1ایده استفاده از کپک به عنوان نوعی درمان پزشکی توسط عطاران ثبت شد
در انگلستان در سال ۱۶۴۰، ایده استفاده از کپک به عنوان نوعی درمان پزشکی توسط عطارانی مانند جان پارکینسون، گیاهشناس سلطنتی، ثبت شد که در کتاب خود در زمینه داروشناسی، استفاده از کپک را توصیه کرده بود.
2پنیسیلیوم گلوکوم
تاریخ مدرن تحقیقات پنیسیلین به طور جدی در دهه ۱۸۷۰ در بریتانیا آغاز شد. سر جان اسکات بوردون-ساندرسون، که کار خود را در بیمارستان سنت مری (۱۸۵۲–۱۸۵۸) آغاز کرد و بعداً به عنوان مدرس در آنجا کار کرد (۱۸۵۴–۱۸۶۲)، مشاهده کرد که مایع کشت پوشیده شده با کپک، رشد باکتریایی ایجاد نمیکند. کشف بوردون-ساندرسون باعث شد جوزف لیستر، جراح انگلیسی و پدر ضدعفونیکننده مدرن، در سال ۱۸۷۱ کشف کند که نمونههای ادرار آلوده به کپک نیز اجازه رشد باکتریها را نمیدهند. لیستر همچنین اثر ضدباکتریایی گونهای از کپک به نام پنیسیلیوم گلوکوم را بر بافت انسانی توصیف کرد.
3ویلیام رابرتز مشاهده کرد که آلودگی باکتریایی معمولاً در کشتهای آزمایشگاهی پنیسیلیوم گلوکوم وجود ندارد
در سال ۱۸۷۴، ویلیام رابرتز، پزشک ولزی که بعداً اصطلاح «آنزیم» را ابداع کرد، مشاهده کرد که آلودگی باکتریایی معمولاً در کشتهای آزمایشگاهی پنیسیلیوم گلوکوم وجود ندارد. جان تیندال کار بوردون-ساندرسون را دنبال کرد و در سال ۱۸۷۵ اثر ضدباکتریایی قارچ پنیسیلیوم را به انجمن سلطنتی نشان داد.
4زیستشناسان فرانسوی مشاهده کردند که کشتهای باسیل سیاه زخم در صورت آلوده شدن به کپکها میتوانند با موفقیت مهار شوند
در آن زمان، ثابت شده بود که باسیلوس آنتراسیس باعث بیماری سیاه زخم میشود، که اولین اثبات این بود که یک باکتری خاص باعث یک بیماری خاص میشود. در سال ۱۸۷۷، زیستشناسان فرانسوی لوئی پاستور و ژول فرانسوا ژوبرت مشاهده کردند که کشتهای باسیل سیاه زخم، هنگامی که با کپکها آلوده میشوند، میتوانند با موفقیت مهار شوند. برخی منابع میگویند که پاستور این سویه را پنیسیلیوم نوتاتوم شناسایی کرد.
5با آتش و شمشیر
در لهستان قرن هفدهم، نان مرطوب را با تار عنکبوت (که اغلب حاوی هاگهای قارچی بود) مخلوط میکردند تا زخمها را درمان کنند. این تکنیک توسط هنریک سینکیویچ در کتاب سال ۱۸۸۴ خود با عنوان «با آتش و شمشیر» ذکر شده است.
6گزارشهای بسیاری توسط دانشمندان و پزشکان در مورد خواص ضدباکتریایی انواع مختلف کپکها وجود داشته است
از اواخر قرن نوزدهم، گزارشهای بسیاری توسط دانشمندان و پزشکان در مورد خواص ضدباکتریایی انواع مختلف کپکها از جمله کپک پنیسیلیوم وجود داشت، اما آنها قادر نبودند تشخیص دهند که چه فرآیندی باعث این اثر میشود.
7وینچنزو تیبریو نتیجه گرفت که این کپکها حاوی مواد محلولی هستند که اثر ضدباکتریایی دارند
در سال ۱۸۹۵، وینچنزو تیبریو، پزشک ایتالیایی در دانشگاه ناپل، تحقیقاتی را در مورد کپکهایی که در ابتدا در یک چاه آب در آرزانو یافت شده بودند، منتشر کرد؛ او از مشاهدات خود نتیجه گرفت که این کپکها حاوی مواد محلولی هستند که اثر ضدباکتریایی دارند.
8ارنست دوچن به طور مستقل خواص درمانی کپک پنیسیلیوم گلوکوم را کشف کرد
ارنست دوچن در مدرسه خدمات بهداشت نظامی در لیون، به طور مستقل خواص درمانی کپک پنیسیلیوم گلوکوم را کشف کرد و حتی خوکچههای هندی مبتلا به حصبه را درمان کرد. او پایاننامهای را در سال ۱۸۹۷ منتشر کرد، اما توسط انستیتو پاستور نادیده گرفته شد.
9آندره گراتیا و سارا دات آلودگی قارچی را در یکی از کشتهای استافیلوکوکوس اورئوس خود مشاهده کردند که مانع رشد باکتری میشد
در بلژیک در سال ۱۹۲۰، آندره گراتیا و سارا دات آلودگی قارچی را در یکی از کشتهای استافیلوکوکوس اورئوس خود مشاهده کردند که مانع رشد باکتری میشد. آنها این قارچ را به عنوان گونهای از پنیسیلیوم شناسایی کردند و مشاهدات خود را به صورت مقاله ارائه دادند، اما توجه کمی به آن شد. یک دانشمند انستیتو پاستور، کلودومیرو پیکادو توایت از کاستاریکا، به طور مشابه اثر آنتیبیوتیکی پنیسیلیوم را در سال ۱۹۲۳ ثبت کرد.
10کتاب «شکارچیان میکروب» پل دو کریف در سال ۱۹۲۶ این حادثه را به جای کپک، آلودگی توسط باکتریهای دیگر توصیف میکند
با این حال، کتاب «شکارچیان میکروب» پل دو کریف در سال ۱۹۲۶، این حادثه را به جای کپک، آلودگی توسط باکتریهای دیگر توصیف میکند. در سال ۱۸۸۷، گاره نتایج مشابهی یافت.
11پنیسیلین کشف شد
پنیسیلین در سال ۱۹۲۸ توسط دانشمند اسکاتلندی الکساندر فلمینگ کشف شد.
12سیسیل جورج پین تلاش کرد از پنیسیلین برای درمان سایکوز باربه استفاده کند
در سال ۱۹۳۰، سیسیل جورج پین، آسیبشناس در بیمارستان سلطنتی شفیلد، تلاش کرد از پنیسیلین برای درمان سایکوز باربه (التهاب فولیکولهای ریش) استفاده کند، اما موفق نبود.
13سیسیل جورج پین اولین درمان ثبتشده با پنیسیلین را به دست آورد
با حرکت به سمت افتالمیا نئوناتوروم (عفونت گنوکوکی در نوزادان)، سیسیل جورج پین در ۲۵ نوامبر ۱۹۳۰ به اولین درمان ثبتشده با پنیسیلین دست یافت. او سپس چهار بیمار دیگر (یک بزرگسال و سه نوزاد) را از عفونتهای چشمی درمان کرد و در درمان نفر پنجم ناموفق بود.
14پیشرفت در نشان دادن اثر باکتریکشی پنیسیلین در شرایط درونتنی (in vivo)
در سال ۱۹۴۰، دانشمند استرالیایی هاوارد فلوری (که بعدها بارون فلوری شد) و تیمی از محققان (ارنست بوریس چین، ادوارد آبراهام، آرتور دانکن گاردنر، نورمن هیتلی، مارگارت جنینگز، جی. اور-اوینگ و جی. سندرز) در دانشکده آسیبشناسی سر ویلیام دان، دانشگاه آکسفورد، در نشان دادن اثر باکتریکشی پنیسیلین در شرایط درونتنی (in vivo) پیشرفت کردند.
15هاوارد فلوری و تیمش نشان دادند که پنیسیلین عفونت باکتریایی را در موشها به طور موثری درمان میکند
در سال ۱۹۴۰، آنها (هاوارد فلوری و تیمش) نشان دادند که پنیسیلین عفونت باکتریایی را در موشها به طور موثری درمان میکند.
16تیم آکسفورد تحت نظر هاوارد فلوری روشی برای تولید انبوه این دارو ابداع کرده بود
تا اواخر سال ۱۹۴۰، تیم آکسفورد تحت نظر هاوارد فلوری روشی برای تولید انبوه این دارو ابداع کرده بود، اما بازدهی همچنان پایین بود.
17هاوارد فلوری و تیمش یک افسر پلیس را درمان کردند
در سال ۱۹۴۱، آنها (هاوارد فلوری و تیمش) یک افسر پلیس به نام آلبرت الکساندر را که دچار عفونت شدید صورت بود، درمان کردند؛ وضعیت او بهبود یافت، اما سپس ذخایر پنیسیلین تمام شد و او درگذشت. متعاقباً، چندین بیمار دیگر با موفقیت درمان شدند.
18فلوری و هیتلی به ایالات متحده سفر کردند تا شرکتهای داروسازی را به تولید این دارو ترغیب کنند
در سال ۱۹۴۱، فلوری و هیتلی به ایالات متحده سفر کردند تا شرکتهای داروسازی را به تولید این دارو ترغیب کرده و آنها را از فرآیند خود مطلع سازند.
19اولین بیمار مبتلا به سپسیس استرپتوکوکی با پنیسیلین ساخت آمریکا که توسط شرکت مرک تولید شده بود، درمان شد.
چالش تولید انبوه این دارو بسیار دشوار بود. در ۱۴ مارس ۱۹۴۲، اولین بیمار مبتلا به سپسیس استرپتوکوکی با پنیسیلین ساخت آمریکا که توسط شرکت مرک (Merck & Co.) تولید شده بود، درمان شد.
20مردم شروع به استفاده از آن برای درمان عفونتها کردند
مردم در سال ۱۹۴۲ شروع به استفاده از آن برای درمان عفونتها کردند.
21ساختار شیمیایی پنیسیلین برای اولین بار پیشنهاد شد
ساختار شیمیایی پنیسیلین برای اولین بار توسط ادوارد آبراهام در سال ۱۹۴۲ پیشنهاد شد و بعداً در سال ۱۹۴۵ با استفاده از بلورشناسی پرتو ایکس توسط دوروتی کروفوت هاجکین، که او نیز در آکسفورد کار میکرد، تأیید شد.
او بعدها برای این کار و سایر تعیین ساختارها جایزه نوبل دریافت کرد.
22پنیسیلین آمریکایی کافی برای درمان ده بیمار موجود بود
تا ژوئن ۱۹۴۲، پنیسیلین آمریکایی کافی برای درمان ده بیمار موجود بود.
23آتشسوزی کوکونات گرو در بوستون
در نوامبر ۱۹۴۲، بازماندگان آتشسوزی کوکونات گرو در بوستون، اولین بیمارانی بودند که به دلیل سوختگی با موفقیت با پنیسیلین درمان شدند.
24هیئت تولید جنگ طرحی برای توزیع انبوه ذخایر پنیسیلین بین نیروهای متفقین تدوین کرد
در ژوئیه ۱۹۴۳، هیئت تولید جنگ طرحی را برای توزیع انبوه ذخایر پنیسیلین بین نیروهای متفقین که در اروپا میجنگیدند، تدوین کرد.
25تحقیقات تخمیر روی عصاره ذرت در آزمایشگاه تحقیقاتی منطقهای شمالی
نتایج تحقیقات تخمیر روی عصاره ذرت در آزمایشگاه تحقیقاتی منطقهای شمالی در پیوریا، ایلینوی، به ایالات متحده اجازه داد تا ۲.۳ میلیون دوز را به موقع برای حمله به نرماندی در بهار ۱۹۴۴ تولید کند.
26استرالیا اولین کشوری بود که این دارو را برای استفاده غیرنظامی در دسترس قرار داد
پس از جنگ جهانی دوم، استرالیا اولین کشوری بود که این دارو را برای استفاده غیرنظامی در دسترس قرار داد. در ایالات متحده، پنیسیلین در ۱۵ مارس ۱۹۴۵ برای عموم مردم در دسترس قرار گرفت.
27فلوری و چین جایزه نوبل پزشکی ۱۹۴۵ را به طور مشترک دریافت کردند
فلوری و چین جایزه نوبل پزشکی ۱۹۴۵ را به خاطر کارهایشان به طور مشترک با فلمینگ دریافت کردند.
28بیش از ۶۴۶ میلیارد واحد در سال تولید میشد
جاسپر اچ. کین، دانشمند شرکت فایزر، پیشنهاد استفاده از روش تخمیر در مخزن عمیق برای تولید مقادیر زیادی پنیسیلین با درجه دارویی را داد. تولید در مقیاس بزرگ نتیجه توسعه یک کارخانه تخمیر در مخزن عمیق توسط مهندس شیمی مارگارت هاچینسون روسو بود. به عنوان نتیجه مستقیم جنگ و هیئت تولید جنگ، تا ژوئن ۱۹۴۵، بیش از ۶۴۶ میلیارد واحد در سال تولید میشد.
29اهمیت کار او با نصب یک نشان تاریخی شیمی بینالمللی به رسمیت شناخته شده است
اهمیت کار او با نصب یک نشان تاریخی شیمی بینالمللی در موزه آزمایشگاه الکساندر فلمینگ در لندن در ۱۹ نوامبر ۱۹۹۹ به رسمیت شناخته شده است.
30جان سی. شیهان اولین سنتز شیمیایی پنیسیلین را تکمیل کرد
شیمیدان جان سی. شیهان در موسسه فناوری ماساچوست (MIT) اولین سنتز شیمیایی پنیسیلین را در سال ۱۹۵۷ تکمیل کرد.