شورش میلان

در ساعت ۱:۰۰ بامداد ۲۴ مه ۱۹۱۹، دو مرد سفیدپوست به نام‌های جان داودی و لوی ایوانز وارد بخش سیاه‌پوستان میلان شدند. آن‌ها ابتدا سعی کردند وارد خانه اما مک‌کولرز شوند که دو دختر جوان داشت. وقتی خانواده از باز کردن در خودداری کردند، داودی شلیک کرد. این باعث شد دخترها به خانه دیگری، خانه بیوه‌ای به نام اما تیسبر فرار کنند. آن دو مرد تعقیب کردند و به خانه تیسبر هجوم بردند و سعی کردند به دو دختر جوان سیاه‌پوست تعرض کنند. وقتی دخترها سعی کردند زیر ایوان پنهان شوند، داودی و ایوانز شروع به کندن کف زمین کردند تا به آن‌ها برسند. واشینگتن، یک مرد سیاه‌پوست، سعی کرد از دخترها دفاع کند و مردان را وادار به ترک آنجا کند. داودی به سمت واشینگتن شلیک کرد و پس از یک درگیری، واشینگتن که ۷۲ سال داشت، داودی را با شلیک گلوله کشت. واشینگتن به شهر رفت و رئیس پلیس، آقای استاکی را بیدار کرد که او را در ساعت ۲:۰۰ بامداد ۲۴ مه ۱۹۱۹ به زندان مک‌کری فرستاد. او تا ساعت ۱۲:۰۰ ظهر روز ۲۵ مه در زندان ماند، زمانی که گروهی از مردان سفیدپوست به رهبری یک کشیش باپتیست، واشینگتن را از زندان بیرون کشیدند. برای پنهان کردن جنایات خود، تمام ساکنان سیاه‌پوست میلان در شب ۲۵ مه جمع‌آوری و دستور اخراج از شهر به آن‌ها داده شد. در ساعت ۲:۰۰ بامداد ۲۶ مه، گروه لینچ او را از یک تیرک دار زدند و بارها به او شلیک کردند تا اینکه بدنش تکه‌تکه شد. ساکنان سفیدپوست در شهر شورش کردند و بسیاری از خانه‌های سیاه‌پوستان را تخریب کرده و به آتش کشیدند. آن‌ها شهروندان سیاه‌پوست را تهدید کردند تا مبادا جرأت کنند در مورد این وقایع در ملاء عام صحبت کنند.

ممکن است دارای خطا باشد.