دهه 750 ق.م تا 509 ق.م
Rome, Italy
پادشاهی روم، که به آن سلطنت روم یا دوره پادشاهی روم باستان نیز گفته میشود، نخستین دوره تاریخ روم بود که در آن شهر و قلمرو آن توسط پادشاهان اداره میشد.
محل تأسیس پادشاهی روم (و جمهوری و امپراتوری بعدی آن) دارای گذرگاهی بود که میشد از طریق آن از رودخانه تیبر در مرکز ایتالیا عبور کرد. تپه پالاتین و تپههای اطراف آن، موقعیتهای دفاعی آسانی را در دشت پهناور و حاصلخیز اطرافشان فراهم میکردند. هر یک از این ویژگیها به موفقیت این شهر کمک کرد.
رومولوس بنیانگذار و نخستین پادشاه رم بود. پس از آنکه او و برادر دوقلویش رموس، پادشاه آمولیوس از آلبا را برکنار کردند و برادر پادشاه و پدربزرگشان نومیتور را به تخت بازگرداندند، تصمیم گرفتند در منطقهای که در دوران نوزادی در آن رها شده بودند، شهری بنا کنند. رومولوس پس از کشتن رموس در یک مشاجره، شروع به ساخت شهر بر روی تپه پالاتین کرد. کار او با استحکامات آغاز شد. او به مردان از همه طبقات اجازه داد تا به عنوان شهروند به رم بیایند، که شامل بردگان و آزادگان بدون هیچ تبعیضی میشد.
رومولوس عامل یکی از بدنامترین وقایع تاریخ روم بود، حادثهای که معمولاً با نام تجاوز به زنان سابین شناخته میشود. رومولوس برای تأمین همسر برای شهروندانش، قبایل همسایه را به جشنوارهای در رم دعوت کرد که در آن رومیها دست به ربودن دستهجمعی زنان جوان از میان شرکتکنندگان زدند. روایتها حاکی از ربوده شدن ۳۰ تا ۶۸۳ زن است که رقمی قابل توجه برای جمعیتی ۳۰۰۰ نفری از لاتینها (و احتمالاً برای سابینها نیز) محسوب میشد. پس از آنکه رومولوس از بازگرداندن اسرا خودداری کرد، جنگ درگرفت. پس از آنکه سابینها سه تلاش ناموفق برای حمله به سکونتگاههای تپهای رم انجام دادند، خود زنان در جریان نبرد «لاکوس کورتیوس» برای پایان دادن به جنگ مداخله کردند. این دو قوم در یک پادشاهی مشترک متحد شدند و رومولوس و پادشاه سابین، تیتوس تاتیوس، به طور مشترک بر تخت نشستند.
رومولوس سنا را به عنوان یک شورای مشورتی با انتصاب ۱۰۰ نفر از نجیبترین مردان جامعه تأسیس کرد. او این مردان را پاترس (از pater، پدر، رئیس) نامید و نوادگان آنها به پاتریسینها تبدیل شدند.
پس از مرگ رومولوس، یک دوره فترت یک ساله وجود داشت که در طی آن ده نفر از سنا انتخاب شدند و به عنوان اینتررکسهای متوالی بر روم حکومت کردند. تحت فشار عمومی، سنا سرانجام نوما پومپیلیوس سابینی را به دلیل شهرتش در عدالت و تقوا به عنوان جانشین رومولوس انتخاب کرد. این انتخاب توسط مجمع کوریاتا پذیرفته شد.
او سی و هفت یا سی و هشت سال سلطنت کرد. طبق افسانهها، رومولوس در سن پنجاه و چهار سالگی هنگام بازرسی نیروهایش در میدان مارس ناپدید شد. گزارش شده بود که او در گردبادی به کوه المپ برده شده و به خدا تبدیل شده است. پس از پذیرش اولیه توسط مردم، شایعات و سوءظنها در مورد جنایت توسط پاتریسینها شروع به رشد کرد. به ویژه، برخی فکر میکردند که اعضای اشراف او را کشته، بدنش را تکهتکه کرده و قطعات آن را در زمینهای خود دفن کردهاند. این شایعات پس از آن کنار گذاشته شد که یک نجیبزاده محترم شهادت داد که رومولوس در رؤیا به نزد او آمده و گفته است که او خدای کویرینوس است. او نه تنها به یکی از سه خدای اصلی روم، بلکه به نماد خود شهر تبدیل شد.
دوران سلطنت نوما با صلح و اصلاحات مذهبی مشخص شد. او معبد جدیدی برای یانوس ساخت و پس از برقراری صلح با همسایگان روم، درهای معبد را برای نشان دادن وضعیت صلح بست. آنها تا پایان سلطنتش بسته ماندند.
نوما پومپیلیوس باکرههای وستال را در روم و همچنین سالی و فلامنها را برای ژوپیتر، مارس و کویرینوس تأسیس کرد. او همچنین مقام و وظایف پونتیفکس ماکسیموس را ایجاد کرد. نوما ۴۳ سال سلطنت کرد.
تولوس هوستیلیوس به اندازه رومولوس جنگطلب بود و کاملاً برخلاف نوما، هیچ احترامی برای خدایان قائل نبود. تولوس علیه آلبا لونگا، فیدنا و ویئی و سابینها جنگید. در دوران سلطنت تولوس، شهر آلبا لونگا به طور کامل ویران شد و تولوس جمعیت آن را در روم ادغام کرد.
پس از مرگ مرموز تولوس، رومیها پادشاهی صلحطلب و مذهبی را به جای او انتخاب کردند، نوه نوما، آنکوس مارکیوس. آنکوس نیز مانند پدربزرگش، کار چندانی برای گسترش مرزهای روم انجام نداد و تنها برای دفاع از قلمرو جنگید.
آنکوس مارکیوس همچنین اولین زندان روم را بر روی تپه کاپیتولین ساخت.
آنکوس تپه جانیکولوم را در کرانه غربی بیشتر مستحکم کرد و اولین پل را بر روی رودخانه تیبر ساخت.
آنکوس مارکیوس همچنین بندر اوستیا را در دریای تیرنی تأسیس کرد و اولین نمکزار روم و همچنین اولین قنات شهر را بنا نهاد. روم رشد کرد، زیرا آنکوس از دیپلماسی برای متحد کردن مسالمتآمیز شهرهای کوچک اطراف با روم استفاده کرد.
آنکوس پس از ۲۵ سال پادشاهی، مانند پدربزرگش به مرگ طبیعی درگذشت و این پایان پادشاهان لاتین-سابین روم بود.
لوسیوس تارکوئینیوس پریسکو پنجمین پادشاه روم و اولین پادشاه با تبار اتروسکی بود. پس از مهاجرت به روم، او مورد لطف آنکوس قرار گرفت که بعداً او را به عنوان پسر خود پذیرفت. پس از رسیدن به تخت سلطنت، او علیه سابینها و اتروسکها جنگید، وسعت روم را دو برابر کرد و گنجینههای بزرگی را به شهر آورد. برای اسکان جمعیت ورودی، تپههای آونتین و کائلین مسکونی شدند.
از جمله این موارد، سیستمهای فاضلاب بزرگ روم، کلوآکا ماکسیما بود که او از آن برای خشک کردن منطقه باتلاقی بین هفت تپه روم استفاده کرد.
پس از پریسکو، دامادش سرویوس تولیوس، دومین پادشاه روم با تبار اتروسکی و فرزند یک برده، به سلطنت رسید. سرویوس نیز مانند پدرزنش، جنگهای موفقی علیه اتروسکها انجام داد. او از غنایم جنگی برای ساخت اولین دیوار در اطراف هفت تپه روم، یعنی پومریوم، استفاده کرد. او همچنین ارتش را سازماندهی مجدد کرد.
سرویوس تولیوس قانون اساسی جدیدی را وضع کرد و طبقات شهروندی را بیش از پیش توسعه داد. او اولین سرشماری روم را انجام داد که جمعیت را به پنج طبقه اقتصادی تقسیم کرد و مجمع سنتوریاتا را تشکیل داد.
پس از ۴۴ سال سلطنت، سرویوس در توطئهای توسط دخترش تولیا و همسرش لوسیوس تارکوئینیوس سوپربوس کشته شد.
هفتمین و آخرین پادشاه روم، لوسیوس تارکوئینیوس سوپربوس بود. او پسر پریسکو و داماد سرویوس بود که او و همسرش وی را به قتل رساندند.
تنشها زمانی به اوج رسید که پسر پادشاه، سکستوس تارکوئینیوس، به لوکرتیا، همسر و دختر یکی از اشراف قدرتمند رومی، تجاوز کرد. لوکرتیا ماجرا را برای بستگانش تعریف کرد و برای جلوگیری از ننگ این حادثه خودکشی کرد. چهار مرد به رهبری لوسیوس جونیوس بروتوس، از جمله لوسیوس تارکوئینیوس کولاتینوس، پوبلیوس والریوس پوبلیکولا و اسپوریوس لوکرتیوس تریسیپیتینوس، انقلابی را برانگیختند که منجر به خلع و اخراج تارکوئینیوس و خانوادهاش از روم در سال ۵۰۹ پیش از میلاد شد. تارکوئین چنان نگاه منفیای داشت که واژه پادشاه (rex) تا زمان سقوط امپراتوری روم، بار معنایی منفی در زبان لاتین داشت.
گلها بسیاری از اسناد تاریخی روم را در زمان غارت شهر پس از نبرد آلیا در سال ۳۹۰ پیش از میلاد (طبق گفته وارو؛ طبق گفته پولیبیوس، این نبرد در سال ۳۸۷/۶ رخ داد) نابود کردند و آنچه باقی مانده بود، سرانجام طعمه زمان یا سرقت شد. از آنجا که هیچ سند معاصری از دوران پادشاهی باقی نمانده است، تمام روایتهای مربوط به پادشاهان روم باید با دقت مورد تردید قرار گیرند.
