هماهنگ کند.

گفته می‌شود بین سال‌های ۱۵۸۹ و ۱۵۹۲، گالیلئو گالیله که در آن زمان در پیزا زندگی می‌کرد، دو گلوله توپ با جرم‌های متفاوت را از برج به پایین انداخت تا نشان دهد که سرعت سقوط آن‌ها مستقل از جرمشان است، که با قانون سقوط آزاد مطابقت دارد.

هفت ناقوس وجود دارد، یکی برای هر نت از گام موسیقی ماژور. بزرگترین آن‌ها در سال ۱۶۵۵ نصب شد.

تلاش‌های متعددی برای بازگرداندن برج به حالت عمودی یا حداقل جلوگیری از سقوط آن انجام شده است. بیشتر این تلاش‌ها شکست خورد؛ برخی انحراف را بدتر کردند. در ۲۷ فوریه ۱۹۶۴، دولت ایتالیا درخواست کمک برای جلوگیری از واژگونی برج کرد. با این حال، حفظ انحراف فعلی به دلیل نقشی که این عنصر در ترویج صنعت گردشگری پیزا ایفا می‌کرد، مهم تلقی شد.

این برج و کلیسای جامع، تعمیدگاه و قبرستان مجاور آن در فهرست میراث جهانی یونسکو در میدان کلیسای جامع قرار دارند که در سال ۱۹۸۷ اعلام شد.

پس از بیش از دو دهه مطالعات تثبیت و با تحریک فروپاشی ناگهانی برج مدنی پاویا در سال ۱۹۸۹، ناقوس‌ها برای کاهش وزن برداشته شدند و کابل‌هایی در اطراف سطح سوم بسته و در چند صد متری لنگر انداختند. آپارتمان‌ها و خانه‌هایی که در مسیر سقوط احتمالی برج بودند برای ایمنی تخلیه شدند. روش انتخاب شده برای جلوگیری از فروپاشی برج، کاهش جزئی انحراف آن به زاویه‌ای ایمن‌تر با حذف ۳۸ متر مکعب (۱۳۴۲ فوت مکعب) خاک از زیر سمت بالا آمده بود. انحراف برج ۴۵ سانتی‌متر (۱۷.۷ اینچ) کاهش یافت و به موقعیت سال ۱۸۳۸ خود بازگشت.

Leaning Tower of Pisa in the 1890s

ادامه در داستان‌گو

برج در ۷ ژانویه ۱۹۹۰ به روی عموم بسته شد.

پس از یک دهه بازسازی اصلاحی و تلاش‌های تثبیت، برج در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۱ به روی عموم بازگشایی شد و اعلام شد که حداقل برای ۳۰۰ سال دیگر پایدار است. در مجموع، ۷۰ تن متریک (۷۷ تن کوتاه) خاک برداشته شد.

پس از یک دوره (۱۹۹۰–۲۰۰۱) تقویت سازه‌ای، این برج تحت مرمت تدریجی سطحی قرار گرفته است تا آسیب‌های قابل مشاهده، عمدتاً خوردگی و سیاه‌شدگی، ترمیم شوند. این آسیب‌ها به دلیل قدمت برج و قرار گرفتن آن در معرض باد و باران بسیار مشهود هستند. در مه ۲۰۰۸، مهندسان اعلام کردند که برج به گونه‌ای تثبیت شده است که برای اولین بار در تاریخ خود از حرکت باز ایستاده است. آن‌ها اظهار داشتند که این برج حداقل تا ۲۰۰ سال آینده پایدار خواهد ماند.