چهارشنبه فوریه 23, 1848 تا ژانویه, 1848
Western, Northern, and Central Europe
انقلابهای ۱۸۴۸، که در برخی کشورها به عنوان بهار ملتها یا بهار خلقها شناخته میشوند، مجموعهای از ناآرامیهای سیاسی در سراسر اروپا در سال ۱۸۴۸ بودند. این رویداد همچنان گستردهترین موج انقلابی در تاریخ اروپا باقی مانده است. این انقلابها اساساً ماهیتی دموکراتیک و لیبرال داشتند و هدفشان حذف ساختارهای سلطنتی قدیمی و ایجاد دولت-ملتهای مستقل بود. انقلابها پس از آغاز اولیه در فرانسه در ماه فوریه، در سراسر اروپا گسترش یافتند. بیش از ۵۰ کشور تحت تأثیر قرار گرفتند، اما هماهنگی یا همکاری قابل توجهی میان انقلابیون آنها وجود نداشت. برخی از عوامل اصلی این رویداد عبارت بودند از: نارضایتی گسترده از رهبری سیاسی، تقاضا برای مشارکت بیشتر در دولت و دموکراسی، تقاضا برای آزادی مطبوعات، سایر مطالبات طبقه کارگر برای حقوق اقتصادی، اوجگیری ناسیونالیسم، سازماندهی مجدد نیروهای دولتی مستقر،[۳] و قحطی سیبزمینی در اروپا که منجر به گرسنگی گسترده، مهاجرت و ناآرامیهای مدنی شد.
در سال ۱۸۴۶، قیامی از سوی اشراف لهستانی در گالیسیای اتریش رخ داد که تنها زمانی سرکوب شد که دهقانان علیه اشراف شورش کردند. علاوه بر این، یک قیام توسط نیروهای دموکراتیک علیه پروس در لهستان بزرگ برنامهریزی شد، اما هرگز به مرحله اجرا نرسید.
جنگ زوندربوند در نوامبر ۱۸۴۷ یک جنگ داخلی در سوئیس بود که در آن زمان هنوز کنفدراسیونی نسبتاً سست از کانتونها محسوب میشد.
در ۲ مه ۱۸۴۸، شورای عالی روتنی (اوکراینی) تأسیس شد. این شورا (۱۸۴۸–۱۸۵۱) به ریاست اسقف یونانی-کاتولیک، گریگوری یاخیموویچ، و با ۳۰ عضو دائمی تشکیل شد. هدف اصلی آن تقسیم اداری گالیسیا به بخشهای غربی (لهستانی) و شرقی (روتنی/اوکراینی) در مرزهای امپراتوری هابسبورگ و تشکیل یک منطقه جداگانه با خودگردانی سیاسی بود.
آزادسازی قوانین تجاری و رشد کارخانهها، شکاف میان استادکاران و کارگران ساده و شاگردان را افزایش داد؛ به طوری که تعداد آنها در آلمان از سال ۱۸۱۵ تا ۱۸۴۸ به میزان نامتناسب ۹۳ درصد افزایش یافت.
انقلابهای ۱۸۴۸ در دولتهای ایتالیا، بخشی از انقلابهای گستردهتر ۱۸۴۸ در اروپا، شورشهای سازمانیافتهای در دولتهای شبهجزیره ایتالیا و سیسیل بودند که توسط روشنفکران و تحریککنندگانی که خواهان یک دولت لیبرال بودند، رهبری میشدند. آنها به عنوان ملیگرایان ایتالیایی به دنبال حذف کنترل ارتجاعی اتریش بودند.
در ژانویه ۱۸۴۸، در دورهای از افزایش مخالفتها از سوی کشاورزان و لیبرالها، مطالبات برای سلطنت مشروطه که توسط لیبرالهای ملی رهبری میشد، با راهپیمایی مردمی به سمت کریستیانسبورگ در ۲۱ مارس به اوج رسید. پادشاه جدید، فردریک هفتم، با خواستههای لیبرالها موافقت کرد و کابینه جدیدی را منصوب کرد که شامل رهبران برجسته حزب لیبرال ملی بود.
بلژیک در سال ۱۸۴۸ شاهد ناآرامیهای عمده نبود؛ چرا که قبلاً پس از انقلاب ۱۸۳۰ اصلاحات لیبرالی را پشت سر گذاشته بود و بنابراین سیستم مشروطه و سلطنت آن حفظ شد.
با این حال، جدیترین تهدید سرایت انقلاب، از سوی گروههای مهاجر بلژیکی در فرانسه ایجاد شد. در سال ۱۸۳۰، انقلاب بلژیک با الهام از انقلاب فرانسه آغاز شده بود و مقامات بلژیکی نگران بودند که پدیده مشابهی در سال ۱۸۴۸ رخ دهد.
جرقه انقلاب ایرلندیهای جوان در سال ۱۸۴۸ زمانی زده شد که پارلمان بریتانیا «لایحه جرم و جنایت» را تصویب کرد. این لایحه در واقع اعلام حکومت نظامی در ایرلند بود که برای مقابله با جنبش ملیگرایانه رو به رشد ایرلند طراحی شده بود.
در شیلی، انقلابهای ۱۸۴۸ الهامبخش انقلاب ۱۸۵۱ شیلی شدند.
در آمریکای لاتین اسپانیاییزبان، انقلاب ۱۸۴۸ در گرانادای جدید ظاهر شد، جایی که دانشجویان، لیبرالها و روشنفکران کلمبیایی خواستار انتخاب ژنرال خوزه هیلاریو لوپز شدند.
انقلابهای آلمان در سالهای ۱۸۴۸–۱۸۴۹، که مرحله آغازین آن انقلاب مارس نیز نامیده میشود، در ابتدا بخشی از انقلابهای ۱۸۴۸ بودند که در بسیاری از کشورهای اروپایی رخ داد. اینها مجموعهای از اعتراضات و شورشهای نسبتاً هماهنگ در دولتهای کنفدراسیون آلمان، از جمله امپراتوری اتریش بودند.
انقلابهای ۱۸۴۸ در امپراتوری اتریش مجموعهای از انقلابها بودند که از مارس ۱۸۴۸ تا نوامبر ۱۸۴۹ در امپراتوری اتریش رخ دادند.
انقلاب مجارستان ۱۸۴۸ یا به طور کامل انقلاب مدنی و جنگ استقلال مجارستان در سالهای ۱۸۴۸–۱۸۴۹، یکی از بسیاری از انقلابهای اروپایی ۱۸۴۸ بود و ارتباط نزدیکی با سایر انقلابهای ۱۸۴۸ در مناطق تحت کنترل هابسبورگ داشت. اگرچه این انقلاب شکست خورد، اما یکی از مهمترین رویدادها در تاریخ مدرن مجارستان است که سنگ بنای هویت ملی مدرن مجارستان را تشکیل میدهد.
در طول ۱۸–۱۹ مارس، مجموعهای از شورشها که به ناآرامیهای مارس (Marsoroligheterna) معروف است، در استکهلم، پایتخت سوئد رخ داد. بیانیههایی با تقاضای اصلاحات سیاسی در شهر پخش شد و جمعیتی توسط ارتش متفرق شدند که منجر به ۱۸ کشته شد.
جنگ اول شلسویگ یک درگیری نظامی در جنوب دانمارک و شمال آلمان بود که ریشه در مسئله شلسویگ-هولشتاین داشت و بر سر این موضوع بود که چه کسی باید کنترل دوکنشینهای عمدتاً آلمانیزبان شلسویگ، هولشتاین و لاونبورگ را در دست داشته باشد. در نهایت، طرف دانمارکی با حمایت دیپلماتیک قدرتهای بزرگ پیروز شد.
قیام لهستان بزرگ در سال ۱۸۴۸ یا قیام پوزنان، یک شورش نظامی ناموفق لهستانیها علیه نیروهای پروس در دوران بهار ملتها بود.
انقلاب ۱۸۴۸ مولداوی نامی است که برای جنبش ناموفق لیبرال و ملیگرای رمانتیک رومانیایی که از انقلابهای ۱۸۴۸ در شاهزادهنشین مولداوی الهام گرفته بود، استفاده میشود.
انقلاب ۱۸۴۸ والاچیا یک قیام لیبرال و ملیگرای رومانیایی در شاهزادهنشین والاچیا بود. این قیام که بخشی از انقلابهای ۱۸۴۸ و به شدت با شورش ناموفق در شاهزادهنشین مولداوی مرتبط بود، به دنبال سرنگونی دولتی بود که توسط مقامات امپراتوری روسیه تحت رژیم «رگولامنتول ارگانیک» تحمیل شده بود و بسیاری از رهبران آن خواستار لغو امتیازات بویارها بودند.
شورش «ایرلند جوان» یک قیام ملیگرایانه ناموفق ایرلندی بود که توسط جنبش «ایرلند جوان» رهبری شد و بخشی از انقلابهای گستردهتر ۱۸۴۸ بود که بیشتر اروپا را تحت تأثیر قرار داد. این شورش در ۲۹ ژوئیه ۱۸۴۸ در فارانروری، سکونتگاه کوچکی در حدود ۴.۳ کیلومتری شمال-شمال شرقی روستای بالینگری در تیپراری جنوبی رخ داد.
در واکنش به این موضوع، حزب «ایرلند جوان» در ژوئیه ۱۸۴۸ شورش خود را آغاز کرد و مالکان و مستأجران را با آرمان خود همراه ساخت.
در برزیل، شورش پرایرا، جنبشی در پرنامبوکو، از نوامبر ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۲ به طول انجامید.[نیازمند منبع] درگیریهای حلنشده از دوره نایبالسلطنه و مقاومت محلی در برابر تحکیم امپراتوری برزیل که در سال ۱۸۲۲ اعلام شده بود، به کاشتن بذرهای این انقلاب کمک کرد.
«انقلاب فوریه» در فرانسه با سرکوب «کمپین ضیافتها» (campagne des banquets) شعلهور شد. این انقلاب توسط آرمانهای ملیگرایانه و جمهوریخواهانه در میان عموم مردم فرانسه هدایت میشد که معتقد بودند مردم باید بر خود حکومت کنند. این انقلاب به سلطنت مشروطه لوئی-فیلیپ پایان داد و منجر به ایجاد جمهوری دوم فرانسه شد. دولت جدید توسط لوئی-ناپلئون، برادرزاده ناپلئون بناپارت، رهبری میشد که در سال ۱۸۵۲ کودتا کرد و خود را به عنوان امپراتور دیکتاتور امپراتوری دوم فرانسه تثبیت نمود.
