چهارشنبه سپتامبر 8, 1954 تا حال
U.S.
روبی نل بریجز هال (متولد ۸ سپتامبر ۱۹۵۴) یک فعال حقوق مدنی آمریکایی است. او اولین کودک آفریقایی-آمریکایی بود که در جریان بحران لغو تبعیض نژادی در مدارس نیواورلئان در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۰، به مدرسه ابتدایی تمام سفیدپوست ویلیام فرانتس در لوئیزیانا رفت. او موضوع نقاشی سال ۱۹۶۴ با عنوان «مشکلی که همه ما با آن زندگی میکنیم» اثر نورمن راکول است.
بریجز در میانه جنبش حقوق مدنی متولد شد. حکم دادگاه براون علیه هیئت آموزش سه ماه و بیست و دو روز قبل از تولد بریجز صادر شد. این حکم مشهور دادگاه، فرآیند جداسازی مدارس برای کودکان سیاهپوست و سفیدپوست را خلاف قانون اساسی اعلام کرد. اگرچه تصمیم براون علیه هیئت آموزش در سال ۱۹۵۴ نهایی شد، ایالتهای جنوبی به مدت شش سال پس از آن در برابر این تصمیم که باید مدارس را ادغام کنند، به شدت مقاومت کردند.
بریجز بزرگترین فرزند از پنج فرزند خانواده ابون و لوسیل بریجز بود.
بریجز در سال ۱۹۵۹ در یک مهدکودک تفکیکشده حضور یافت.
در اوایل سال ۱۹۶۰، بریجز یکی از شش کودک سیاهپوست در نیواورلئان بود که در آزمونی که تعیین میکرد آیا میتوانند به مدرسه ابتدایی تمام سفیدپوست ویلیام فرانتس بروند یا خیر، قبول شد.
در سال ۱۹۶۰، زمانی که روبی شش ساله بود، والدینش به درخواست انجمن ملی پیشرفت رنگینپوستان (NAACP) پاسخ دادند و داوطلب شدند تا او در ادغام سیستم مدارس نیواورلئان شرکت کند، اگرچه پدرش در این مورد تردید داشت.
حکم دادگاه قاضی جی. اسکلی رایت برای اولین روز مدارس ادغامشده در نیواورلئان در روز دوشنبه، ۱۴ نوامبر ۱۹۶۰، توسط نورمن راکول در نقاشی «مشکلی که همه ما با آن زندگی میکنیم» (که در ۱۴ ژانویه ۱۹۶۴ در مجله لوک منتشر شد) گرامی داشته شد.
به محض اینکه بریجز وارد مدرسه شد، والدین سفیدپوست فرزندان خود را بیرون کشیدند؛ همه معلمان به جز یک نفر از تدریس در زمانی که یک کودک سیاهپوست ثبتنام شده بود، خودداری کردند. تنها یک نفر موافقت کرد که به بریجز درس بدهد و آن باربارا هنری از بوستون، ماساچوست بود، و هنری بیش از یک سال به تنهایی به او درس داد، «انگار که داشت به یک کلاس کامل درس میداد.»
در آن روز اول، بریجز و مادرش تمام روز را در دفتر مدیر گذراندند؛ هرج و مرج مدرسه مانع از رفتن آنها به کلاس تا روز دوم شد. با این حال، در روز دوم، یک دانشآموز سفیدپوست تحریم را شکست و وارد مدرسه شد، زمانی که یک کشیش متدیست ۳۴ ساله به نام لوید اندرسون فورمن، دختر پنج سالهاش پم را از میان جمعیت خشمگین عبور داد و گفت: «من فقط میخواهم امتیاز بردن فرزندم به مدرسه را داشته باشم...» چند روز بعد، سایر والدین سفیدپوست شروع به آوردن فرزندان خود کردند و اعتراضات شروع به فروکش کرد.
رابرت کولز، روانپزشک کودک، داوطلب شد تا در طول اولین سال حضور بریجز در مدرسه فرانتس به او مشاوره دهد. او هر هفته در خانه بریجز با او ملاقات میکرد و بعداً کتابی برای کودکان با عنوان «داستان روبی بریجز» نوشت تا سایر کودکان را با داستان بریجز آشنا کند.
خانواده بریجز به خاطر تصمیمشان برای فرستادن او به مدرسه ابتدایی ویلیام فرانتس رنج کشیدند: پدرش شغل خود را به عنوان کارگر پمپ بنزین از دست داد؛ خواربارفروشی که خانواده از آن خرید میکردند دیگر به آنها اجازه خرید نمیداد؛ پدربزرگ و مادربزرگش که در میسیسیپی کشاورز بودند، از زمینهایشان رانده شدند؛ و ابون و لوسیل بریجز از هم جدا شدند.
در سپتامبر ۱۹۹۵، به بریجز و رابرت کولز مدارک افتخاری از کالج کنتیکت اعطا شد و آنها برای اولین بار برای دریافت جوایز در انظار عمومی ظاهر شدند.
مبارزه دوران کودکی او در مدرسه ابتدایی ویلیام فرانتس در فیلم تلویزیونی سال ۱۹۹۸ با عنوان «روبی بریجز» به تصویر کشیده شد. نقش بریجز جوان را بازیگر چاز مونه ایفا کرد و در این فیلم لیلا روچون در نقش مادر بریجز، لوسیل «لوسی» بریجز؛ مایکل بیچ در نقش پدر بریجز، ابون بریجز؛ پنلوپه آن میلر در نقش معلم بریجز، خانم هنری؛ و کوین پولاک در نقش دکتر رابرت کولز بازی کردند.
پس از فارغالتحصیلی از یک دبیرستان بدون تبعیض نژادی، او به مدت ۱۵ سال به عنوان آژانس مسافرتی کار کرد و بعداً به یک والد تماموقت تبدیل شد. او اکنون رئیس بنیاد روبی بریجز است که در سال ۱۹۹۹ آن را برای ترویج «ارزشهای مدارا، احترام و قدردانی از همه تفاوتها» تشکیل داد. او در توصیف مأموریت این گروه میگوید: «نژادپرستی یک بیماری بزرگسالان است و ما باید استفاده از کودکانمان برای گسترش آن را متوقف کنیم.»
کتاب «از نگاه من» بریجز در سال ۲۰۰۰ برنده جایزه کتاب کارتر جی. وودسون شد.
بریجز، که اکنون روبی بریجز هال نام دارد، همچنان با همسرش مالکوم هال و چهار پسرشان در نیواورلئان زندگی میکند.
در ۸ ژانویه ۲۰۰۱، مدال شهروندی ریاست جمهوری توسط رئیسجمهور بیل کلینتون به بریجز اعطا شد.
مانند صدها هزار نفر دیگر در منطقه بزرگ نیواورلئان، بریجز خانه خود (در شرق نیواورلئان) را بر اثر سیل فاجعهبار ناشی از شکستن سیستم سیلبند در جریان طوفان کاترینا در سال ۲۰۰۵ از دست داد. طوفان کاترینا همچنین آسیب زیادی به مدرسه ابتدایی ویلیام فرانتس وارد کرد و بریجز نقش مهمی در مبارزه برای باز ماندن مدرسه ایفا کرد.
منطقه آموزشی آلامدا در کالیفرنیا در اکتبر ۲۰۰۶ یک مدرسه ابتدایی جدید را به نام بریجز نامگذاری کرد و بیانیهای به افتخار او صادر کرد.
در نوامبر ۲۰۰۷، موزه کودکان ایندیاناپولیس نمایشگاه دائمی جدیدی را رونمایی کرد که زندگی او را به همراه زندگی آن فرانک و رایان وایت مستند میکرد. این نمایشگاه که «قدرت کودکان: ایجاد تفاوت» نام داشت، ۶ میلیون دلار هزینه در برداشت و شامل بازسازی معتبری از کلاس درس کلاس اول بریجز است.
در سال ۲۰۱۰، بریجز یک تجدید دیدار ۵۰ ساله در مدرسه ابتدایی ویلیام فرانتس با پم فورمن تستروت داشت، کسی که در پنج سالگی، اولین کودک سفیدپوستی بود که تحریمی را که در پی حضور بریجز در آن مدرسه ایجاد شده بود، شکست.
در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۱، بریجز با رئیسجمهور باراک اوباما در کاخ سفید دیدار کرد و هنگام تماشای نقاشی نورمن راکول از او که در آنجا به نمایش گذاشته شده بود، اوباما به او گفت: «فکر میکنم منصفانه است که بگویم اگر شما بچهها نبودید، شاید من اینجا نبودم و ما با هم به این نگاه نمیکردیم».
در ۱۹ مه ۲۰۱۲، بریجز مدرک افتخاری از دانشگاه تولین در مراسم فارغالتحصیلی سالانه در سوپردوم دریافت کرد.
در سال ۲۰۱۴، مجسمهای از بریجز در حیاط مدرسه ابتدایی ویلیام فرانتس رونمایی شد.
