1نبرد پوئبلا
در قرن نوزدهم، دیاز یک قهرمان ملی بود که با مداخله فرانسه در دهه ۱۸۶۰ مخالفت کرد و در نبرد پوئبلا در ۵ مه ۱۸۶۲ («سینکو د مایو») خود را متمایز ساخت.
2ورود به سیاست
دیاز پس از اخراج فرانسویها در سال ۱۸۶۷ وارد سیاست شد.
3دیاز ریاستجمهوری را تصاحب کرد
دیاز به عنوان یک نظامی و کسی که مستقیماً در سیاست مداخله کرده بود تا در سال ۱۸۷۶ ریاستجمهوری را تصاحب کند، به خوبی آگاه بود که ارتش فدرال میتواند با او مخالفت کند. او «رورالس» (روستاییان مسلح)، یک نیروی پلیس که توسط خوارز ایجاد شده بود را تقویت کرد و آنها را به نیروی مسلح شخصی خود تبدیل نمود. تعداد رورالسها تنها ۲۵۰۰ نفر بود، در حالی که ارتش فدرال ۳۰ هزار نفر و نیروهای کمکی فدرال، نامنظمها و گارد ملی ۳۰ هزار نفر دیگر نیرو داشتند. با وجود تعداد کم، رورالسها در برقراری کنترل بر مناطق روستایی، بهویژه در امتداد ۱۲ هزار مایل خطوط راهآهن، بسیار مؤثر بودند. آنها نیرویی متحرک بودند که اغلب با اسبهایشان سوار قطار میشدند تا شورشها را در مناطق نسبتاً دورافتاده مکزیک سرکوب کنند.
4دیاز بهطور مداوم حکومت کرده بود
دیاز از سال ۱۸۸۴ بهطور مداوم حکومت کرده بود. مسئله جانشینی ریاستجمهوری از اوایل سال ۱۹۰۰، زمانی که دیاز ۷۰ ساله شد، مطرح بود. این «قصد اعلامنشده او برای کنارهگیری از ریاستجمهوری در سال ۱۹۰۴» بود.
5دفتر معاون رئیسجمهور احیا شد
در سال ۱۹۰۶، دفتر معاون رئیسجمهور احیا شد و دیاز متحد نزدیک خود، رامون کورال، را از میان مشاوران «سینتیفیکو» خود برای خدمت در این سمت انتخاب کرد.
6اعتصاب کانانیا در سال ۱۹۰۶
معدنچیان مس مکزیکی در ایالت شمالی سونورا در اعتصاب کانانیا در سال ۱۹۰۶ دست به اقدام زدند.
7اعتصاب ریو بلانکو
در ایالت وراکروز، کارگران نساجی در ژانویه ۱۹۰۷ در کارخانه عظیم ریو بلانکو، که بزرگترین کارخانه جهان بود، در اعتراض به شیوههای ناعادلانه کار شورش کردند. به آنها با اعتباری پرداخت میشد که فقط در فروشگاه شرکت قابل استفاده بود و آنها را به شرکت وابسته میکرد.
8رژیم دیاز بسیار اقتدارگرا شده بود
تا زمان انتخابات ۱۹۱۰، رژیم دیاز بسیار اقتدارگرا شده بود و مخالفت با آن در بسیاری از بخشهای جامعه مکزیک افزایش یافته بود.
9انتخابات ریاستجمهوری ۱۹۱۰ مکزیک
اگرچه مادرو در ایدئولوژی خود بهطور کلی شبیه دیاز بود، اما امیدوار بود که نخبگان دیگر در کنار رئیسجمهور حکومت کنند. دیاز فکر میکرد میتواند این انتخابات را مانند هفت انتخابات قبلی کنترل کند؛ با این حال، مادرو با قدرت و بهطور مؤثر مبارزات انتخاباتی انجام داد. برای اطمینان از اینکه مادرو پیروز نشود، دیاز او را قبل از انتخابات زندانی کرد. مادرو فرار کرد و برای مدت کوتاهی به سن آنتونیو، تگزاس گریخت. دیاز با «اختلاف آرا بسیار زیاد» به عنوان برنده انتخابات اعلام شد.
10جنبشهای انقلابی در پاسخ به طرح مادرو آغاز شدند
در اواخر سال ۱۹۱۰، جنبشهای انقلابی در پاسخ به «طرح سان لوئیس پوتوسی» مادرو آغاز شدند. وعدههای مبهم مادرو برای اصلاحات ارضی در مکزیک، بسیاری از دهقانان را در سراسر مکزیک جذب کرد. شورشهای خودجوشی شکل گرفت که در آن کارگران مزرعه، معدنچیان و سایر طبقات کارگر مکزیکی، همراه با بخش بزرگی از جمعیت بومی کشور، با نیروهای دیاز جنگیدند و به موفقیتهایی دست یافتند.
11مادرو قصد خود را برای به چالش کشیدن دیاز در انتخابات ریاستجمهوری اعلام کرد
در سال ۱۹۱۰، فرانسیسکو آی. مادرو، مرد جوانی از یک خانواده ثروتمند زمیندار در ایالت شمالی کواویلا، قصد خود را برای به چالش کشیدن دیاز در انتخابات بعدی تحت پرچم حزب ضد انتخاب مجدد اعلام کرد. مادرو، فرانسیسکو واسکز گومز، پزشکی که با دیاز مخالفت کرده بود را به عنوان معاون خود انتخاب کرد.
12طرح سان لوئیس پوتوسی
در ۵ اکتبر ۱۹۱۰، مادرو «نامهای از زندان» صادر کرد که به طرح سان لوئیس پوتوسی معروف شد و شعار اصلی آن «حق رای مؤثر، بدون انتخاب مجدد» بود. این طرح ریاستجمهوری دیاز را غیرقانونی اعلام کرد و خواستار شورش علیه دیاز از ۲۰ نوامبر ۱۹۱۰ شد. طرح سیاسی مادرو انقلاب اجتماعی-اقتصادی بزرگی را ترسیم نکرد، اما امید به تغییر را برای بسیاری از مکزیکیهای محروم فراهم کرد.
13توریبیو اورتگا، حامی مادرو، با گروهی از پیروانش دست به اسلحه برد
هنگامی که مشخص شد انتخابات دستکاری شده است، توریبیو اورتگا، حامی مادرو، در ۱۰ نوامبر ۱۹۱۰ با گروهی از پیروانش در کوچیو پارادو، چیواوا دست به اسلحه برد.
14پیمان سیوداد خوارز
با شکست ارتش فدرال در مجموعهای از نبردها، دولت دیاز مذاکرات با انقلابیون را آغاز کرد. یکی از نمایندگان مادرو در این مذاکرات، معاون او در انتخابات ۱۹۱۰، فرانسیسکو واسکز گومز بود. این گفتگوها در ۲۱ مه ۱۹۱۱ به پیمان سیوداد خوارز ختم شد. پیمان امضا شده بیان میکرد که دیاز تا پایان مه ۱۹۱۱ از ریاستجمهوری به همراه معاونش رامون کورال کنارهگیری خواهد کرد و تا زمان برگزاری انتخابات، فرانسیسکو لئون د لا بارا به عنوان رئیسجمهور موقت جایگزین او خواهد شد.
15مادرو قاطعانه در انتخابات پیروز شد و به عنوان رئیسجمهور سوگند یاد کرد
برخی از حامیان، مادرو را به دلیل نشان دادن ضعف در عدم تصاحب مستقیم ریاستجمهوری از دیاز و عدم تصویب اصلاحات فوری مورد انتقاد قرار دادند؛ با این حال، مادرو با پیروی از روند انتخاباتی، یک دموکراسی لیبرال ایجاد کرد و از ایالات متحده و رهبران محبوبی مانند اوروزکو، ویا و زاپاتا حمایت دریافت کرد. فرانسیسکو لئون د لا بارا تا زمان برگزاری انتخابات در اکتبر ۱۹۱۱، رئیسجمهور موقت مکزیک شد. مادرو قاطعانه در انتخابات پیروز شد و در نوامبر ۱۹۱۱ به عنوان رئیسجمهور سوگند یاد کرد.
16طرح آیالا
در واکنش به این عدم اقدام، زاپاتا در نوامبر ۱۹۱۱ «طرح آیالا» (Plan de Ayala) را اعلام کرد و خود را در حال شورش علیه مادرو خواند. او جنگ چریکی را در ایالت مورلوس از سر گرفت. مادرو ارتش فدرال را برای مقابله با زاپاتا فرستاد، اما موفق نشد.
17تأسیس «خانه کارگر جهانی» آنارکو-سندیکالیست
«خانه کارگر جهانی» (Casa del Obrero Mundial) آنارکو-سندیکالیست در سپتامبر ۱۹۱۲ توسط آنتونیو دیاز سوتو ای گاما، مانوئل سارابیا و لازارو گوتیرز د لارا تأسیس شد و به عنوان مرکزی برای تبلیغات و فعالیتهای سیاسی عمل میکرد، اما یک اتحادیه کارگری رسمی نبود.
18محافظهکاران مکزیکی که از هوارتا حمایت کرده بودند، به دنبال یک جایگزین غیرنظامی منتخب قانون اساسی برای هوارتا بودند
در تابستان ۱۹۱۳، محافظهکاران مکزیکی که از هوارتا حمایت کرده بودند، به دنبال یک جایگزین غیرنظامی منتخب قانون اساسی برای او گشتند و در نهادی به نام «خونتای وحدت ملی» گرد هم آمدند. احزاب سیاسی در این دوره تکثیر شدند، به طوری که تا زمان انتخابات کنگره در اکتبر، تعداد آنها به ۲۶ حزب رسیده بود.
19ریاستجمهوری هوارتا
ریاستجمهوری هوارتا معمولاً به عنوان یک دیکتاتوری توصیف میشود. از دیدگاه انقلابیون آن زمان و ساخت حافظه تاریخی انقلاب، این دوره فاقد هرگونه جنبه مثبت است. «با وجود تلاشهای اخیر برای ترسیم ویکتوریانو هوارتا به عنوان یک اصلاحطلب، تردیدی نیست که او دیکتاتوری خودخواه بود.» زندگینامههای کمی از هوارتا وجود دارد، اما یکی از آنها قویاً تأکید میکند که هوارتا نباید صرفاً به عنوان یک ضدانقلابی برچسبگذاری شود، و استدلال میکند که رژیم او شامل دو دوره متمایز بوده است: از کودتای فوریه ۱۹۱۳ تا اکتبر ۱۹۱۳، که در آن زمان او تلاش کرد با پیگیری سیاستهای اصلاحطلبانه، رژیم خود را مشروعیت بخشد و قانونی بودن آن را نشان دهد.
20مولینا انریکز رژیم را رد کرد
هنگامی که هوارتا از تسریع اصلاحات ارضی خودداری کرد، مولینا انریکز در ژوئن ۱۹۱۳ رژیم را رد کرد و بعداً به مشاوره در کنوانسیون قانون اساسی ۱۹۱۷ در مورد اصلاحات ارضی پرداخت.
21هوارتا شروع به قتل مخالفان سیاسی کرد
پس از اکتبر ۱۹۱۳، هوارتا تمام تلاشها برای حکومت در چارچوب قانونی را کنار گذاشت و شروع به قتل مخالفان سیاسی کرد، در حالی که با نیروهای انقلابی که در مخالفت با رژیم او متحد شده بودند، میجنگید.
22انتخابات اکتبر ۱۹۱۳
انتخابات اکتبر ۱۹۱۳ پایان هرگونه ادعای حکومت قانون اساسی در مکزیک بود و فعالیتهای سیاسی غیرنظامی ممنوع شد. کاتولیکهای برجسته دستگیر و روزنامههای کاتولیک سرکوب شدند.
23تصرف و اشغال بندر وراکروز
در آوریل ۱۹۱۴، مخالفت ایالات متحده با هوارتا به تصرف و اشغال بندر وراکروز توسط تفنگداران دریایی و ملوانان آمریکایی منجر شد.
24هوارتا از قدرت کنارهگیری کرد و به پورتو مکزیکو گریخت
موقعیت هوارتا رو به وخامت گذاشت. در اواسط ژوئیه ۱۹۱۴، پس از آنکه ارتش او چندین شکست را متحمل شد، او از قدرت کنارهگیری کرد و به پورتو مکزیکو گریخت. او که به دنبال خروج خود و خانوادهاش از مکزیک بود، به دولت آلمان روی آورد که بهطور کلی از ریاستجمهوری او حمایت کرده بود. آلمانیها مشتاق نبودند که اجازه دهند او با یکی از کشتیهایشان به تبعید برود، اما در نهایت موافقت کردند. هوارتا «تقریباً نیم میلیون مارک طلا» به همراه پول کاغذی و چک با خود برد.
25نبرد سلایا
ارتشهای رقیب ویا و اوبرگون در ۶ تا ۱۵ آوریل ۱۹۱۵ در نبرد سلایا با هم روبرو شدند.
26ایالات متحده دولت کارانزا را به رسمیت شناخت
ایالات متحده در اکتبر ۱۹۱۵ دولت کارانزا را به رسمیت شناخت.
27ویا به کلمبوس حمله کرد
در سال ۱۹۱۶، ویا به کلمبوس در نیومکزیکو حمله کرد.
28مرگ هوارتا
هوارتا در تبعید تلاش کرد از طریق ایالات متحده به مکزیک بازگردد؛ مقامات آمریکایی او را دستگیر کردند و او در فورت بلیس، تگزاس زندانی شد. او در ژانویه ۱۹۱۶، شش ماه پس از رفتن به تبعید، درگذشت.
29تصویب قانون اساسی جدید
کارانزا قدرت کافی را برای پیشبرد تدوین قانون اساسی جدید در سال ۱۹۱۷ تثبیت کرده بود.
30دولت موقت بر سر تسلیم پانچو ویا مذاکره کرد
دولت موقت آدولفو د لا هوارتا در سال ۱۹۲۰ بر سر تسلیم پانچو ویا مذاکره کرد و به او یک هاسیندا (املاک بزرگ) پاداش داد که در آن با آرامش زندگی کرد.
31آلوارو اوبرگون به عنوان رئیسجمهور انتخاب شد
آلوارو اوبرگون در اکتبر ۱۹۲۰ به عنوان رئیسجمهور انتخاب شد، که اولین نفر از سلسله ژنرالهای انقلابی بود.
32ترور ویا
ویا در ژوئیه ۱۹۲۳ ترور شد.