1تولد
میلوشویچ در پوژارواتس، چهار ماه پس از حمله نیروهای محور به پادشاهی یوگسلاوی متولد شد و در دوران اشغال توسط نیروهای محور در جنگ جهانی دوم بزرگ شد.
2ازدواج
میلوشویچ با دوست دوران کودکی خود، میریانا مارکوویچ ازدواج کرد که از او صاحب دو فرزند به نامهای مارکو و ماریا شد.
3فارغالتحصیلی
پس از فارغالتحصیلی میلوشویچ از دانشکده حقوق دانشگاه بلگراد در سال ۱۹۶۶، او مشاور اقتصادی برانکو پشیچ، شهردار بلگراد شد.
4میلوشویچ در شرکت تکنوقاز مشغول به کار شد
در سال ۱۹۶۸، میلوشویچ در شرکت تکنوقاز، جایی که استامبولیچ در آن کار میکرد، شغلی به دست آورد.
5ریاست شرکت تکنوقاز
میلوشویچ در سال ۱۹۷۳ رئیس شرکت تکنوقاز شد.
6ریاست بیوبانکا
تا سال ۱۹۷۸، حمایت استامبولیچ باعث شد میلوشویچ به ریاست بیوبانکا، یکی از بزرگترین بانکهای یوگسلاوی برسد؛ سفرهای مکرر او به پاریس و نیویورک به او فرصت یادگیری زبان انگلیسی را داد.
7میلوشویچ اجازه داد بسیج سازمانهای ملیگرای صرب بدون مانع انجام شود
در اواخر دهه ۱۹۸۰، میلوشویچ اجازه داد بسیج سازمانهای ملیگرای صرب بدون مانع از اقدامات دولت صربستان انجام شود، به طوری که چتنیکها تظاهرات برگزار میکردند و دولت صربستان کلیسای ارتدکس صربستان را در آغوش گرفت و مشروعیت آن را در صربستان احیا کرد.
8رئیس کمیته شهری اتحادیه کمونیستهای بلگراد
در ۱۶ آوریل ۱۹۸۴، میلوشویچ به عنوان رئیس کمیته شهری اتحادیه کمونیستهای بلگراد انتخاب شد.
9نامزد ریاست جمهوری برای کمیته مرکزی شاخه صربستان SKJ
در ۲۱ فوریه ۱۹۸۶، اتحاد سوسیالیستی مردم کارگر به اتفاق آرا از او به عنوان نامزد ریاست جمهوری برای کمیته مرکزی شاخه صربستان SKJ حمایت کرد.
10دهمین کنگره اتحادیه کمونیستهای صربستان
میلوشویچ در دهمین کنگره اتحادیه کمونیستهای صربستان در ۲۸ مه ۱۹۸۶ با اکثریت آرا انتخاب شد.
11میلوشویچ حمایت خود را از صربها در استان خودمختار کوزووی صربستان اعلام کرد
میلوشویچ در سال ۱۹۸۷ پس از اعلام حمایت از صربهای استان خودمختار کوزووی صربستان که ادعا میکردند توسط دولت استانی تحت سلطه گروه قومی اصلی کوزوو، یعنی آلبانیاییتبارها، سرکوب میشوند، به عنوان یک قدرت در سیاست صربستان ظهور کرد.
12میلوشویچ در میدان تاریخی کوزوو برای جمعی از صربها سخنرانی کرد
با عمیقتر شدن خصومت بین صربها و آلبانیاییها در کوزوو در طول دهه ۱۹۸۰، میلوشویچ در ۲۴ آوریل ۱۹۸۷ برای سخنرانی در جمع صربها به میدان تاریخی کوزوو فرستاده شد. در حالی که میلوشویچ با رهبران در داخل سالن فرهنگی محلی صحبت میکرد، تظاهرکنندگان در بیرون با نیروی پلیس محلی کوزوو-آلبانیایی درگیر شدند.
13انقلاب ضد بوروکراتیک
از سال ۱۹۸۸، انقلاب ضد بوروکراتیک منجر به استعفای دولتهای وویوودینا و مونتهنگرو و انتخاب مقامات متحد با میلوشویچ شد.
14استعفای استامبولیچ رسمی شد
در فوریه ۱۹۸۸، استعفای استامبولیچ رسمی شد و به میلوشویچ اجازه داد جای او را به عنوان رئیسجمهور صربستان بگیرد. سپس میلوشویچ برنامهای از اصلاحات بازار آزاد با حمایت صندوق بینالمللی پول را آغاز کرد.
15تشکیل «کمیسیون میلوشویچ»
میلوشویچ در مه ۱۹۸۸ «کمیسیون میلوشویچ» را متشکل از اقتصاددانان برجسته نئولیبرال بلگراد تشکیل داد.
16جلساتی توسط حامیان انقلاب ضد بوروکراتیک برگزار شد
در اوت ۱۹۸۸، جلساتی توسط حامیان انقلاب ضد بوروکراتیک در مکانهای بسیاری در صربستان و مونتهنگرو با ماهیتی فزاینده خشونتآمیز برگزار شد و شعارهایی مانند «به ما اسلحه بدهید!»، «ما سلاح میخواهیم!»، «زنده باد صربستان - مرگ بر آلبانیاییها!» و «مونتهنگرو صربستان است!» شنیده میشد.
17۱۰۰ هزار تظاهرکننده در خارج از مقر حزب کمونیست تجمع کردند
در وویوودینا، جایی که ۵۴ درصد جمعیت آن صرب بودند، حدود ۱۰۰ هزار تظاهرکننده در ۶ اکتبر ۱۹۸۸ در خارج از مقر حزب کمونیست در نووی ساد تجمع کردند تا خواستار استعفای رهبری استانی شوند.
18سخنرانی بلگراد
میلوشویچ با صحبت از اهمیت صربستان برای جهان، به شور ملیگرایانه و پوپولیستی متوسل شد و در سخنرانی ۱۹ نوامبر ۱۹۸۸ در بلگراد، از صربستان به عنوان کشوری یاد کرد که با نبرد علیه دشمنان داخلی و خارجی روبروست.
19ارائه اصلاحیه قانون اساسی صربستان
کمیسیون قانون اساسی سه سال برای هماهنگ کردن مواضع خود کار کرد و در سال ۱۹۸۹ اصلاحیه قانون اساسی صربستان برای تصویب به دولتهای کوزوو، وویوودینا و صربستان ارائه شد.
20میلوشویچ از صربهای کرواسی حمایت کرد
از سال ۱۹۸۹، میلوشویچ از صربهای کرواسی که خواستار ایجاد یک استان خودمختار برای صربهای کرواسی بودند، حمایت کرد؛ اقدامی که با مخالفت مقامات کمونیست کرواسی روبرو شد.
21گسترش کیش شخصیت میلوشویچ به جمهوری مقدونیه
تلاشها برای گسترش کیش شخصیت میلوشویچ به جمهوری مقدونیه در سال ۱۹۸۹ با معرفی شعارها، دیوارنویسیها و آهنگهایی در ستایش میلوشویچ آغاز شد.
22کنترل صربستان مرکزی به همراه استانهای کوزوو و وویوودینا
تا سال ۱۹۸۹، میلوشویچ و حامیانش صربستان مرکزی را به همراه استانهای خودمختار کوزوو و وویوودینا کنترل میکردند، حامیان او در رهبری مونتهنگرو حضور داشتند و عوامل سرویس امنیتی صربستان در حال تلاش برای بیثبات کردن دولت در بوسنی و هرزگوین بودند.
23انقلاب ضد بوروکراتیک در مونتهنگرو ادامه یافت
در ۱۰ ژانویه ۱۹۸۹، انقلاب ضد بوروکراتیک در مونتهنگرو ادامه یافت؛ منطقهای که پایینترین میانگین دستمزد ماهانه را در یوگسلاوی داشت، نرخ بیکاری آن نزدیک به ۲۵ درصد بود و یکپنجم جمعیت آن زیر خط فقر زندگی میکردند. ۵۰ هزار تظاهرکننده در تیتوگراد (پودگوریتسای کنونی)، پایتخت مونتهنگرو، گرد هم آمدند تا به وضعیت اقتصادی جمهوری اعتراض کرده و خواستار استعفای رهبری آن شوند.
24ریاست جمهوری ایالتی مونتهنگرو استعفای دستهجمعی خود را تقدیم کرد
در ۱۱ ژانویه ۱۹۸۹، ریاست جمهوری ایالتی مونتهنگرو به همراه نمایندگان مونتهنگرو در دفتر سیاسی یوگسلاوی، استعفای دستهجمعی خود را تقدیم کردند.
25مجلس وویوودینا اصلاحات قانون اساسی را تصویب کرد
در ۱۰ مارس ۱۹۸۹، مجلس وویوودینا اصلاحات قانون اساسی را تصویب کرد.
26مجلس کوزوو اصلاحات قانون اساسی را تصویب کرد
در ۲۳ مارس ۱۹۸۹، مجلس کوزوو اصلاحات قانون اساسی را تصویب کرد.
27مجلس صربستان اصلاحات قانون اساسی را تصویب کرد
در ۲۸ مارس ۱۹۸۹، مجلس صربستان اصلاحات قانون اساسی را تصویب کرد.
28رئیس ریاست جمهوری جمهوری سوسیالیستی صربستان
در ۸ مه ۱۹۸۹، میلوشویچ به عنوان هفتمین رئیس ریاست جمهوری جمهوری سوسیالیستی صربستان انتخاب شد.
29قانون اساسی ۱۹۹۰ صربستان
در سال ۱۹۹۰، پس از آنکه سایر جمهوریها اتحادیه کمونیستهای یوگسلاوی را ترک کرده و سیستمهای دموکراتیک چندحزبی را پذیرفتند، دولت میلوشویچ نیز به سرعت از این روند پیروی کرد و قانون اساسی ۱۹۹۰ صربستان تدوین شد. قانون اساسی ۱۹۹۰ رسماً نام جمهوری سوسیالیستی صربستان را به جمهوری صربستان تغییر داد، سیستم تکحزبی کمونیستی را کنار گذاشت و یک سیستم دموکراتیک چندحزبی ایجاد کرد.
30طرحهای میلوشویچ برای جدا کردن قلمرو از کرواسی برای صربهای محلی آغاز شده بود
طبق دفتر خاطرات بوریساو یوویچ، طرحهای میلوشویچ برای جدا کردن قلمرو از کرواسی برای صربهای محلی تا ژوئن ۱۹۹۰ آغاز شده بود.
31میلوشویچ استقلال کرواسی را رد کرد
میلوشویچ در سال ۱۹۹۱ استقلال کرواسی را رد کرد و حتی پس از تشکیل جمهوری فدرال یوگسلاوی (FRY)، این کشور نیز در ابتدا استقلال کرواسی را به رسمیت نشناخت.
32اولین رئیسجمهور جمهوری صربستان
در ۱۱ ژانویه ۱۹۹۱، میلوشویچ به عنوان اولین رئیسجمهور جمهوری صربستان انتخاب شد.
33خاموشی ۳۶ ساعته دو ایستگاه رسانهای مستقل
دولت میلوشویچ بر رسانهها اعمال نفوذ و سانسور میکرد. نمونهای از آن در مارس ۱۹۹۱ بود، زمانی که دادستان عمومی صربستان دستور خاموشی ۳۶ ساعته دو ایستگاه رسانهای مستقل، رادیو B92 و تلویزیون استودیو بی را صادر کرد تا از پخش تظاهرات علیه دولت صربستان در بلگراد جلوگیری کند. این دو ایستگاه رسانهای علیه این ممنوعیت به دادستان عمومی اعتراض کردند، اما دادستان عمومی پاسخی نداد.
34توافق مخفیانه کارادورجو
طبق شهادت میلان بابیچ، رئیس سابق کراینا، میلوشویچ تا مارس ۱۹۹۱ در توافق مخفیانه کارادورجو با فرانیو توجمان، رئیسجمهور کرواسی که در آن درباره تقسیم بوسنی بحث شده بود، از طرحهای داشتن «همه صربها در یک کشور» دست کشیده بود.
35جدایی جمهوری مقدونیه
پس از جدایی جمهوری مقدونیه در سال ۱۹۹۱، دولت جمهوری فدرال یوگسلاوی، مقدونیه را یک «ملت مصنوعی» اعلام کرد و علیه این کشور با یونان متحد شد و حتی پیشنهاد تقسیم جمهوری مقدونیه بین جمهوری فدرال یوگسلاوی و یونان را مطرح کرد.
36جمهوری فدرال یوگسلاوی
صربستان و مونتهنگرو در سال ۱۹۹۲ توافق کردند که فدراسیون جدید یوگسلاوی به نام جمهوری فدرال یوگسلاوی را ایجاد کنند که زیرساختهای کمونیستی باقیمانده را برچید و یک سیستم حکومتی فدرال دموکراتیک چندحزبی ایجاد کرد.
37میلوشویچ اعلامیه استقلال بوسنی و هرزگوین از یوگسلاوی را محکوم کرد
میلوشویچ در سال ۱۹۹۲ اعلامیه استقلال بوسنی و هرزگوین از یوگسلاوی را محکوم کرد و گفت که «بوسنی و هرزگوین به طور غیرقانونی به عنوان یک کشور مستقل اعلام و به رسمیت شناخته شده است.»
38ابر تورم
تحت تحریمهای شدید اقتصادی سازمان ملل به دلیل نقش میلوشویچ در جنگهای یوگسلاوی، اقتصاد صربستان وارد دوره طولانی فروپاشی اقتصادی و انزوا شد. سیاستهای پولی سهلگیرانه بانک ملی جمهوری فدرال یوگسلاوی در زمان جنگ به ابر تورمی کمک کرد که در ژانویه ۱۹۹۴ به نرخ هشداردهنده ۳۱۳ میلیون درصد رسید.
39دراگوسلاو آвраموویچ به عنوان رئیس بانک ملی جمهوری فدرال یوگسلاوی نامزد شد
طبق گزارش بانک جهانی، اقتصاد صربستان در سالهای ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ به ترتیب ۲۷.۲ و ۳۰.۵ درصد کوچک شد. در واکنش به وخامت اوضاع، دراگوسلاو آвраموویچ، اقتصاددان بانک جهانی، در مارس ۱۹۹۴ به عنوان رئیس بانک ملی جمهوری فدرال یوگسلاوی نامزد شد.
40توافق آموزشی میلوشویچ-روگووا
در پی تحریم آلبانیاییها، حامیان اسلوبودان میلوشویچ توسط رایدهندگان صرب باقیمانده در کوزوو به سمتهای مدیریتی انتخاب شدند. این تحریم به زودی شامل آموزش به زبان آلبانیایی در کوزوو نیز شد که میلوشویچ سعی کرد با امضای توافق آموزشی میلوشویچ-روگووا در سال ۱۹۹۶ آن را حل کند.
41اقتصاد صربستان شروع به رشد کرد
اقتصاد صربستان از دوره ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ شروع به رشد کرد و در مقطعی در سال ۱۹۹۷ حتی به نرخ رشد ۱۰.۱ درصد رسید.
42میلوشویچ پیروزیهای مخالفان را به رسمیت شناخت
در ۴ فوریه ۱۹۹۷، میلوشویچ پس از اعتراضات گسترده ۹۶ روزه، پیروزیهای مخالفان در برخی انتخابات محلی را به رسمیت شناخت.
43رئیسجمهور جمهوری فدرال یوگسلاوی
در ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۷، میلوشویچ ریاست فدراسیون (جمهوری فدرال یوگسلاوی) را بر عهده گرفت، اگرچه از مدتی قبل از آن مشخص بود که قدرت واقعی در دستان او بوده است.
44میلوشویچ دستور کشتار آلبانیاییها را انکار کرد
میلوشویچ انکار میکند که در سال ۱۹۹۸ دستور کشتار آلبانیاییها را صادر کرده باشد. او ادعا میکند که مرگومیرها رویدادهای پراکندهای بودند که به مناطق روستایی غرب کوزوو محدود میشدند و توسط شبهنظامیان و شورشیان در نیروهای مسلح انجام شده بودند. او ادعا میکند کسانی از ارتش یا پلیس صربستان که در این حوادث دست داشتند، همگی دستگیر و بسیاری به حبسهای طولانیمدت محکوم شدند.
45حملات هوایی ناتو علیه یوگسلاوی
اقدامات متقابل پلیس و ارتش صربستان علیه ارتش آزادیبخش کوزوو، که یک گروه جداییطلب طرفدار آلبانیاییها در استان خودمختار سابق کوزوو در صربستان بود، در سال ۱۹۹۸ به تشدید درگیریهای مسلحانه و در نهایت حملات هوایی ناتو علیه یوگسلاوی بین مارس و ژوئن ۱۹۹۹ منجر شد که با خروج کامل نیروهای امنیتی یوگسلاوی از این استان و استقرار نیروهای غیرنظامی و امنیتی بینالمللی پایان یافت.
46میلوشویچ به جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت متهم شد
میلوشویچ در ۲۴ مه ۱۹۹۹ به اتهام جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت در کوزوو متهم شد و تا زمان مرگش در دادگاه بینالمللی کیفری برای یوگسلاوی سابق (ICTY) محاکمه میشد. او مدعی بود که این دادگاه غیرقانونی است، زیرا برخلاف منشور سازمان ملل متحد تشکیل شده است.
47انتخابات ریاستجمهوری سال ۲۰۰۰
از قضا، میلوشویچ قدرت خود را با شکست در انتخاباتی از دست داد که خودش پیش از موعد (یعنی قبل از پایان دوره تصدیاش) برگزار کرده بود؛ انتخاباتی که برای حفظ قدرت نیازی به پیروزی در آن نداشت، چرا که قدرت او در پارلمانهایی متمرکز بود که حزب او و متحدانش کنترل آن را در دست داشتند. در رقابت پنجنفره ریاستجمهوری که در ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۰ برگزار شد، میلوشویچ در دور اول از رهبر مخالفان، ووییسلاو کوشتونیتسا، که کمی بیش از ۵۰ درصد آرا را کسب کرده بود، شکست خورد.
48انقلاب بولدوزر
میلوشویچ در ابتدا از پذیرش نتیجه سر باز زد و ادعا کرد که هیچکس اکثریت آرا را به دست نیاورده است. قانون اساسی یوگسلاوی در صورتی که هیچ نامزدی بیش از ۵۰ درصد آرا را کسب نکند، خواستار برگزاری دور دوم بین دو نامزد پیشتاز بود. نتایج رسمی کوشتونیتسا را جلوتر از میلوشویچ نشان میداد اما کمتر از ۵۰ درصد بود. سازمان CeSID که از سوی نهادهای بینالمللی تأمین مالی میشد، ادعای متفاوتی داشت، هرچند روایت آن در طول دو هفته بین ۲۴ سپتامبر تا ۵ اکتبر تغییر کرد. این امر منجر به تظاهرات گسترده در بلگراد در ۵ اکتبر شد که به «انقلاب بولدوزر» معروف است.
49میلوشویچ زمانی مجبور به پذیرش این موضوع شد که فرماندهان ارتش یوگسلاوی (VJ) که انتظار حمایتشان را داشت، اعلام کردند که در این مورد از او حمایت نخواهند کرد و اجازه سرنگونی خشونتآمیز دولت صربستان را خواهند داد. در ۶ اکتبر، میلوشویچ با کوشتونیتسا دیدار کرد و علناً شکست را پذیرفت.
میلوشویچ زمانی مجبور به پذیرش این موضوع شد که فرماندهان ارتش یوگسلاوی (VJ) که انتظار حمایتشان را داشت، اعلام کردند که در این مورد خاص از او حمایت نخواهند کرد و اجازه سرنگونی خشونتآمیز دولت صربستان را خواهند داد. در ۶ اکتبر، میلوشویچ با کوشتونیتسا دیدار کرد و به طور علنی شکست خود را پذیرفت.
50کوشتونیتسا سرانجام به عنوان رئیسجمهور یوگسلاوی آغاز به کار کرد
کوشتونیتسا سرانجام در ۷ اکتبر، پس از اعلام میلوشویچ، به عنوان رئیسجمهور یوگسلاوی آغاز به کار کرد.
51میلوشویچ دستگیر شد
میلوشویچ در ۱ آوریل ۲۰۰۱، پس از یک بنبست مسلحانه ۳۶ ساعته بین پلیس و محافظانش در ویلای خود در بلگراد، توسط مقامات یوگسلاوی دستگیر شد. اگرچه اتهام رسمی مطرح نشد، اما میلوشویچ به سوءاستفاده از قدرت و فساد متهم بود.
52استرداد میلوشویچ
پس از دستگیری میلوشویچ، ایالات متحده دولت یوگسلاوی را تحت فشار قرار داد تا او را به دادگاه بینالمللی کیفری برای یوگسلاوی سابق (ICTY) تحویل دهد، در غیر این صورت کمکهای مالی صندوق بینالمللی پول و بانک جهانی را از دست خواهد داد. در ۲۸ ژوئن، میلوشویچ با هلیکوپتر از بلگراد به یک پایگاه هوایی آمریکا در توزلا، بوسنی و هرزگوین منتقل و از آنجا به لاهه در هلند فرستاده شد.
53میلوشویچ دادگاه جنایات جنگی را به «حمله شرورانه و خصمانه» متهم کرد
پس از انتقال میلوشویچ، اتهامات اولیه جنایات جنگی در کوزوو با افزودن اتهامات نسلکشی در بوسنی و جنایات جنگی در کرواسی تشدید شد. در ۳۰ ژانویه ۲۰۰۲، میلوشویچ دادگاه جنایات جنگی را به «حمله شرورانه و خصمانه» علیه خود متهم کرد.
54محاکمه در لاهه
محاکمه در ۱۲ فوریه ۲۰۰۲ در لاهه آغاز شد و میلوشویچ شخصاً از خود دفاع کرد.
55میلوشویچ به صدور دستور قتل ایوان استامبولیچ متهم شد
در تابستان سال ۲۰۰۰، ایوان استامبولیچ، رئیسجمهور سابق صربستان، ربوده شد؛ جسد او در سال ۲۰۰۳ پیدا شد و میلوشویچ به صدور دستور قتل او متهم گردید.
56مرگ
در ۱۱ مارس ۲۰۰۶، میلوشویچ در سلول خود در مرکز بازداشت دادگاه جنایات جنگی سازمان ملل، واقع در بخش اسونینگن لاهه در هلند، مرده پیدا شد.
57دیوان عالی صربستان حکم داد که میلوشویچ دستور قتل استامبولیچ را صادر کرده بود
در ژوئن ۲۰۰۶، دیوان عالی صربستان با تأیید حکم قبلی دادگاه ویژه جرایم سازمانیافته در بلگراد، حکم داد که میلوشویچ دستور قتل استامبولیچ را صادر کرده است؛ دادگاهی که میلوشویچ را به عنوان عامل اصلی قتلهای با انگیزه سیاسی در دهه ۱۹۹۰ هدف قرار داده بود.
58دیوان بینالمللی دادگستری صربستان تحت حاکمیت میلوشویچ را تبرئه کرد
در فوریه ۲۰۰۷، دیوان بینالمللی دادگستری، صربستان تحت حاکمیت میلوشویچ را از مسئولیت مستقیم در وقوع جنایات ارتکابی در طول جنگ بوسنی تبرئه کرد. با این حال، رئیس دیوان بینالمللی دادگستری (ICJ) اظهار داشت که «بهطور قطعی ثابت شده است» که رهبری صربستان و بهویژه میلوشویچ، «کاملاً آگاه بودند که احتمال وقوع کشتارها وجود دارد».