جمعه اوت 26, 1910 تا جمعه سپتامبر 5, 1997
Macedonia, India
مری ترزا بویاجیو (۲۶ اوت ۱۹۱۰ – ۵ سپتامبر ۱۹۹۷)، که عموماً با نام مادر ترزا شناخته میشود و در کلیسای کاتولیک رومی به عنوان قدیس ترزای کلکته گرامی داشته میشود، یک راهبه و مبلغ مذهبی کاتولیک رومی آلبانیایی-هندی بود. او در اسکوپیه (پایتخت کنونی مقدونیه شمالی) که در آن زمان بخشی از ولایت کوزوو در امپراتوری عثمانی بود، به دنیا آمد. پس از هجده سال زندگی در اسکوپیه، او به ایرلند و سپس به هند نقل مکان کرد، جایی که بیشتر عمر خود را در آنجا گذراند.
ترزا با نام آنیزه گونجه (یا گونجا) بویاجیو در ۲۶ اوت ۱۹۱۰ در یک خانواده آلبانیایی کوزوویی در اسکوپیه (پایتخت کنونی مقدونیه شمالی)، امپراتوری عثمانی متولد شد. او یک روز پس از تولدش در اسکوپیه غسل تعمید داده شد. او بعدها ۲۷ اوت، روزی که غسل تعمید داده شد را «روز تولد واقعی» خود میدانست.
ترزا در سالهای اولیه زندگیاش مجذوب داستانهای زندگی مبلغان مذهبی و خدمت آنها در بنگال بود؛ در ۱۲ سالگی، او متقاعد شد که باید خود را وقف زندگی مذهبی کند. عزم او در ۱۵ اوت ۱۹۲۸، هنگامی که در زیارتگاه مریم مقدس سیاه در ویتینا-لتنیتسه که اغلب برای زیارت به آنجا میرفت، دعا میکرد، تقویت شد.
او در سال ۱۹۲۹ وارد هند شد و دوره نوآموزی خود را در دارجلینگ، در دامنههای پایین هیمالیا آغاز کرد، جایی که زبان بنگالی را آموخت و در مدرسه سنت ترزا در نزدیکی صومعهاش تدریس کرد. ترزا اولین عهد مذهبی خود را در ۲۴ مه ۱۹۳۱ بست. او تصمیم گرفت نام خود را از ترزای لیزیو، قدیس حامی مبلغان مذهبی، انتخاب کند؛ از آنجایی که یک راهبه در صومعه قبلاً آن نام را انتخاب کرده بود، اگنس املای اسپانیایی آن (ترزا) را برگزید.
در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۶، ترزا آنچه را که بعدها «ندایی در دل ندا» توصیف کرد، تجربه کرد؛ زمانی که با قطار از کلکته به صومعه لورتو در دارجلینگ برای خلوت سالانه خود سفر میکرد.
او فعالیتهای تبلیغی خود را با فقرا در سال ۱۹۴۸ آغاز کرد و لباس سنتی لورتو را با یک ساری نخی ساده سفید با حاشیه آبی جایگزین کرد. ترزا تابعیت هند را پذیرفت، چندین ماه را در پاتنا گذراند تا آموزشهای اولیه پزشکی را در بیمارستان خانواده مقدس ببیند و سپس به محلههای فقیرنشین رفت.
در ۷ اکتبر ۱۹۵۰، ترزا اجازه واتیکان را برای جماعت اسقفی دریافت کرد که بعدها به «مبلغان خیریه» تبدیل شد. به گفته او، این جماعت از «گرسنگان، برهنگان، بیخانمانها، معلولان، نابینایان، جذامیان، تمام کسانی که در سراسر جامعه احساس ناخواسته بودن، دوستنداشته شدن و بیتوجهی میکنند، کسانی که باری بر دوش جامعه شدهاند و توسط همه طرد شدهاند» مراقبت خواهد کرد.
در سال ۱۹۵۲، ترزا اولین آسایشگاه خود را با کمک مقامات کلکته افتتاح کرد. او یک معبد متروکه هندو را به «خانه کالیگات برای در حال مرگ» تبدیل کرد که برای فقرا رایگان بود و نام آن را کالیگات، خانه قلب پاک (نیرمال هریدی) گذاشت.
در اوج محاصره بیروت در سال ۱۹۸۲، ترزا ۳۷ کودک گرفتار در یک بیمارستان خط مقدم را با میانجیگری برای آتشبس موقت بین ارتش اسرائیل و چریکهای فلسطینی نجات داد. او با همراهی کارکنان صلیب سرخ، از میان منطقه جنگی به بیمارستان سفر کرد تا بیماران جوان را تخلیه کند.
در ۱۳ مارس ۱۹۹۷، ترزا از ریاست مبلغان خیریه استعفا داد.
او در ۵ سپتامبر درگذشت.
