تاریخ قحطی راجپوتانا در سال ۱۸۶۹

موسم باران‌های موسمی سال ۱۸۶۸ با تأخیر آغاز شد. وقتی هم که آمد، ضعیف و کوتاه بود و تنها تا اوت ۱۸۶۸ ادامه داشت.

در اواخر سال ۱۸۶۸، اپیدمی‌های وبا در میان جمعیت آسیب‌پذیر شیوع پیدا کرد و در بهار ۱۸۶۹ هیچ محصولی برداشت نشد. بسیاری از ساکنان مناطق قحطی‌زده راجپوتانا (برای مثال، دو سوم جمعیت ماروار) به همراه دام‌ها یا گله‌های خود مهاجرت کردند. در ابتدا، آن‌ها به قلمرو بریتانیایی اجمیر که در آن اقدامات امدادی تدارک دیده شده بود، نرفتند؛ بسیاری در جستجوی غذا سرگردان شدند تا اینکه بر اثر گرسنگی جان باختند.

در مه ۱۸۶۹، بسیاری از روستاییانی که قبلاً مهاجرت کرده بودند، با این باور که باران‌ها زودتر آغاز می‌شوند، به روستاهای خود بازگشتند. با این حال، باران‌ها تا اواسط ژوئیه نبارید و در این فاصله، هزاران نفر دیگر بر اثر گرسنگی جان خود را از دست دادند. با این وجود، محصول پاییزی نویدبخش فراوانی بود، اما دسته‌های ملخ به مزارع هجوم آوردند و محصولات جوان را نابود کردند.

در سپتامبر و اکتبر ۱۸۶۹، باران‌های شدیدی بارید که اگرچه برای برداشت بهار مفید بود، اما باعث شیوع اپیدمی مالاریا شد و جان بسیاری دیگر را گرفت.

سرانجام، محصول مورد انتظار بهار ۱۸۷۰ به دست آمد و به قحطی پایان داد.